ถ้วยรางวัลและความอิจฉา

"ป้ายประกาศคะแนนสูงสุด... เป็นของทีมหมายเลขเจ็ด!" เสียงประกาศจากประธานกรรมการตัดสินการแข่งขันมหกรรมอาหารสมุนไพรประจำมณฑลดังสะท้อนก้องไปทั่วลานจัดงาน ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงปรบมืออื้ออึงจะระเบิดขึ้นราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน หลี่จูหลันยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าหมวดหมู่เตาตุ๋นยาจีนประจำตัว ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านไม่ได้แสดงอาการกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอย่างที่ใครคาดคิด ดวงตากลมโตคู่สวยเพียงแค่กวาดมองผ่านแผ่นป้ายคะแนนสีทองเหลืองอร่ามที่สลักชื่อเธอไว้อย่างเด่นชัด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างผู้กุมชัยชนะไว้ในกำมือตั้งแต่เริ่มต้น ที่ก้นหม้อตุ๋นทองคำใบนั้น... มีรอยสลักตัวอักษรจีนโบราณคำว่า 'หลี่' ที่ถูกเคลือบไว้ด้วยชั้นฟิล์มสมุนไพรใส ซึ่งถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิเมื่อครู่นี้ ข้อกล่าวหาเรื่องการสับเปลี่ยนวัตถุดิบหรือการใส่สารปนเปื้อนจึงกลายเป็นเพียงเรื่องตลกไร้สาระของพวกคิดไม่ซื่อในพริบตา "เป็นไปไม่ได้! นังเด็กนี่ต้องโกงแน่ๆ!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับร่างสั่นเทาของป้าสะใภ้หลิวและลุงเขยตระกูลเฉิน ทั้งสองคนพยายามเบียดเสียดผู้คนจนหัวยุ่งเหยิง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยาจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม พวกเขาพุ่งตรงมายังโต๊ะแข่งขันราวกับสุนัขหิวโซที่กลิ่นเนื้อลอยเข้าจมูก "กรรมการครับ! พวกเราเป็นญาติสนิทของนางหลี่จูหลันคนนี้ เรารู้ดีว่านังนี่มันหัวขโมย เอาสูตรยาของตระกูลเราไปใช้ซี้ซั้ว รางวัลนี้ต้องเป็นของพวกเรา! หรือไม่ก็ต้องแบ่งเงินรางวัลครึ่งหนึ่งมาให้พวกเราชดใช้ค่าเสียหาย!" ป้าสะใภ้หลิวแหกปากโวยวายเสียงดังหวังเรียกคะแนนความสงสารจากฝูงชนรอบด้าน มือเหี่ยวย่นเอื้อมออกไปหมายจะคว้าถ้วยรางวัลสีทองมาครอบครอง ทว่า... นิ้วมือของนางยังไม่ทันแตะโดนผิวโลหะเย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ตสีเข้มก็ก้าวเข้ามาบังขวางไว้เสียก่อน เฉินอี้เฉินยืนตระหง่านดั่งภูเขาผา ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองสองสามีภรรยาตระกูลเฉินด้วยแววตาเยียบเย็นจนน่าขนลุก แม้เขาจะไม่ได้เปล่งเสียงดังคำราม แต่แรงกดดันจากรัศมีรอบตัวกลับทำให้สองสามีภรรยาถึงกับผงถอยหลังไปคนละก้าวโดยอัตโนมัติ "ระวังมือของท่านไว้หน่อยครับ ป้าสะใภ้" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังเอื้อnเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ทว่ากลับแฝงความเฉียบขาดราวกับประกาศิต "ถ้วยรางวัลนี้เป็นของภรรยาผม และสูตรยาตุ๋นสมุนไพรนี้... ก็เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย หากพวกท่านยังกล้ากล่าวหาเลื่อนลอยกลางที่สาธารณะเช่นนี้อีก ผมเกรงว่ากองอำนวยการรักษาความปลอดภัยประจำมณฑลคงต้องเชิญพวกท่านไปดื่มน้ำชาปรับความเข้าใจกันสักสัปดาห์สองสัปดาห์" คำขู่ที่มาพร้อมกับตำแหน่งหน้าที่การงานอันมั่นคงในฐานะนายแพทย์หนุ่มอนาคตไกลของเฉินอี้เฉิน ทำให้ป้าสะใภ้หลิวหน้าซีดเผือดลงในทันที นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ อยากจะด่าทอต่อแต่ก็ไม่กล้าสบตากับแววตาคมปลาบของหลานชายคนนี้ "อี้เฉิน... แกพูดจาแบบนี้กับญาติผู้ใหญ่ได้ยังไง พวกเราก็แค่..." ลุงเขยพยายามจะแก้ตัวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ญาติ?" จูหลันหัวسเราะในลำคอเบาๆ นางก้าวออกมาจากด้านหลังสามี ดวงตาคู่นคมมองตรงไปยังคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มเยาะที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ตอนที่พวกท่านร่วมมือกับคนในสมาคมการค้าเพื่อใส่ร้ายฉันที่ก้นหม้อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน พวกท่านเคยจำได้ด้วยหรือครับว่าเราเป็นญาติกัน?" ฝูงชนรอบข้างเริ่มส่งเสียงฮือฮากระซิบกระซาบเมื่อความจริงเริ่มปรากฏชัดเจน สายตานับร้อยคู่ที่มองมายังสองสามีภรรยาตระกูลเฉินเปลี่ยนจากความเห็นใจเป็นความรังเกียจเดียดฉันท์ทันที "ไสหัวไปซะครับ ก่อนที่ฉันจะให้เจ้าหน้าที่นำตัวพวกท่านไปตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินย้อนหลัง ว่าเงินที่พวกท่านเอาไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยช่วงนี้ได้มาจากไหนบ้าง" อี้เฉินกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันคือหมัดฮุกที่น็อคคนทั้งสองให้ล้มทั้งยืน ป้าสะใภ้หลิวหน้าเขียวสลับม่วงด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว นางรู้ดีว่าตระกูลเฉินยุคนี้ไม่ได้ง่ายที่จะรังแกอีกต่อไปแล้ว เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเอาผลประโยชน์กลับไปได้ ทั้งสองจึงได้แต่กัดฟันกรอด ถอยร่นหายลับเข้าฝูงชนไปอย่างน่าสมเพช เสียงปรบมือเกรียวกราวรอบลานจัดงานดังขึ้นอีกครั้งเพื่อแสดงความยินดีกับผู้ชนะเลิศอย่างแท้จริง คณะกรรมการเดินเข้ามามอบใบประกาศเกียรติคุณและเช็คเงินรางวัลมูลค่าสูงลิ่วให้แก่จูหลัน พร้อมกับกล่าวชื่นชมในความคิดสร้างสรรค์ที่นำสมุนไพรโบราณมาประยุกต์เข้ากับวิถีชีวิตยุคใหม่ได้อย่างลงตัว "ภรรยาผมเก่งที่สุดครับ" อี้เฉินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเบาๆ ขณะที่มือหนาโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย "ถ้าไม่ได้สามีสายเปย์คอยเคลียร์ทางให้ตั้งแต่เบื้องหลัง หม้อทองคำใบนี้คงไม่ได้แสดงฝีมือเต็มที่หรอกครับ" จูหลันเอียงคอยิ้มรับ รอยยิ้มนั้นพราวเสน่ห์จนชายหนุ่มนิ่งงันไปชั่วขณะ ทว่า ความสุขสงบมักอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเจ้าหน้าที่จัดงานเดินเข้ามาหาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย ยื่นซองจดหมายสีขาวปิดผนึกตราครั่งสีแดงให้แก่จูหลัน "คุณหลี่ครับ มีพัสดุด่วนพิเศษส่งตรงจากสำนักงานใหญ่กระทรวงพาณิชย์... จ่าหน้าซองถึงคุณโดยเฉพาะครับ" จูหลันรับซองจดหมายมาด้วยความแปลกใจ นางใช้กรรไกรขนาดเล็กกรีดเปิดผนึกออกอย่างระมัดระวัง กระดาษแผ่นหนาด้านในถูกดึงออกมา กวาดสายตาอ่านเพียงสามบรรทัดแรก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็พลันแข็งค้างลงทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนตื่นตระหนก เฉินอี้เฉินสังเกตเห็นความผิดปกติ เขารีบก้มลงมองข้อความในกระดาษแผ่นนั้นข้ามไหล่ภรรยา และพริบตานั้นเอง... สันจมูกโด่งเป็นสันก็ย่นเข้าหากันเล็กน้อย ข้อความในจดหมายระบุเพียงสั้นๆ ว่า สูตรลับหม้อตุ๋นยาจีนของเธอ ถูกคัดเลือกให้เป็นสินค้าส่งออกพิเศษประจำไตรมาส... แต่ชื่อผู้สั่งซื้อเบื้องหลังกลับเป็น 'ตระกูลลู่' แห่งเมืองหลวง ผู้ทรงอิทธิพลที่ตัดขาดกับตระกูลหลี่มานานกว่าสามสิบปี! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ