ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ลง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างนุ่มนวล เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับมีน้ำหนักมากพอที่จะดึงสติของหลี่จูหลันให้ละสายตาจากหม้อดินเผาใบยักษ์ที่กำลังเคี่ยวตุ๋นรากโสมป่ากับเก๋ากี้ กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเก่าๆ ในยุคเจ็ดศูนย์ แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่ความสำเร็จของน้ำซุปสูตรลับ หากเป็นร่างสูงโปรดในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกของนายแพทย์เฉินอี้เฉิน "เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้าน พร้อมตราประทับรับรองจากอำเภอ" เฉินอี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มตามแบบฉบับของเขา ดวงตาคมกราบมองสตรีตรงหน้าที่เนื้อตัวยังมีคราบแป้งทำอาหารติดอยู่เล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับทอประกายความฉลาดเฉียบคมไม่ยอมแพ้ใคร "ญาติฝ่ายบิดาของคุณกำลังเตรียมเดินเรื่องฟ้องร้องขับไล่คุณออกจากบ้านหลังนี้ โดยอาศัยช่องโหว่เรื่องพินัยกรรมเก่า... น่าเสียดายที่กฎหมายที่ดินฉบับใหม่เพิ่งประกาศใช้เมื่อเดือนก่อน และบังเอิญว่าคนรู้จักของผมที่สำนักงานเขต เป็นคนเซ็นอนุมัติเอกสารชุดนี้ด้วยตัวเอง" จูหลันหรี่ตามองชายหนุ่มผู้มีใบหน้าราบเรียบราวน้ำแข็งแต่กลับยื่นความช่วยเหลือระดับพลิกแผ่นดินมาให้ถึงที่ เธอกวาดสายตาคมปลาบไปยังแฟ้มเอกสารตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขาตรงๆ "คุณหมอเฉิน คนเราไม่มีมื้อเที่ยงที่ฟรีในโลกใบนี้หรอกนะครับ... อ่า ขออภัย ผมติดสำนวนนี้มาจากคนไข้เก่าน่ะ" จูหลันเปลี่ยนสรรพนามแก้เกี้ยวเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบางๆ อย่างรู้ทัน "ว่ามาเถอะครับ คุณต้องการแลกเปลี่ยนกับอะไร เอกสารสำคัญระดับนี้ คงไม่ใช่แค่เพราะคุณเวทนาหญิงสาวกำพร้าที่กำลังจะถูกญาติหน้าเลือดฮุบสมบัติกระมัง" อี้เฉินยسกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาดูได้ยากนี้ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับกวาดสายตามองหม้อตุ๋นยาจีนที่ส่งควันกรุ่น "ผมเป็นหมอ และผมให้ความสำคัญกับเรื่องโภชนาการเป็นอันดับหนึ่ง อาหารในโรงอาหารของสถานีอนามัยรสชาติแย่เสียจนผมแทบไม่อยากกลืนลงท้อง และ... ฝีมือการทำอาหารของคุณหลี่ รวมถึงความเข้าใจในสมุนไพรจีนระดับปรมาจารย์ ทำให้ผมคิดว่า... การได้ฝากท้องมื้อเย็นที่บ้านหลังนี้ทุกวัน เป็นข้อเสนอที่ยุติธรรมดี" จูหลันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองอันรวดเร็วประมวลผลข้อเสนอทันที ที่ดินแปลงนี้คือฐานที่มั่นสำคัญในการเพาะปลูกสมุนไพรและตั้งตัวในยุคนี้ หากเสียมันไป เธอคงต้องลำบากอีกมาก การได้นายแพทย์หนุ่มอนาคตไกลผู้กว้างขวางและมีอิทธิพลเงียบๆ มาหนุนหลัง เปรียบเสมือนการติดติดอาวุธให้พยัคฆ์ติดปีก แลกกับการทำอาหารเพิ่มอีกหนึ่งที่... จะขาดทุนได้อย่างไร? "ตกลงครับ" จูหลันยื่นมือเรียวบางออกไปจับแฟ้มเอกสารดึงเข้าหาตัว "แต่มีข้อแม้ว่า เมนูอาหารแต่ละมื้อผมจะเป็นคนกำหนดเอง และห้ามวิจารณ์รสชาติเด็ดขาด หากคุณรับเงื่อนไขนี้ได้ ที่ดินแปลงนี้ก็จะเป็นของคุณหลี่จูหลันอย่างสมบูรณ์แบบตามกฎหมาย" เฉินอี้เฉินยื่นมือหนาออกไปจับมือเรียวบางนั้นเพื่อเป็นการทำสัญญาใจสัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้หัวใจของเชฟสาวผู้เย็นชาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะชักมือกลับอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ในจังหวะนั้นเอง เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้จอมโลภที่ตะโกนแผดเสียงเข้ามาจนทะลุกำแพงดิน "หลี่จูหลัน! นังตัวดี เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าจะหนีพ้นความจริงหรือไง ที่ดินตรงนี้เป็นของตระกูลหลี่ แกไม่มีสิทธิ์เอาไปขายคนนอก!" บรรยากาศในห้องครัวที่กำลังอบอุ่นพลันเย็นเยียบลงทันตา จูหลันแค่นIย้มหยันออกมาอย่างเยือกเย็น นางเฒ่าสารพัดพิษมาเร็วกว่าที่คิดเสียอีก ทว่าก่อนที่เธอจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับปัญหา เฉินอี้เฉินกลับยกมือขึ้นห้าม พร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากแฟ้มขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ..." อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ในเมื่อผมเซ็นสัญญาเป็น 'ผู้ดูแลผลประโยชน์' ของคุณแล้ว การจัดการกับพวกเหลือบไร่สังคม ก็ควรเป็นหน้าที่ของสามี... อ้อ หมายถึงที่ปรึกษาทางกฎหมายอย่างผมต่างหาก" จูหลันชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดที่เกือบหลุดปากนั้น ก่อนที่มุมปากของเธอจะกระตุกยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ เธอกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว มองดูนายแพทย์หนุ่มผู้แสนสุภาพเดินตรงไปที่ประตูบ้านด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังกางกรงเล็บรอขย้ำเหยื่อ แกร็ก! ประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ป้าสะใภ้ที่กำลังเงื้อมมือเตรียมทุบซ้ำถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อใบหน้าอันหล่อเหลาแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกของนายแพทย์เฉินอี้เฉินปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเอกสารตราครุฑสีแดงฉานที่ถูกชูขึ้นในระดับสายตาของนางเฒ่า "เชิญอ่านให้ชัดเจนนะครับ... ว่าใครกันแน่ที่เป็น 'คนนอก' ที่บุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคล" เสียงทุบประตูด้านนอกเงียบกริบลงทันที แทนที่ด้วยเสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ของความตื่นตระหนก ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะพลิกกลับมาอยู่ฝ่ายได้เปรียบ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดเจ้าหน้าที่รัฐผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอำเภอ—บุคคลที่จูหลันจำได้แม่นว่าเป็นศัตรูตัวฉกฉวยผลประโยชน์ของพ่อเธอในอดีต! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งชีวิตด้วยกันนะครับ — กาแฟโบราณแก้วโต