เมนูลับต้อนรับหน้าหนาว

"ถ้าพวกท่านยังยืนส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่ที่หน้าร้านอีกครึ่งเค่อ เกรงว่าฉันคงต้องเชิญผู้ใหญ่บ้านมาช่วยไกล่เกลี่ยเรื่องค่าเสียหายที่พวกท่านจงใจมาป่วนหน้าร้านค้าของฉันแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของนายแพทย์เฉินอี้เฉินดังขึ้น ทำลายบรรยากาศหน-าวเหน็บยามเย็นที่ลมโชยมาปะทะผิวเนื้อจนชาหนึบ เฉินอี้เฉินในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มยืนขวางประตูร้านสมุนไพรและอาหารตุ๋นของหลี่จูหลันเอาไว้ สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงไปยังกลุ่มญาติฝ่ายอดีตสามีจอมหน้าด้านที่ยกโขยงกันมาหวังไถ่เงินค่าวัตถุดิบสมุนไพรหน้าหนาว ป้าสะใภ้ใหญ่สะดุ้งโหย่ง นางถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความเกรงกลัวอำนาจรัศมีของนายแพทย์หนุ่มประจำอำเภอผู้มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา แต่ความโลภยังคงตัณหาจัด นางแผดเสียงแหลมสูงกลบเกลื่อนความกลัว "นังเด็กนี่มันอกตัญญู! อากาศหนาวจนหมูหมาในหมู่บ้านยังแข็งตาย แต่มันกลับเปิดร้านขายของกินราคาแพงลิบลิ่วปล่อยให้ญาติผู้ใหญ่ต้องหนาวสั่นท้องกิ่วอยู่ข้างนอก! อี้เฉิน เธอเป็นถึงหมอ ทำไมถึงหลงเสน่ห์แม่หม้ายผัวทิ้งคนนี้จนไม่ลืมหูลืมตา!" หลี่จูหลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางก้าวเท้าออกมาจากม่านมู่ลี่ไม้ไผ่ กลิ่นหอมฉุนของขิงแก่ โป๊ยกั๊ก และพริกเสฉวนคั่วแห้งลอยอบอวลตามแผ่นหลังบางที่สวมเสื้อนวมสีแดงเข้ม ใบหน้าเรียาสวยนิ่งสงบแต่มุมปากกลับยกยิ้มเย็นเยียบ ในมือของนางถือกระบวยไม้เนื้อดีที่เพิ่งตักน้ำซุปเดือดพลั่กขึ้นมาควันโขมง "ป้าสะใภ้ใหญ่พูดถูก... อากาศปีนี้หนาวเหน็บเสียจนเนื้อในกระดูกแทบแข็งตัว" จูหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "แต่แปลกนะครับ คนที่หนาวจนตัวสั่นปากสั่น มักไม่ใช่คนที่ทำงานหาเงินด้วยมือของตัวเอง แต่เป็นพวกมือไม่พายเอาเท้าราน้ำที่จ้องแต่จะมาขอส่วนบุญจากหม้อข้าวคนอื่นต่างหาก" "นัง... นังสารเลว!" "ถ้ายังไม่ไสหัวไปจากหน้าร้านของฉันภายในสามวินาทีนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" จูหลันสะบัดข้อมือเบาๆ น้ำซุปสมุนไพรสีอำพันเข้มข้นในกระบวยไม้ถูกสาดลงบนพื้นหิมะหน้าร้านเบาๆ เกิดเสียง 'ฉ่า' พร้อมไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาผสมกับสายลมหนาว กลิ่นหอมเผ็ดร้อนชวนน้ำลายสอเตะจมูกจนพวกชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมคอมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฉินอี้เฉินก้าวเข้าไปประชิดร่างบางของภรรยาโดยธรรมชาติ มือหนายื่นไปหยิบกระบวยออกจากมือเรียว พร้อมกับโอบไหล่บางไว้หลวมๆ เพื่อถ่าย1ทอดความอบอุ่น สายตาคมกวาดมองฝูงชนรอบด้านก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ร้าน 'หอมหมื่นลี้สมุนไพรตุ๋น' ของภรรยาผม เปิดให้บริการ 'หม้อไฟสมุนไพรต้านภัยหนาว' สูตรพิเศษแล้วครับ สมาชิกท่านใดที่สนใจ เชิญด้านในได้เลยครับ โต๊ะมีจำนวนจำกัด" สิ้นเสียงประกาศของนายแพทย์เฉิน ฝูงชนที่ยืนลังเลอยู่รอบนอกต่างกรูเข้ามาเบียดเสียดกันทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็นและทนความยั่วยวนของกลิ่นอาหารไม่ไหว ส่วนพวกญาติจอมหน้าด้านที่ตั้งใจมาไถเงินกลับถูกแรงกระแทกของฝูงชนดันจนถอยร่นออกไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี ป้าสะใภ้ใหญ่ทำได้เพียงกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองก่อนจะจำใจเดินหนีหายไปในความมืด ภายในร้านถูกตกแต่งใหม่อย่างอบอุ่น แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันพラสติกยุค 70 ส่องกระทบโต๊ะไม้สนขัดเงา บนเตาถ่านกลางโต๊ะแต่ละตัว วางหม้อดินเผาขนาดพอเหมาะที่ข้างในอัดแน่นไปด้วยสมุนไพรจีนหายาก รากโสมตังกุย โกฐเขมา พริกแห้งสีแดงสด และเนื้อแกะตุ๋นเปื่อยนุ่มที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้ว จูหลันเดินยุ่งอยู่หน้าเตาครัวเปิด นางใช้ทัพพีคนน้ำซุปในหม้อใบใหญ่อย่างคล่องแคล่ว เมนู 'หม้อไฟสมุนไพรเผ็ดร้อน' นี้ นางดัดแปลงมาจากตำรับยาโบราณในมิติพิเศษ ผสมผสานเข้ากับวัตถุดิบยุคปัจจุบันได้อย่างลงตัว ไม่เพียงแต่ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นและบำรุงเลือดลม แต่ยังสร้างความกระปรี้กระเปร่าให้แก่ผู้บริโภคทันทีที่ตักเข้าปาก "ภรรยาครับ พักสักครู่เถอะ หน้าแดงหมดแล้ว" เสียงกระซิบกระs่าข้างใบหูมาพร้อมกับผ้าอุ่นๆ ที่แตะซับเหงื่อบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน จูหลันเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนโยนให้ใครเห็นนอกจากนาง เฉินอี้เฉินสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวทับเสื้อเชルTทหาร กำลังยกถาดผักสดและเห็ดป่ามาเสิร์ฟให้ลูกค้าโต๊ะมุมห้องด้วยท่าทางทะมัดทะแมงจนบรรดาแม่ยกแม่ครัวในร้านแอบส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันเบาๆ "ใครใช้ให้คุณมาช่วยเป็นเด็กเสิร์ฟเล่า เดี๋ยวพวกคนไข้ที่อนามัยมาเห็นเข้า หมอเฉินผู้เคร่งขรึมจะหมดความน่าเกรงขرامกันพอดี" จูหลันแกล้งค้อนใส่เบาๆ แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มละมุน "ให้ผมดูแลคนอื่นอาจจะต้องใช้เหตุผล แต่ถ้าดูแลคุณ... ผมใช้หัวใจครับ" เฉินอี้เฉินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ทำเอาเชฟสาวคนเก่งถึงกับหน้าร้อนผ่าวจนต้องหันไปสนใจหม้อตุ๋นตรงหน้าแทน ในขณะที่บรรยากาศภายในร้านกำลังครื้นเครง ลูกค้าต่างส่งเสียงพูดคุยหัวเราะอย่างมีความสุขท่ามกลางไออุ่นของหม้อไฟสมุนไพรที่ช่วยเยียวยาค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่แขวนไว้เหนือประตูก로서ดันดังขึ้นอีกครั้ง... *กริ๊ง* ทว่าผู้มาใหม่กลับไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา หรือคนไข้ทั่วไป ชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนื้อดีสไตล์ผู้ดีเมืองหลวง สวมแว่นตากรอบทองและถือไม้เท้าหัวเงินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางร้าน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนมากับลมหนาว เขากวาดสายตามองไปรอบร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของหลี่จูหลัน รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายแปลกหน้าคนนั้น "ไม่นึกเลยว่า สูตรยาตุ๋นตระกูลหลี่ที่สูญหายไปหลายสิบปี จะมาซ่อนตัวอยู่ในอำเภอชนบทเล็กๆ แห่งนี้... สวัสดีครับคุณหลานสาว ไม่เจอกันนานเลยนะ" หลี่จูหลันชะงักมือที่กำลังถือตะบวยทันที ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความทรงจำเจ้าของร่างเดิมแล่นแปลบขึ้นมาในหัว ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือคุณอาแท้ๆ ผู้เคยฮุบสมบัติและขับไล่สองแม่ลูกออกจากตระกูลเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอด พบกันใหม่ตอนหน้าครับ