การมาเยือนของญาติผู้หิวโหย

“หุบปากให้สนิท ถ้าไม่อยากให้ลิ้นเน่าคามือข้า!” หลี่จูหลันไม่ได้ตื่นตระหนกกับเสียงประตูที่ถูกถีบพัง นางเพียงแค่วางทัพพีไม้ลงบนขอบหม้อตุ๋นยาจีนอย่างใจเย็น กลิ่นหอมฟุ้งของโสมคนและเห็ดหลินจือชั้นดีที่ตุ๋นมานานหลายชั่วโมงปะทะกับกลิ่นสาบของคนพวกนี้อย่างรุนแรง “ไอ้หลานอกตัญญู! ผัวมึงเพิ่งแต่งเข้าบ้านมาไม่กี่วัน คิดจะฮุบที่ดินบรรพบุรุษเหรอ? ส่งโฉนดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!” ลุงเฉินตะคอก เสียงแหบพร่าของเขาสั่นด้วยความโลภ ป้าสะใภ้เดินตามเข้ามาข้างหลัง มือไม้ปัดป่ายหมายจะคว้าข้าวของบนโต๊ะไม้เก่าๆ ให้พินาศ จูหลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของนางนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้แรงกระเพื่อม ทว่าในความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยคมดาบที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกเมื่อ นางก้าวเท้าออกมาจากหน้าเตา ผิวพรรณที่ดูเปล่งปลั่งขึ้นหลังจากได้รับบำรุงด้วยโอสถจากมิติทำให้ญาติทั้งสองคนชะงักไปครู่หนึ่ง “โฉนดที่ดินบรรพบุรุษ?” จูหลันหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ “ในวันที่ครอบครัวข้าแทบอดตาย บ้านผุพังจนไม่มีที่ซุกหัวนอน พวกท่านเคยยื่นมือเข้ามาช่วยสักแดงเดียวหรือไม่? หรือตอนนั้นพวกท่านเอาแต่แบ่งสมบัติของพ่อแม่ข้าไปจนหมดเกลี้ยง เพื่อเอาไปเปรนให้กับลูกชายที่สอบตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า?” “แก! อีเด็กปากดี!” ป้าสะใภ้พุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้าจูหลัน ทว่ามือหนาของใครบางคนกลับคว้าข้อมือเหี่ยวแห้งนั้นไว้ได้ทันท่วงที เฉินอี้เฉินก้าวออกมาจากมุมมืดของบ้าน ร่างกายกำยำในชุดเสื้อกั๊กทำงานดูดุดันและน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์ราวกับรูปปั้นหิน แต่ดวงตากลับคมกริบดั่งเหยี่ยว “ถ้าไม่อยากให้มือที่ใช้ทำมาหากินของท่านต้องหัก ก็ถอยไป” อี้เฉินกล่าวเสียงเรียบ เย็นชาจนคนฟังรู้สึกถึงไอความตายที่แผ่ออกมา “อี้เฉิน... แกมันก็แค่คนนอก อย่ามายุ่งเรื่องของตระกูลเฉิน!” ลุงเฉินพยายามข่มขวัญ ทั้งที่ขาสั่นจนแทบทรุด จูหลันขยับตัวไปข้างหน้าสามี นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ มันคือเอกสารยืนยันสิทธิ์ที่นางคัดลอกและประทับตราถูกต้องเรียบร้อยแล้วหลังจากทะลุมิติมา “ที่ดินผืนนี้เป็นของข้าตามกฎหมายใหม่ หากพวกท่านยังกล้าก้าวเข้ามาในรั้วบ้านข้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ว่าพวกท่านพยายามบุกรุกและขู่กรรโชกทรัพย์ ยุคสมัยนี้กฎหมายไม่ได้ใจดีกับพวกเหลือบไรเหมือนสมัยก่อนอีกแล้วนะ ลุง... ป้า...” คำว่า ‘เหลือบไร’ กระแทกเข้ากลางใจของคนทั้งสองจนหน้าเขียวคล้ำ จูหลันเดินเข้าไปใกล้ ปรนนิบัติด้วยคำพูดที่เฉียบคมยิ่งกว่ามีดทำครัว “อ้อ... อีกอย่าง หากยังหิวโหยจนต้องมารีดไถคนอื่นถึงบ้าน ข้าแนะนำให้เอาสมุนไพรในป่าไปต้มกินเสียบ้าง เผื่อว่าสมองที่ตีบตันของพวกท่านจะเปิดกว้างขึ้นมาได้บ้าง... อ๋อ ลืมไป ของดีๆ อย่างนี้ พวกท่านคงไม่มีปัญญาหามาได้หรอก” ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดผึง อี้เฉินเอื้อมมือมาโอบไหล่ภรรยาไว้แน่น แรงบีบที่แผ่ความอบอุ่นบอกชัดว่าเขาอยู่ข้างนางเสมอ “เชิญออกไป ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนและโยนพวกท่านลงคูน้ำหลังบ้าน” เมื่อร่างของญาติจอมหิวโหยถอยร่นออกไปพร้อมความแค้นเคือง จูหลันหันกลับมาที่หม้อตุ๋น กลิ่นหอมของมันตลบอบอวลไปทั่วบ้าน อี้เฉินมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม เขาหยิบเหรียญเงินปึกหนึ่งวางลงบนโต๊ะข้างเตา “พรุ่งนี้ ไปซื้อเนื้อสัตว์และวัตถุดิบชั้นดีมาเพิ่มเถอะ ที่เจ้าทำวันนี้... มันยังไม่พอสำหรับเราสองคน” เขากล่าวพลางมองสบตาจูหลันด้วยสายตาที่อ่านยาก จูหลันคลี่ยิ้ม ทว่ายังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปากตอบ เสียงเคาะประตูด้านหน้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงถีบ แต่เป็นเสียงเคาะอย่างเป็นจังหวะและหนักแน่น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าที่ตะโกนเข้ามาผ่านบานประตูรั้ว “คุณหมอเฉิน... หมออี้เฉินอยู่ไหมครับ? ผมได้รับแจ้งจากทางการว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับ ‘ของหาย’ ในเขตควบคุมพิเศษที่อาจเกี่ยวข้องกับบ้านหลังนี้... หวังว่าเราจะได้คุยกันเรื่องสูตรยาในหม้อใบนั้นนะครับ!” จูหลันและอี้เฉินสบตากันทันที ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านทันควัน นี่ไม่ใช่ญาติที่มาทวงที่ดิน แต่เป็นคนที่รู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับ ‘มิติ’ หรือ ‘สูตรยา’ ของนางเข้าเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับเรื่องราวของ "กาแฟโบราณแก้วโต" นะครับ!