แขกไม่ได้รับเชิญจากในเมือง

“ถ้าที่นี่เรียกว่าร้านอาหาร สิ่งที่เสิร์ฟบนโต๊ะก็คงไม่ต่างจากเศษอาหารหมูในถังพักหรอกนะ” น้ำเสียงแหลมสูงบาดหูของหญิงสาวในชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัดกับบรรยากาศร้านอาหารเล็กๆ ของหลี่จูหลันอย่างสิ้นเชิง เธอชื่อ ‘หลินม่าน’ ลูกสาวคหบดีจากในเมืองที่ใครต่อใครต่างรู้ดีว่าเคยเป็นคู่หมั้นหมายของเฉินอี้เฉินในอดีต เธอสะบัดพัดในมือเบาๆ สายตาที่มองสำรวจไปรอบร้านเต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม ราวกับว่าพื้นไม้ที่ขัดถูจนสะอาดสะอ้านนั้นกำลังทำให้รองเท้าหนังชั้นดีของเธอแปดเปื้อน หลี่จูหลันที่กำลังคีบเนื้อตุ๋นยาจีนสีเข้มข้นลงในชามเซรามิกเนื้อละเอียดหยุดมือลงชั่วขณะ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนทันที แต่กลับค่อยๆ จัดวางเครื่องเคียงอย่างประณีตราวกับงานศิลปะ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะอ่อนโยน ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่ซ่อนอยู่ในสำลี “หากคุณหนูหลินรู้สึกว่าร้านของฉันต่ำต้อยเกินกว่าจะรับประทาน ก็เชิญเดินออกไปทางประตูเดิมที่เข้ามาได้เลยครับ ผม... เอ้อ หมายถึงทางร้านไม่ได้มีนโยบายบังคับให้ใครต้องฝืนกลืนสิ่งที่ตัวเองคิดว่าเป็นอาหารหมูลงท้องหรอกนะครับ” จูหลันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด เธอวางตะเกียบลงบนขอบชามดัง *เคร้ง* เบาๆ แต่กลับดังก้องไปทั่วร้านที่เงียบสงัดลงเพราะผู้คนเริ่มหยุดฟังบทสนทนา หลินม่านขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเริ่มบิดเบี้ยว “เธอ! รู้ไหมว่าเธอกำลังพูดอยู่กับใคร? อี้เฉินน่ะหรือ... เขาคงแค่หลงผิดที่มาแต่งงานกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ วันที่เขาได้กลับไปทำงานในโรงพยาบาลใหญ่ในเมือง เขาจะรู้เองว่าใครกันแน่ที่เหมาะสมจะยืนเคียงข้างเขา” ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้หน้าร้านถูกผลักออกอย่างหนักแน่น ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกั๊กสีเข้มของเฉินอี้เฉินก้าวเข้ามา บรรยากาศภายในร้านที่เคยตึงเครียดกลับเปลี่ยนไปทันทีด้วยรัศมีอันเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม เขาสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนข้างหลังจูหลัน มือหนาเอื้อมไปวางบนไหล่ภรรยาอย่างปกป้อง ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวที่ยืนทำหน้ากระฟัดกระเฟียดอยู่เบื้องหน้า “ผมไม่ทราบว่าโรงพยาบาลในเมืองมีหลักสูตรสอนมารยาทการเป็นแขกที่เลวร้ายขนาดนี้ด้วย” อี้เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก “อีกอย่าง ภรรยาของผมคือคนที่ผมเลือกเองด้วยความเต็มใจ และอาหารที่เธอทำ ก็เป็นสิ่งที่ผมยินดีจะใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อลิ้มรส... ส่วนคุณหลิน ผมคิดว่าน้ำมันรถที่ขับมาไกลขนาดนี้คงมีค่ามากกว่าคำพูดพล่อยๆ ของคุณเสียอีก” หลินม่านหน้าซีดเผือด เธอไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มผู้เงียบขรึมที่เธอเคยหมายปองจะกล้าหักหน้าเธอต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านเช่นนี้ เธอเม้มปากแน่นก่อนจะแค่นหัวเราะ “ดี... ถ้าพวกคุณภูมิใจกับความจนตรอกแบบนี้ ก็อยู่กินกับเศษอาหารนี้ไปตลอดชีวิตเถอะ!” เธอกระแทกเท้าเดินออกไป แต่จูหลันกลับไม่ได้โกรธเคือง เธอเพียงแค่หันไปมองเฉินอี้เฉินแล้วขยิบตาให้เบาๆ ก่อนจะหยิบเอาโถดินเผาที่ตุ๋นมาตลอดทั้งคืนออกมา กลิ่นหอมฟุ้งของโสมสกัดผสานกับเครื่องเทศหายากอบอวลไปทั่วบริเวณ ชวนให้น้ำลายสอจนคนที่เพิ่งเดินออกจากร้านไปต้องชะงักฝีเท้าหันกลับมามองด้วยความหิวโหยที่ไม่อาจปิดมิด “อย่าเพิ่งไปสนใจคนพวกนั้นเลยครับอี้เฉิน วันนี้ฉันตั้งใจทำ 'ซุปตุ๋นยาจีนสูตรราชสำนัก' ไว้รอคุณโดยเฉพาะ” จูหลันเอ่ยพลางตักน้ำซุปสีอำพันใสราดลงบนเนื้อที่เปื่อยนุ่มจนแทบละลายในปาก อี้เฉินมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและชื่นชม เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ต่อให้เธอทำเพียงน้ำเปล่าให้ผม ผมก็จะบอกว่ามันอร่อยที่สุดในโลก... แต่ดูท่าทาง 'แขก' คนเมื่อกี้คงไม่ได้โชคดีแบบผมหรอก เพราะนอกจากจะอดกินของอร่อยแล้ว เธอยังลืมอะไรบางอย่างไว้ที่นี่ด้วย” อี้เฉินชี้ไปยังซองจดหมายสีขาวที่ตกอยู่ใต้โต๊ะตัวที่หลินม่านยืนอยู่เมื่อครู่ จูหลันหยิบมันขึ้นมาเปิดออกอ่าน ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นตราประทับของหน่วยงานตรวจสอบอาหารจากในเมืองที่แนบมากับเอกสารคำสั่งปิดร้านชั่วคราว ข้อความในนั้นระบุชัดเจนว่ามีผู้ร้องเรียนว่าร้านของเธอใช้สมุนไพรผิดประเภทในการปรุงอาหาร! นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการหึงหวงไร้สาระ แต่มันคือการวางแผนกำจัดเธอออกจากการแข่งขันระดับมณฑลที่กำลังจะมาถึงในสัปดาห์หน้า จูหลันเงยหน้าสบตากับอี้เฉินที่ตอนนี้แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมจะขย้ำศัตรู “ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ คนนี้ จะไม่ได้มาเพื่อแค่หาเรื่องจูหลันหรอกนะ” อี้เฉินพึมพำพร้อมกับกำมือแน่น “เธอมาเพื่อทำลายชีวิตเรา” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอด พบกันใหม่ตอนหน้าครับ