ห้องครัวใหม่และการลงทุน

เสียงกระแทกของลังไม้เนื้อหนาลงบนพื้นดินแห้งกร้านของลานบ้านตระกูลหลี่ดังสะท้อนกังวาน จนทำให้ไก่ป่าที่คุ้ยเขี่ยหาเศษเมล็ดข้าวใกล้รั้วถึงกับกระพือปีกบินหนีเตลิด หลี่จูหลันเงยหน้าขึ้นจากกระดาษร่างรายการสมุนไพรในมือ ดวงตาคมกริบกวาดมองสิ่งของแปลกปลอมที่ถูกกองไว้ตรงหน้าด้วยความเงียบงัน นั่นไม่ใช่ลังสินค้าธรรมดา... แต่มันคือโครงสร้างเหล็กกล้าสำหรับเตาอั้งโล่อุตสาหกรรม อิฐทนไฟเนื้อดีนำเข้าจากเมืองหลวง และกระเบื้องเคลือบเซรามิกสีเขียวหยกที่แม้แต่ในตัวอำเภอก็ยังหาซื้อไม่ได้ง่ายๆ "คุณเฉิน นี่มันหมายความว่าอย่างไรครับ?" จูหลันหันไปเอ่ยถามชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูไม้เก่าๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของนายแพทย์หนุ่มเรียบเฉยตามเคย แต่แววตาคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่ยากจะปิดมิด เฉินอี้เฉินไม่ตอบทันที เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ กลิ่นอายสะอาดสะอ้านเจือจางด้วยกลิ่นยาหอมจางๆ ลอยมาแตะจมูก นิ้วเรียวยาวหยิบกระดาษจดหมายที่เธอเพิ่งอ่านจบ—จดหมายที่ระบุว่าสูตรลับหม้อตุ๋นยาจีนของเธอถูกเลือกโดย 'ตระกูลลู่'—ขึ้นมาพิจารณาเบาๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้ไผ่ "จดหมายนั่นบอกว่าพวกเขาต้องการสินค้าส่งออกพิเศษ... แต่ครัวเก่าๆ พื้นดินเฉอะแฉะและเตาถ่านร้าวๆ แบบนี้ คงไม่คู่ควรกับมาตรฐานของตระกูลลู่กระมังครับ" อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลากเสียงยาวอย่างจงใจ "ในฐานะ... เอ่อ... คู่ค้าที่สนับสนุนกิจการของคุณ ผมไม่อยากให้ชื่อเสียงของเชฟหลี่ต้องมัวหมองเพราะสภาพแวดล้อมการทำงานหรอกนะ" จูหลันหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่อ่านไม่ออก "คู่ค้า? คุณนายแพทย์เฉิน เงินเดือนทหารและหมอของคุณ ต่อให้เก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิต ก็คงไม่พอซื้ออิฐทนไฟพวกนี้ครึ่งลังด้วยซ้ำ อย่ามาทำเป็นพูดจาไขสื้อน่าหมั่นไส้หน่อยเลยครับ บอกมาเสียดีๆ ว่าคุณไปกว้านซื้อของพวกนี้มาจากเส้นสายไหนของตระกูลลู่กันแน่" ความจริงข้อนี้ทำให้หัวใจของจูหลันเต้นระรัวขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความตระหนักรู้ว่า สามีทางพฤตินัยที่เธอกำลังใช้ชีวิตร่วมชายคาด้วยคนนี้ มีเบื้องหลังที่ลึกลึกล้ำเกินกว่าที่ชาวบ้านในคอมมูนยุค 70 จะจินตนาการถึง ตระกูลลู่แห่งเมืองหลวงที่ตัดขาดกับตระกูลหลี่มาสามสิบปี เหตุใดจึงเจาะจงเลือกหม้อตุ๋นยาของเธอ? และเหตุใดเฉินอี้เฉินถึงมีความสามารถในการเนรมิตวัสดุก่อสร้างระดับพรีเมียมเหล่านี้มาวางกองตรงหน้าได้ภายในเวลาไม่ถึงข้ามคืน? "เรื่องเบื้องหลังเอาไว้คุยกันทีหลังเถอะครับ" อี้เฉินย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ มือใหญ่เอื้อมไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่เสื้อของหญิงสาวอย่างเป็นธรรมชาติ "ตอนนี้... สิ่งที่คุณต้องสนใจคือ การเนรมิตครัวใหม่ให้กลายเป็นวิหารแห่งรสชาติ ไม่ใช่มายืนสอบสวนผมเหมือนผู้ต้องหา" ตลอดสามวันต่อมา บรรยากาศรอบบ้านหลังเล็กของจูหลันก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ ช่างฝีมือจากในเมืองที่ถูกจ้างวานด้วยค่าแรงสูงลิ่วทำงานกันอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว ภายใต้การควบคุมงานอย่างเข้มงวดของอี้เฉินที่สลัดภาพนายแพทย์ผู้เยือกเย็นกลายเป็นสถาปนิกจำเป็นผู้พิถีพิถันในทุกรายละเอียด ผนังดินเหนียวเดิมถูกทุบออก แทนที่ด้วยอิฐฉาบปูนเรียบเนียนติดกระเบื้องสีขาวสะอาดตาเพื่อสุขอนามัยที่ดีที่สุด ระบบระบายควันถูกออกแบบใหม่หมดจดไร้ที่ติ หน้าต่างบานกระทุ้งไม้สักเปิดรับแสงธรรมชาติและลมโชกเข้ามาอย่างพอเหมาะ แต่จุดไฮไลท์สำคัญที่สุดคือ 'เตาหม้อตุ๋นยาจีนสเตนเลสผสมเหล็กหล่อ' สั่งทำพิเศษฝังเคาน์เตอร์ ที่ควบคุมความร้อนด้วยระบบวาล์วหมุนแบบโบราณผสมผสานความทันสมัยได้อย่างลงตัว จูหลันยืนมองห้องครัวใหม่เอี่ยมอ่องที่สะท้อนเงาของเธอลงบนพื้นกระเบื้องสะอาดตา ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เคยมีต่อพวกญาติจอมปลอมและสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้นราวกับถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น นี่คืออาณาจักรของเธอ อาณาจักรที่สร้างขึ้นด้วยความรู้ ปลายจวัก และการซัพพอร์ตอย่างเงียบเชียบแต่หนักแน่นราวกับภูเขาของชายหนุ่มที่ยืนกอดอกมองเธออยู่มุมห้อง "ถูกใจไหมครับ?" อี้เฉินเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความคาดหวังเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งขรึม "เกินคาดครับ" จูหลันหันไปสบตาเขาตรงๆ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคมเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน "แต่คุณก็รู้ว่า ของดีขนาดนี้ ย่อมเรียกพวกหมาป่าหิวโซให้วิ่งเข้ามาหาเร็วยิ่งขึ้น" ราวกับเป็นคำประกาศิต! ทันทีที่สิ้นเสียงประโยคของจูหลัน เสียงทุบประตูด้านนอกรั้วบ้านก็ดังขึ้นโครมใหญ่ ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูของป้าสะใภ้ใหญ่หลี่ที่แผדแผดเสียงโวยวายทะลุกำแพงเข้ามาอย่างไม่เกรงอกเกรงใจใคร "หลี่จูหลัน! นังหลานอกตัญญู! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกแอบซุกซ่อนของดีและเงินทองไว้ในบ้าน ทำไม? รวยแล้วลืมญาติพงศ์พาน.ซburงอย่างนั้นเรอะ ถึงได้จ้างช่างมาต่อเติมบ้านใหญ่โตโดยไม่ยอมส่งส่วยให้ผู้ใหญ่บ้านอย่างพวกฉัน!" แรงกระแทกที่ประตูรั้วไม้ระรัวถี่ขึ้น บ่งบอกถึงความโลภและความโกรธเกรี้ยวที่อัดอั้นมานานหลายวัน ทว่า ภายในห้องครัวใหม่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรจีนสูตรพิเศษที่จูหลันเพิ่งทดลองเคี่ยวเปิดเตาประเดิมครัว กลับไม่มีใครมีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย อี้เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาก้าวเข้าไปใกล้เตาอเหล็กหล่อ หมุนวาล์วปรับลดเปลวไฟลงจนเหลือเพียงความร้อนระดับอ่อน ไอระเหยสีขาวบริสุทธิ์พร้อมกลิ่นหอมล้ำลึกของโสมป่า เก๋ากี้ และรากบัวตุ๋นกระดูกหมูพวยพุ่งขึ้นแตะจมูก ทรงพลังเสียจนกลบเสียงโวยวายด้านนอกไปจนสิ้น "ปล่อยให้เห่าไปเถอะครับ" อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับคมกริบรา与คมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก "ในเมื่อพวกเขารนหาที่อยากมาลองชิมฝีมือคุณถึงที่... เราก็ควรต้อนรับพวกเขาด้วยเมนูพิเศษ ที่ต่อให้กินเข้าไปแล้ว ต้องจดจำไปจนวันตาย" จูหลันหันมาสบตากับสามีสายเปย์ของเธอ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนมุมปาก ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า ประตูรั้วไม้เก่าๆ นั้นคงต้านทานแรงกระแทกของความโลภได้อีกไม่นานนัก และวินาทีที่บานประตูพังทลายลง... สงครามการล้างบางบัญชีแค้นครั้งใหม่ พร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนของหม้อตุ๋นยาจีน ก็จะได้ฤกษ์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ! [ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอด พบกันใหม่ตอนหน้าครับ]