กลิ่นเลือดที่น่ารื่นรมย์

"ถอยไปซะ คีย์! อย่าให้กูต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม!" เสียงคำรามของเรย์ดังกลบเสียงกรรโชกของไอวิญญาณที่หมุนวนรอบห้องโถงกว้างของดันเจี้ยนระดับบี ร่างสูงใหญ่ในชุดยุทธภัณฑ์เปื้อนฝุ่นดินและคราบเลือดกระโจนเข้าใส่ 'ผู้พิทักษ์ศิลาทมิฬ' บอสประจำชั้นที่กำลังแผ่รังสีสังหารสีม่วงคล้ำออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว "ถ้ามึงรีบไปตายขนาดนั้น ก็เชิญ! แต่อย่าลืมว่าถ้ามึงพลาด กระดูกมึงได้กลายเป็นปุ๋ยให้ไอ้ตัวประหลาดนี่แน่!" คีย์ตะโกนตอบกลับ มือเรียวยาวสลัดพัดเหล็กที่อาบไปด้วยอักขระสีทองอร่าม เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับก้าวเท้าเข้าสู่จุดที่อันตรายที่สุด—ระยะประชิดตัวบอส—เพื่อกางอาคมขวางกั้นคมเคียวที่ฟาดลงมาหมายจะบดขยี้กะโหลกของเรย์ เคร้ง! เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก เรย์ใช้จังหวะที่คีย์เบี่ยงเบนความสนใจบอส พุ่งตัวผ่านช่องโหว่ใต้แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้องอกเงยของมัน ดาบซามูไรในมืออาบด้วยไอพลังปราณจนเรืองแสงสีแดงฉาน เขากระโดดหมุนตัวกลางอากาศ พลังมหาศาลถูกอัดแน่นลงที่ปลายคมดาบก่อนจะฟันเข้าที่รอยแตกบนหน้าอกของศัตรู "ตายซะไอ้เศษซากนรก!" เลือดสีดำข้นคลั่กทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก กลิ่นคาวคละคลุ้งฉุนกึกไปทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นที่น่ารื่นรมย์ในความรู้สึกของเรย์ เพราะมันหมายถึงชัยชนะ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ในเวลาเดียวกัน... กลิ่นนี้ มันเหมือนกับกลิ่นของเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน ร่างยักษ์ของบอสทรุดฮวบลงกับพื้น ส่งผลให้พื้นหินสั่นสะเทือนรุนแรง คีย์รีบดีดตัวออกมาให้พ้นระยะซากศพที่กำลังระเหยกลายเป็นไอพิษ เขาหายใจหอบถี่ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยตอนนี้มีเหงื่อซึมตามไรผม แต่ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองไปยังเรย์ไม่วางตา "จบสักทีนะ" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ พยายามปรับลมหายใจให้เข้าที่ ก่อนจะเดินตรงไปหาอีกฝ่าย "มึงบ้าเลือดเกินไปแล้วเรย์ ถ้าเมื่อกี้กูขยับช้าไปเสี้ยววินาที หน้ามึงคงเละติดพื้นไปแล้ว" เรย์ปักดาบลงกับพื้น ใช้มันเป็นหลักยึดเหนี่ยวร่างที่เริ่มอ่อนแรง เขามองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความโกรธที่เคยมีเริ่มจางลง แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่เขาก็หาคำนิยามไม่ได้ "มึง... ทำไมถึงช่วยกู" เรย์ถามเบาๆ แต่น้ำเสียงยังคงมีความกระด้างตามนิสัย "คนอย่างมึงไม่น่าจะยอมเอาตัวมาเสี่ยงเพื่อกูหรอก จริงไหม?" คีย์หยุดเดิน ห่างจากเรย์เพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นคาวเลือดจากศพบอสยังคงฟุ้งกระจาย แต่ในจังหวะนี้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวของคีย์กลับเด่นชัดขึ้นมาในความรู้สึกของเรย์ มันเป็นกลิ่นไม้หอมที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบแต่ทว่าอบอุ่นอย่างประหลาด คีย์ยื่นมือไปเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนข้างแก้มของเรย์อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนเรย์ชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ "เพราะถ้ามึงตาย... ใครจะคอยให้กูแกล้งอีกล่ะครับ" คีย์กระซิบ เสียงนั้นแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะ "และอีกอย่าง... กูไม่ชอบเห็นคนตายต่อหน้า โดยเฉพาะคนที่กูเพิ่งจะ 'สนใจ' ขึ้นมา" เรย์เบิกตากว้าง ความรู้สึกปั่นป่วนในท้องไม่ได้เกิดจากความเหนื่อยล้า แต่มันเกิดจากประโยคกำกวมนั้น เขาเม้มปากแน่น พยายามจะดึงสติกลับมา แต่สายตาของคีย์ที่มองมานั้นเหมือนกับตะขอที่เกี่ยวหัวใจเขาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน "อย่ามาพูดจาหมาๆ แบบนี้กับกู" เรย์เค้นเสียงตอบ มือหนาคว้าข้อมือของคีย์เอาไว้แน่น พลังงานบางอย่างจากร่างของคีย์ไหลผ่านฝ่ามือของเขาเข้ามา เหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง "ทำไมล่ะ? หรือว่ามึง... หวั่นไหว?" คีย์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เรย์เกลียดที่สุด แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่เขาละสายตาไม่ได้เลย ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายท่ามกลางซากศพ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากความมืดที่ปลายโถงทางเดินก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัวและผละออกจากกันทันที แสงไฟจากคบเพลิงที่มอดดับไปแล้วกลับสว่างขึ้นอีกครั้งเผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างนั้น... สวมเสื้อคลุมสีเทาคุ้นตา ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหน้ากากที่แตกหัก แต่ดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองมายังเรย์... มันคือดวงตาที่เรย์ฝันเห็นมาตลอดสามปี "ไม่คิดเลยนะว่า... จะได้เห็นหัวหน้าทีมล่าวิญญาณผู้เก่งกาจ มายืนทำตัวอ่อนหวานกับ 'เนตรวิญญาณ' อัจฉริยะในที่แบบนี้" เสียงที่เย็นชาและแหบพร่าดังขึ้น เรย์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ร่างนั้นก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่พาดผ่านลำคอ "คิดถึงผมไหม... เรย์?" ความตายที่ควรจะเป็นอดีต กำลังยืนส่งยิ้มให้เขาอยู่เบื้องหน้า... แล้วทุกอย่างก็ดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 5 นะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์ตั้งใจเขียนฉากนี้เพื่อให้เห็นเคมีของทั้งสองคนอย่างเต็มที่ หวังว่าจะถูกใจนักอ่านทุกท่านนะครับครับ