ทางตันในความมืด

“ก็มา... เพื่อดูจุดจบของพวกคุณไงครับ” เสียงทุ้มต่ำที่ทิ้งท้ายไว้ยังไม่ทันจางหาย กำแพงหินศิลาแลงหนาทึบเบื้องหลังก็เลื่อนปิดกระแทกเข้าหากันอย่างรุนแรง ฝุ่นผงคละคลุ้งตลบอบอวลพร้อมกับเสียงกลไกฟันเฟืองขนาดมหึมาที่บดCเบียดกันอยู่ใต้พื้นดิน เรย์พุ่งตัวไปกระชากบานประตูเป็นคนแรก กล้ามเนื้อแขนปูดโปนเกร็งจนเส้นเลือดปูด แต่อุปกรณ์กั้นขวางน้ำหนักหลายตันกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ความมืดมิดโรยตัวลงมากลืนกินพื้นที่รอบกายอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ จากอัญมณีเวทมนตร์บนเสื้อคลุมของคีย์ที่ยังพอให้เห็นเค้าโครงใบหน้าของกันและกัน “เลิกใช้กำลังควายพังมันได้แล้ว เรย์” เสียงหวานติดจะเย้ยหยันดังขึ้นในความเงียบ คีย์ปัดฝุ่นตามไหล่เสื้อด้วยความใจเย็น ทั้งที่พวกเขากำลังติดอยู่ในห้องใต้ดินปิดตายที่ออกซิเจนกำลังลดลงทีละนิด “สมองคุณมีไว้แค่คั่นหูหรือไง ถึงได้ไม่คิดเลยว่าเสียงเมื่อกี้มันคือกลไกกับดัก ไม่ใช่เสียงต้อนรับแขก” “ถ้าเก่งนัก ทำไมไม่ลองแหกปากเรียกไอ้เวรที่ขังเราไว้ให้มันเปิดประตูให้ล่ะครับ คุณอัจฉริยะ!” เรย์หันกลับมาตอกกลับเสียงดัง ดวงตาคมกริบในความมืดฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ความมืดบีบให้ระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองลดลงโดยปริยาย จนเรย์ได้กลิ่นอายจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นฝนจากตัวอีกฝ่าย ซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกับที่คอยกวนสติเขามาตลอดภารกิจ คีย์ไม่โต้ตอบด้วยวาจา ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงสีฟ้าจาง เขากวาดสายตามองไปรอบห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ผนังด้านข้างเริ่มขยับเข้าหากันช้าๆ ผนังเหล็กกล้าทั้งสองฝั่งมีรอยสลักอักขระโบราณที่กำลังเปล่งแสงสีแดงฉาน บ่งบอกเวลาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง “ถ้ายังอยากมีชีวิตรอดไปต่อปากต่อคำกับผมต่อ กรุณาหุบปากแล้วเอาไฟฉายส่องตรงฐานเสานั้นทีครับ” คีย์ออกคำสั่งเสียงเรียบ แต่มือเรียวกลับคว้าข้อมือหนาของเรย์ไว้โดยสัญชาตญาณเมื่อพื้นห้องเกิดการสั่นสะเทือน สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของคีย์ตัดผ่านความร้อนรุ่มในอกของเรย์ได้อย่างประหลาด แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความอวดดีของอีกฝ่าย แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงขึ้นอย่างไร้เหตุผลในพื้นที่แคบๆ ที่มีเพียงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกันเป็นเครื่องยืนยันว่าพวกเขายังไม่ตาย เรย์กัดฟันกรอด ยอมทำตามคำสั่งอย่างเสียไม่ได้ เขาใช้มืออีกข้างกดเปิดไฟฉายแรงสูงส่องไปยังจุดที่คีย์ชี้ แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นกลไกเฟืองเหล็กซับซ้อนที่เต็มไปด้วยคราบสนิม และตรงกลางมีช่องสำหรับใส่ศิลาวิญญาณสองก้อน ซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า “ทางออกเดียวคือต้องถอดรหัสกลไกนี้พร้อมกัน” คีย์ขยับเข้ามาใกล้เรย์มากขึ้นจนไหล่แนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของคนตัวโตกว่า “แต่พลังวิญญาณของผมใกล้หมดจากการเปิดม่านตาเมื่อกี้แล้ว... คุณต้องเป็นคนเดินกลไกฝั่งขวาตามจังหวะที่ผมบอก” “แล้วถ้าผมพลาดล่ะ?” เรย์ถามเสียงพร่า ก้มมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายที่ดูจริงจังและเปราะบางกว่าทุกครั้ง “ถ้าพลาด เราก็คงกลายเป็นแผ่นเนื้อบดติดผนังห้องนี้ด้วยกัน” คีย์หันมาสบตา เรย์เห็นประกายความท้าทายและรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายมักใช้ยั่วโมโห แต่ครั้งนี้มันกลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างที่คนปากแข็งพยายามซ่อนไว้ “กลัวเหรอครับ หัวหน้าหน่วยล่าท้าวิญญาณ?” “คำว่ากลัวไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของผมหรอกครับ” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะขยับเข้าไปประชิดตัวคีย์จนแผ่นหลังของอีกฝ่ายชนเข้ากับผนังห้องโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดทำให้ความร้อนจากร่างกายแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้า พื้นที่ระหว่างเขาทั้งคู่แคบลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน “งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นหน่อยสิครับ” คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก สายตาดุดันคู่นั้นมองสำรวจริมฝีปากของเรย์แวบหนึ่งก่อนจะเบนกลับมาสบตาตรงๆ “สาม... สอง... หนึ่ง... หมุน!” เสียงกลไกคำรามลั่น เรย์สะบัดข้อมือหมุนเฟืองตามทิศทางที่คีย์ตะโกนบอกอย่างแม่นยำ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเต็มไปด้วยความตึงเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคายของชายหนุ่มทั้งสอง ผนังเหล็กด้านข้างขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะบดบังรัศมีหายใจ แต่สายตาของเรย์และคีย์กลับไม่ละไปจากกันเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เฟืองตัวสุดท้ายกำลังจะเข้าล็อก เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นจากเพดานเหนือศีรษะ เศษปูนและฝุ่นควันร่วงหล่นลงมากลบทางเดิน พร้อมกับร่างของใครบางคนที่กระโดดลงมาจากช่องระบายอากาศเบื้องบน “ว오... เล่นอะไรกันอยู่ครับเนี่ย ดูท่าทางสนุกกันใหญ่เลยนะ” เสียงหัวoเราະเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เรย์และคีย์ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเรย์เบิกกว้างเมื่อแสงไฟฉายสาดส่องไปกระทบใบหน้าของบุคคลที่ยืนขวางทางออกอยู่ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นคนที่ควรจะตายไปในภารกิจเมื่อสามปีก่อน คนที่เคยเป็นรอยแผลเป็นในใจของเรย์มาตลอดกาล ชาโดว์ฮันเตอร์ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของเราในตอนนี้นะครับ