คุณหมอผู้เงียบขรึมกับถุงสมุนไพรปริศนา

“คุณหมอเฉิน... ถ้าคุณจะมาแอบยืนฟังเงียบๆ แบบนี้ทุกครั้ง เกรงว่าค่ารักษาพยาบาลของผมคงต้องเปลี่ยนเป็นค่าทำขวัญแล้วกระมังครับ” เสียงของหลี่จูหลันดังขึ้นทำลายความเงียบงันที่ปกคลุมห้องครัวหลังบ้าน นางไม่ได้หันกลับไปทันti แต่ยังคงใช้มีดสั้นเล่มคมหั่นรากตังกุยในเขียงไม้ไผ่ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอและมั่นคง กลิ่นหอมฉุนชวนเวียนหัวของสมุนไพรจีนโบราณลอยฟุ้งผสมผสานกับไอความร้อนจากเตาถ่านที่กำลังเคี่ยวซี่โครงหมู เฉินอี้เฉินก้าวเท้าพ้นกรอบประตูไม้เก่าๆ เข้ามาอย่างเงียบเชียบ แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและกรอบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ในมือหนาของนายแพทย์หนุ่มไม่ได้ถือเครื่องมือแพทย์ แต่เป็นห่อกระดาษสีน้ำตาลหยาบที่มัดด้วยเชือกฟางอย่างแน่นหนา เขากวาดสายตาคมกริบมองสำรวจรอบห้องครัว ก่อนจะหยุดนิ่งที่หมวดหมู่วัตถุดิบแปลกปลอมบนโต๊ะ—มันคือเห็ดหลินจือป่าดอกใหญ่ที่มีร่องรอยการเก็บรักษาอย่างดีเยี่ยม ซึ่งต่อให้พลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งอำเภอในยุค 70 นี้ ก็ใช่ว่าจะหาพบได้ง่ายๆ “ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบฟัง” อี้เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงร่องรอยของความท้าทายเล็กน้อย “เพียงแต่ประตูบ้านของคุณไม่ได้ลงกลอน และฝีมือการตุ๋ンยาจีนของคุณ... มันดึงดูดให้ผมต้องเดินตามกลิ่นเข้ามาต่างหาก” จูหลันวางมีดลง นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้เป็นปริศนา ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด สมองอันชาญฉลาดของเชฟสาวฝีมือทองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ชายคนนี้เป็นใครกันแน่? ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เฉินอี้เฉินเป็นเพียงแพทย์หนุ่มที่ถูกส่งตัวมาประจำการยังสถานีอนามัยประจำคอมมูน แต่ทว่าแววตาที่เขามองมาเมื่อครู่... มันไม่ใช่แววตาของชาวบ้านทั่วไป แต่มันคือสายตาของคนที่ ‘รู้’ และกำลังจับผิด “ดึงดูดด้วยกลิ่นยา หรือว่าดึงดูดด้วยอย่างอื่นกันแน่ครับ คุณหมอเฉิน” จูหลันย้อนถาม น้ำเสียงของนางเจือรอยยิ้มเยาะบางๆ ที่มุมปาก “ว่าแต่... คนไข้อย่างผมจำเป็นต้องจ่ายค่าเข้าชมสำหรับคุณหมอที่เดินตรวจคนไข้ถึงในครัวเรือนด้วยหรือเปล่า?” อี้เฉินไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะไม้เก่าๆ อีกสองก้าว กลิ่นสะอาดเจือจางของยาฆ่าเชื้อและกลิ่นอายธรรมชาติลอยเข้าแตะจมูก ชายหนุ่มวางห่อกระดาษสีน้ำตาลลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงวัตถุภายในกระทบกันเบาหู “ผมไม่ได้มาเก็บค่ารักษา” อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ดึงเชือกฟางออก เผยให้เห็นโสมป่าอายุหลายสิบปีที่ถูกห่อไว้อย่างประณีต “นี่คือค่าตอบแทนสำหรับ ‘สูตรยา’ ที่คุณใช้เมื่อวาน... หลี่จูหลัน คุณทำมันได้อย่างไร? สมุนไพรฤทธิ์ร้อนแบบนั้น หากผสมในสัดส่วนที่คลาดเคลื่อนเพียงนิดเดียว ร่างกายของลุงเฉินผู้เฒ่าคงช็อกจนเลือดลมตีกลับไปแล้ว แต่คุณกลับทำให้ชีพจรของเขากลับมาสงบได้ภายในเค่อเดียว” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา จูหลันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบ แต่นางยังคงควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉยได้อย่างแนบเนียน *แย่จริง... เขาสังเกตเห็นรายละเอียดระดับนั้นเชียวหรือ?* นี่คือข้อผิดพลาดของการใช้มิติวิเศษในยุคที่การแพทย์ยังล้าหลัง หากมีใครล่วงรู้ว่านางมีความสามารถในการปรุงยาที่ล้ำยุคเกินไป ชีวิตอันสงบสุขที่นางเพิ่งเริ่มต้นวางแผนไว้คงจบลงด้วยข้อหา ‘ภูตผีปีศาจ’ หรือถูกส่งตัวไปเข้าค่ายปรับทัศนคติเป็นแน่ แต่นางคือหลี่จูหลัน ผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับมิชลินและตระกูลจอมปลอมมาแล้ว นางไม่มีวันแสดงความตื่นตระหนกให้ไส้ศึกตรงหน้าเห็นเด็ดขาด “คุณหมอเฉินกำลังพูดเรื่องอะไรกันครับ?” จูหลันหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบราวกับผืนน้ำในบึงไร้ระลอกคลื่น “ผมก็แค่ศึกษาตำรายาโบราณที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ หรือว่าการที่ชาวบ้านคนหนึ่งมีความรู้เรื่องสมุนไพร จะกลายเป็นความผิดร้ายแรงในสายตาของนายแพทย์ผู้ทรงเกียรติกัน?” อี้เฉินหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายแพทย์หนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหมายในทางที่ดีนัก แต่เต็มไปด้วยความนัยที่ยากจะหยั่งถึง “ตำรายาโบราณงั้นหรือ?” อี้เฉินทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำลากยาว “ตำรายาเล่มไหนกัน ที่บันทึกวิธีสกัดสารออกฤทธิ์จากรากพืชด้วยการควบแน่นไอน้ำแบบที่ผมไม่เคยเห็นแม้แต่ในตำราแพทย์หลวงจากเมืองหลวง? หลี่จูหลัน... คุณมีความลับ” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง อี้เฉินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ดวงตาคมกราบคู่นั้นราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงตัวตนที่แท้จริงของนางในมิติลับ ทว่า ในวินาทีที่ความกดดันพุ่งสูงถึงขีดสุด เสียงท้องร้องโครกครากที่ดังออกมาจากร่างของนายแพทย์หนุ่มผู้เคร่งขรึม กลับทำลายความตึงเครียดทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที จูหลันกระพริบตาปริบๆ สมองที่กำลังเตรียมตั้งรับข้อกล่าวหาหยุดชะงักไปชั่วขณะ นางก้มมองหน้าท้องของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างไม่ถึงคืบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับใบหน้าคมคายที่ตอนนี้เริ่มมีรอยแดงจางๆ พาดผ่านสันจมูกอย่างไม่ทันตั้งตัว อี้เฉินผู้เยือกเย็นและลึกลับ กลับมีมุมที่น่าขันเช่นนี้ซ่อนอยู่ มุมปากของเชฟสาวกระตุกขึ้นอย่างอดไม่อยู่ รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นางผผายมือไปยังหม้อตุ๋นยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว ทันที “ดูท่าทาง... ‘ค่าตอบแทน’ ของคุณหมอคงต้องเปลี่ยนเป็นมานั่งชิมฝีมือของคนที่คุณกำลังสงสัยแล้วกระมังครับ” จูหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากตังกุยสูตรลับเฉพาะ... หวังว่านายแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่จะไม่รังเกียจอาหารฝีมือ ‘ชาวบ้าน’ คนนี้หรอกนะ” อี้เฉินยืนนิ่งไปชั่วครู่ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับมีความลังเลฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ยืดตัวตรงแล้วกวาดสายตามองหม้อดินเผาที่มีไอความร้อนพวยพุ่ง “ถ้าพิสูจน์แล้วว่ามันไม่อร่อย...” อี้เฉินเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องมองนางนิ่ง “ผมจะถือว่าโสมป่าเมื่อครู่... คือค่าจ้างให้คุณมาเป็นเชฟส่วนตัวของผมไปตลอดชีวิต” จูหลันชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงความหมายเอาแต่ใจเช่นนี้... นี่มันการจีบกันในยุค 70 แบบฉบับนายแพทย์สายเปย์หรืออย่างไรกัน! ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากตอกกลับอะไร กลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศจีนที่เคี่ยวได้ที่ก็โชยทะลุหน้าต่างออกไปปะทะสายลมยามบ่าย กระจายตัวไปทั่วทั้งตรอกซอยและบ้านเรือนใกล้เคียงในทันที และในวินาทีนั้นเอง... เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูของป้าสะใภ้จอมโลภก็ดังแผดขึ้นมาจากหน้าบ้าน “หลี่จูหลัน! นังตัวดี! ฉันรู้ว่าแกซ่อนของดีเอาไว้ในบ้าน เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอนะครับ