การฟาดฟันระดับพรีเมียม

"ถ้าเกี๊ยวหมูสามชั้นสอดไส้รากบัวป่าของบ้านสกุลหลี่ เป็นได้แค่อาหารพื้นๆ ไร้รสนิยมอย่างที่ท่านว่า... เกรงว่าเกี๊ยวต้มแป้งหนาเตอะในห่อกระดาษไขนำเข้าจากเมืองหลวงของท่าน คงมีค่าไม่ต่างอะไรกับเศษอาหารที่ร่วงหล่นจากโต๊ะเสวยของขันทีในวังหลวงกระมังครับ" สำเนียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลราวกับเสียงรินน้ำชาชั้นดีดังขึ้นจากมุมห้องครัว ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ หลี่จูหลันชะงักมือที่กำลังใช้คีมไม้คีบหม้อตุ๋นยาจีนดินเผาเคลือบสีคราม ดวงตากลมโตฉายแววขบขันระคนสมเพช เธอไม่ได้หันกลับไปมองแขกผู้สูงศักดิ์ที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงบ้านพักแพทย์ประจำตำบลแห่งนี้ทันที แต่เลือกที่จะบรรจงวางหม้อตุ๋นลงบนแผ่นรองไม้สักอย่างประณีต กลิ่นหอมอวลของโสมป่าอายุสิบปีที่เคี่ยวเคียงคู่กับเก๋ากี้และพุทราจีนตีตลบอบอวลไปทั่วห้อง จนทำให้เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นติดต่อกันหลายคราจากกลุ่มคนที่ยืนล้อมโต๊ะไม้ไผ่ คุนซื่อเฟิง.. คุณชายรองตระกูลคุนผู้สวมเสื้อคลุมผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆมงคล ใบหน้าขาวสะอาดที่มักเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งยโส บัดนี้กำลังบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความขัดเคือง เขาอุตส่าห์ดั้นด้นนำของว่างราคาแพงจากเมืองใหญ่มาฝากแม่สามีของอี้เฉิน เพื่อหวังจะใช้ความเหนือกว่าทางฐานะกดขี่สะใภ้บ้านนอกอย่างจูหลันให้จมดิน แต่กลับถูกสามีของเจ้าตัวย้อนเกล็ดด้วยประโยคเรียบๆ ที่เชือดเฉือนจนเนื้อตัวชาไปหมด "ท่านหมอเฉิน... พูดจาเช่นนี้เกรงว่าจะเกินเลยไปกระมัง ข้าเพียงแต่หวังดี เกรงว่าคุณหนูหลี่ซึ่งเติบโตมาในชนบท อาจไม่เคยลิ้มรสอาหารจากห้องเครื่องตระกูลใหญ่ เกรงใจจึงหามาให้ลองลิ้มชิมรสเท่านั้นเอง" สหายสนิทของตระกูลคุนอย่าง "คุณหนู่อันหยู" แสร้งทำเป็นยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก หัวเราะเสียงแหลมเล็กเพื่อกลบเกลื่อนความหน้าแตก จูหลันปรายตามองหญิงสาวที่สวมชุดกี่เพ้าประดับลูกไม้สีชมพูอ่อนผู้นั้น รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เธอถอดผ้ากันเปื้อนผ้าฝ้ายสีครามออก เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตาและกางเกงขายาวทรงกระบอกที่ตัดเย็บอย่างเข้ารูป ดูทะมัดทะแมงและทรงพลังในเวลาเดียวกัน "หวังดีหรือครับคุณหนูอัน?" จูหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "หากหวังดีจริง ท่านคงไม่เดินเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านคนอื่น แล้วใช้สายตารังเกียจเดียดฉันท์ไล่มองข้าวของในครัวของข้าตั้งแต่หัวจรดท้ายราวกับสุนัขจรจัดกำลังมองเศษกระดูก เกี๊ยวห่อกระดาษไขราคาแพงของท่านน่ะ... แช่แข็งจนแป้งแข็งกระด้างแล้วนำมานึ่งซ้ำจนเละเทะ ท่านยังกล้าเอามาอวดอ้างว่าเป็นของชั้นสูง ช่างน่าขันสิ้นดี" "นี่เจ้า! เสียมารยาทเกินไปแล้ว!" คุนซื่อเฟิงตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนถ้วยชาสั่นสะเทือน เขาถลึงตาใส่จูหลัน "สตรีบ้านนอกไร้การอบรม! ซื้อเฟิงอุตส่าห์เมตตาตักเตือน แต่วาจาของเจ้ากลับต่ำทรามไร้ซึ่งกาลเทศะ สมแล้วที่เป็นแค่ลูกสาวชาวนา..." ยังไม่ทันที่ประโยคดูถูกเหยียดหยามจะหลุดจากริมฝีปากของชายหนุ่มจนจบประโยค เฉินอี้เฉินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ก็ก้าวเท้าเข้ามาข้างกายภรรยาอย่างมั่นคง ร่างสูงใหญ่ในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาแผ่ไอเย็นเยือกออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดคู่นั้นกวาดมองคุนซื่อเฟิงด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง "ภรรยาของผม... ผมเป็นคนเลือกเอง เธอมีความรู้ความสามารถ และทำอาหารได้เลิศรสกว่าเชฟในภัตตาคารที่พวกท่านภาคภูมิใจเสียอีก" อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกพยางค์หนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนลิ่ม "หากตระกูลคุนว่างนัก... เชิญกลับไปบริหารจัดการโรงงานยาที่กำลังจะล้มละลายของพวกท่านเองเสียก่อนที่จะมาวิจารณ์ครัวของบ้านเรา" เพล้ง! ราวกับมีเสียงฟ้าผ่าลงกลางห้องรับแขก สีหน้าของคุนซื่อเฟิงเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวทันที ข้อมูลเรื่องโรงงานยาของตระกูลกำลังประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนัก เป็นความลับภายในที่แม้แต่คนในตระกูลยังปกปิด แต่เฉินอี้เฉินกลับเอ่ยออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย และรู้ลึกถึงรายละเอียดทางการเงินเสียด้วย! อันหยูหน้าถอดสี รีบดึงแขนเสื้อของซื่อเฟิงเป็นการใหญ่ "คุณชายรอง.. เรา.. เรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ ที่นี่ไม่มีอะไรน่าดูเลย" "ช้าก่อนครับ" จูหลันยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มพิมใจ แต่แววตากลับคมกริบดั่งคมมีดที่เคลือบยาพิษ "ในเมื่อท่านอุตส่าห์นำของว่างมาฝาก... จะให้เสียน้ำใจได้อย่างไร ในฐานะเจ้าบ้านที่ดี ข้าจะแสดงให้พวกท่านเห็นเองว่า 'อาหารชั้นสูง' ที่แท้จริงนั้น เขาทำกันอย่างไร" ว่าแล้ว จูหลันก็หันไปจัดการกับวัตถุดิบตรงหน้า เธอหยิบกุ้งแม่น้ำตัวโตเนื้อแน่นที่เพิ่งจับสดๆ จากลำธารหลังบ้าน นำมาแกะเปลือกอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วด้วยมีดสแตนเลสเล่มเล็ก เนื้อกุ้งสีชมพูใสถูกสับจนละเอียดพอดิบพอดี ไม่เละจนเสียรสสัมผัส ก่อนจะผสมเข้ากับมันหมูสับละเอียดและเห็ดหอมป่าตากแห้งที่แช่น้ำจนนุ่ม ปรุงรสด้วยเกลือสมุทร พริกไทยขาวป่นละเอียด และเหล้าจีนหมักสูตรโบราณที่เธอหมักเองในไหหลังบ้าน กลิ่นหอมของเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจายอีกระลอก ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่กลิ่นสมุนไพรยาจีนตุ๋น แต่เป็นกลิ่นหอมหวานของเนื้อกุ้งสดที่ถูกนวดจนเหนียวหนึบผสมผสานกับความหอมมันของงาขาวคั่ว เฉินอี้เฉินยืนมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและเอ็นดู เขาหยิบผ้าสะอาดส่งให้เธอซับเหงื่อที่ไรผมอย่างเบามือ เป็นภาพความหวานชื่นที่บาดตาบาดใจคนนอกยิ่งนัก คุนซื่อเฟิงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความแค้นเคือง แต่ทำอะไรไม่ได้ภายใต้รัศมีกดดันของนายแพทย์หนุ่มอนาคตไกล จูหลันบรรจงห่อไส้กุ้งลงในแผ่นเกี๊ยวแป้งบางเฉียบที่เธอทำเองเมื่อเช้า จับจีบด้วยความประณีตบรรจงราวกับงานศิลปะชิ้นเอก ก่อนจะนำไปนึ่งในลังไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านไฟอ่อน เพียงไม่กี่นาที ไอความร้อนสีขาวบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่ทำเอาคนท้องร้องโครกครากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "เสร็จแล้วครับ... เกี๊ยวGourmet ฉบับคนบ้านนอก" จูหลันเปิดฝาลังถึงออก เผยให้เห็นเกี๊ยวสีขาวใสราวกระจก มองทะลุเห็นเนื้อกุ้งสีชมพูเรื่อด้านใน ราดด้วยน้ำซอสพริกกระเทียมสูตรพิเศษที่ทำจากน้ำส้มสายชูหมักและน้ำมันพริกเผาโฮมเมด เธอยกจานกระเบื้องเคลือบที่มีเกี๊ยวเรียงรายอยู่อย่างสวยงามมาวางไว้ตรงหน้าคุนซื่อเฟิง "เชิญครับคุณชายรอง... ลองลิ้มรสดูสักคำ เผื่อว่าสมองที่ตีบตันของท่าน จะได้เปิดกว้างขึ้นมาบ้างว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่อาหารราคาแพงจากเมืองหลวง" ซื่อเฟิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมเย้ายวนใจตรงหน้ามันชวนน้ำลายสอเสียจนเขาแทบจะลืมความโกรธแค้นไปชั่วขณะ ทว่าในจังหวะที่มือสั่นเทาของเขากำลังจะเอื้อมไปหยิบตะเกียบไม้ไผ่เพื่อพิสูจน์ฝีมือของสะใภ้บ้านนอกผู้นี้ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งร้อน ตามด้วยเสียงตะโกนหอบแฮกของบุรุษไปรษณีย์ประจำตำบล "คุณหมอเฉินครับ! คุณหมอเฉินอยู่หรือเปล่า! มีโทรเลขด่วนที่สุดจากกระทรวงสาธารณสุขเมืองหลวง ส่งตรงถึงคุณหลี่จูหลันครับ!" สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศในห้องก็แข็งค้างลงในทันที... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอด พบกันใหม่ตอนหน้าครับ