ตุ๋นไก่ยาจีนบำรุงกำลัง

“หลี่จูหลัน! นังตัวดี! ฉันรู้ว่าแกซ่อนของดีเอาไว้ในบ้าน เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงทุบประตูไม้เก่าๆ ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก พร้อมกับเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่จางที่ตะโกนแผดเสียงด่าทอด้วยความโมโหหิวกระหาย แรงกระแทกจากด้านนอกทำให้บานประตูสั่นสะเทือนฝุ่นผงร่วงกราวลงมา แต่ภายในห้องครัวเล็กๆ กลับอบอวลไปด้วยไอหมอกสีขาวนวลและกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรล้ำค่าที่ลอยวนเวียนจนแทบจะกลายเป็นสายหมอกทิพย์ หลี่จูหลันปรายหางตามองบานประตูไม้ผุกร่อนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสนใจหม้อดินเผาใบเก่าที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านไฟอ่อน เปลวไฟสีส้มแดงกำลังเลียก้นหม้ออย่างพอเหมาะพอเจาะ ส่งเสียงเดือดปุดๆ แผ่วเบา ด้านในบรรจุเนื้อไก่บ้านเนื้อแน่นที่ถูกสับเป็นชิ้นพอดีคำ ตุ๋นเคี่ยวร่วมกับรากโสมป่าอายุหลายสิบปีที่เธอเพิ่งได้รับมาเมื่อวาน สมุนไพรจีนชั้นเลิศอย่างเก๋ากี้ พุทราจีน และตังกุยถูกใส่ลงไปในสัดส่วนที่แม่นยำราั่งตวงด้วยตาชั่งทองคำ นี่คือ “ตุ๋นไก่ยาจีนบำรุงกำลัง” สูตรลับเฉพาะจากมิติที่สาม ที่ไม่เพียงแต่ช่วยฟื้นฟูร่างกายที่อ่อนล้า แต่ยังส่งกลิ่นหอมทะลุกำแพงดินเหนียวออกไปยั่วยวนน้ำลายของคนทั้งหมู่บ้านได้อย่างชะงัดนัก “เปิดสิเว้ย! หรือว่าแอบซ่อนเนื้อสัตว์ไว้กินคนเดียว นังเห็นแก่ตัว! สามีแกบาดเจ็บกลับมาจากกองทัพ ไม่นึกจะแบ่งปันให้ญาติผู้ใหญ่ได้กินบำรุงกันบ้างเลยรึไง!” เสียงแหลมแสบแก้วหูยังคงแผดร้องไม่หยุดหย่อน พร้อมกับเสียงชาวบ้านเริ่มซุบซิบและเดินมามุงดูเหตุการณ์หน้าบ้านหลังเล็กของเธอ จูหลันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นและเด็ดขาด เธอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือลนลานแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม เธอกลับบรรจงใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปสีอำพันในหม้ออย่างใจเย็น กลิ่นหอมหวานของโสมป่าที่ผสานเข้ากับความหวานกลมกล่อมของเนื้อไก่ตุ๋นค่อยๆ ทะยานผ่านรอยแยกของหน้าต่าง กระจายตัวออกไปสู่อากาศยามสายอย่างไม่เกรงใจใคร ในขณะนั้นเอง เฉินอี้เฉิน สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและมีใบหน้าหล่อเหลาเยือกเย็นราวกับรูปสลัก ก็ก้าวเท้าเข้ามาจากลานบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าสีเขียวทหารเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้านหยุดยืนอยู่ข้างกายภรรยา เขากวาดสายตาคมกริบมองประตูที่สั่นไหว ก่อนจะเหลือบมองหม้อตุ๋นยาจีนบนเตาด้วยแววตาที่อ่อนลงวูบหนึ่ง “ให้ผมจัดการเองไหมครับ” เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงร้องโวยวายที่เริ่มหยาบคายมากขึ้น แต่อี้เฉินกลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงรังสีความกดดันบางเบาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา จูหลันส่ายหัวเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ดวงหน้าอันงดงามเฉียบคมนั้นเปล่งประกายจนน่ามอง “ไม่ต้องหรีดมือหรอกครับคุณหมอ ปล่อยให้ผมต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญพวกนี้เองดีกว่า… อาหารหอมขนาดนี้ ถ้าไม่ได้แบ่งให้พวกเขากลิ่นลอยเข้าจมูกจนน้ำลายสอ คงเสียดายแย่” เธอวางทัพพีไม้ลงอย่างแผ่วเบา หมุนตัวเดินไปปลดกลอนประตูด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังจะเปิดต้อนรับสหายสนิท ไม่ใช่พวกปล้นชิงเสบียงที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ด้านนอก แอด... เสียงประตูไม้เปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและโกรธเกรี้ยวของป้าสะใภ้ใหญ่จาง ด้านหลังยังมีญาติห่างๆ และเพื่อนบ้านที่อยากรู้อยากเห็นยืนชะเง้อมองคอตั้งบ่า แต่ทว่า ทันทีที่ประตูเปิดอ้าออก กลิ่นหอมล้ำลึกและทรงพลังของไก่ตุ๋นยาจีนก็พวยพุ่งกระแทกเข้าใส่จมูกของทุกคนที่ยืนอยู่ ณ ที่นั้นเต็มแรง จนเสียงด่าทอที่กำลังจะหลุดออกจากปากของป้าสะใภ้ใหญ่ถึงกับสะดุดกึกกลืนลงคอแทบไม่ทัน ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างขึ้น จมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมที่ทั้งบำรุงหัวใจและกระตุ้นความอยากอาหารอย่างรุนแรง น้ำลายในปากของแต่ละคนหลั่งออกมาโดยอัตโนมัติ ป้าสะใภ้ใหญ่จางอ้าปากค้าง สมองที่กำลังคิดคำด่าทอพลันว่างเปล่า กลิ่นนี้… มันไม่ใช่แค่กลิ่นไก่ธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของความมั่งคั่งและของล้ำค่าที่คนจนๆ อย่างพวกนางไม่มีวันได้แตะต้อง! “อ้าว ป้าสะใภ้ใหญ่ ลมอะไรหอบมาถึงนี่ครับ?” จูหลันเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย แต่แววตากลับระยิบระยับด้วยประกายความสนุกสนาน “หรือว่า… จมูกของป้าจะไวต่อกลิ่นโสมป่าล้ำค่าในครัวของผมเสียเหลือเกิน?” บรรยากาศหน้าบ้านเงียบกริบลงทันที ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาที่พุ่งตรงมายังหม้อดินเผาภายในบ้าน ขณะที่เฉินอี้เฉินก้าวออกมายืนบังด้านข้างภรรรยาอย่างปกป้อง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากซึ่งไม่มีใครกล้าสบตา ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงรถจี๊ปทหารที่วิ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน… ชายชราในชุดสากลภูมิฐานผู้มีแววตาดุดันและผู้ติดตามในเครื่องแบบเต็มยศ ก้าวลงจากรถพร้อมกับสูดจมูกฟุดฟิด แล้วเอ่ยเสียงดังลั่นด้วยความตื่นเต้น “กลิ่นนี้… หรือว่านี่คือ ‘ซุปโสมมังกรสวรรค์’ ที่เล่าลือกัน? ใครเป็นคนทำอาหารเมนูนี้ในบ้านหลังนี้กัน!” โปรดติดตามตอนต่อไปครับ — กาแฟโบราณแก้วโต