ความจริงหลังดวงตา

"เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ... หัวหน้าทีมเรย์" เสียงเยือกเย็นเอ่ยทัก พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว กลิ่นอายความตายไม่ได้มาจากซากวิญญาณเน่าเฟะบนพื้นห้องใต้ดินแห่งนี้ แต่มันลอยอบอวลอยู่รอบตัวของคนตรงหน้า ร่างสูงโปรดของคีย์ยืนพิงกรอบประตูเหล็กขึ้นสนิม แสงไฟกระพริบจากหลอดนีออนสลัวสาดกระทบกรอบหน้าคมคาย ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักงัน คือประกายแสงสีเงินยววงที่พาดผ่านม่านตาของอีกฝ่าย มันไม่ใช่สีนิลสนิทตามธรรมชาติ แต่เป็นประกายเรืองรองราวกับเศษเสี้ยวของกระจกเงาที่สะท้อนยมโลก เรย์ขยับตัวด้วยสัญชาตญาณดิบ มือหนากำด้ามมีดอาคมแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน ร่างกำยำก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายในระยะประชิดอย่างดุดัน ไหล่กว้างชนเข้ากับแผงอกของคีย์จนเกิดแรงปะทะ แต่นัยน์ตาคมกริบของหัวหน้าทีมสายบู๊กลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด "นายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่... คีย์" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ เรย์กดสายตาลงมองคนตรงหน้าอย่างคาดคั้น "นายหายตัวไปสามวัน กลับมาพร้อมกับสภาพที่ดึงดูดไอความตายมารอบตัวแบบนี้เนี่ยนะ อยากตายมากนักรึไงถึงได้เอาวิญญาณตัวเองไปแลกกับประตูมิติชั้นต่ำนั่น!" คีย์ไม่ถอยหนี ร่างโปร่งกลับโน้มตัวเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมเย็นประหลาดที่คล้ายดอกไม้ป่าในดินแดนสนธยาโชยปะทะนาสิก เรย์เผลอสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะบู้ผลาญกลับกระหน่ำรัวราubกลองเพล "เป็นห่วงผมเหรอครับ... หัวหน้า" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปาก นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นแตะที่สันดั้งโด่งของเรย์แผ่วเบา สัมผัสเย็นเยียบนั้นทำเอาเรย์สะท้านเฮือกแต่ไม่ยอมถอย "ทำหน้าเหมือนหมาป่าหวงก้างแบบนี้ ระวังหัวใจตัวเองจะเต้นผิดจังหวะเอานะครับ" "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!" เรย์ตวาดเสียงกร้าว มือข้างหนึ่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของคีย์ บีบแน่นเพื่อระงับความสั่นเทาบางอย่างที่แปลกประหลาดในอก "นายเห็นอะไร... ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ดวงตานั่นเปลี่ยนไป ตอบฉันมาสิ!" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงเหวไร้ก้นบึ้ง "อยากรู้ความจริงนักใช่ไหมครับ..." คีย์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาสีเงินยววงจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของเรย์โดยไม่กะพริบ "งั้นก็มองสิ... มองให้เห็นสิ่งที่ผมต้องแบกรับมาตลอดชีวิตนี้สิครับ หัวหน้าเรย์" สิ้นคำพูดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งทะยานออกมาจากตัวของคีย์ บรรยากาศรอบห้องใต้ดินบิดเบี้ยวราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เรย์เบิกตากว้างเมื่อภาพตรงหน้าเริ่มแปรเปลี่ยน วิสัยทัศน์ของเขาถูกดึงดูดให้ดำดิ่งลงไปในดวงตาสีเงินคู่นั้นราวกับถูกมนต์สะกด ภาพหลอน... ไม่ใช่ มันคือความจริงที่คีย์มองเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เรย์เห็นภาพตัวเอง... นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้องนี้ แขนข้างขวาขาดวิ่น ลมหายใจรวยริน และวิญญาณที่กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ภาพนั้นคมชัดและสมจริงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงจมูก หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความหวาดกลัวที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับปีพุ่งพล่านขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจ แต่มันไม่ใช่ความกลัวตาย... มันคือความตระหนักรู้ว่า คนตรงหน้าต้องมองเห็นฉากวาระสุดท้ายของทุกคนมาโดยตลอดชีวิต "เห็นไหมครับ..." เสียงของคีย์ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ราวกับกระซิบอยู่ข้างใบหู ทั้งที่ร่างยังคงยืนประชิดกันอยู่ "ทุกๆ คนที่ผมเดินผ่าน... ทุกคนที่ผมยิ้มให้... ผมเห็นจุดจบของพวกเขาหมดแล้ว เห็นว่าพวกเขาจะตายอย่างไร เลือดจะไหลออกทางไหน และวิญญาณจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแค่ไหนก่อนจะดับสลาย" เรย์หายใจติดขัด แขนที่เคยทรงพลังกลับอ่อนแรงลง "รวมถึงนายด้วย... เรย์" คีย์เลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็นหลุดลอดออกมาให้ได้ยินเป็นครั้งแรก "ภาพที่นายตายในอ้อมแขนผม... ผมเห็นมันซ้ำไปซ้ำมาเป็นร้อยเป็นพันครั้งในหัว ทุกครั้งที่นายทำตัวบุ่มบ่ามพุ่งเข้าหาอันตราย นายรู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหนที่ต้องมองเห็นคนที่เรา..." คีย์ชะงักคำพูดไปดื้อๆ เปลือกตาสั่นระริกเมื่อเผลอพูดความรู้สึกที่เก็บงำไว้ในส่วนลึกที่สุดออกมา เรย์นิ่งอึ้ง สมองตื้อชาไปหมด เคมีบางอย่างระหว่างพวกเขาระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ความโกรธเกรี้ยว ความเป็นห่วง และความปรารถนาที่อัดอั้นผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เรย์ไม่รอให้คีย์ได้พูดแก้ตัว มือหนารั้งท้ายทอยของคนตรงหน้าเข้ามาประชิด บดริมฝีปากลงไปอย่างดุดันและเร่าร้อนเพื่อกลบคำพูดตัดพ้อเหล่านั้น ปฏิกิริยาตอบรับจากคีย์มีความตกใจในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นการจู่โจมกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งสองแลกเปลี่ยนลมหายใจและความเจ็บปวดผ่านรสจูบที่ทั้งดุดันและโหยหา ท่ามกลางไอปิศาจที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบกาย ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะผสานอารมณ์ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับแสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาทางบันไดทางลงก็ทำลายความเงียบงันทั้งหมด "หัวหน้าครับ! แย่แล้วครับ! ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ S พุ่งตรงมาทางนี้ สามคน... ไม่สิ สี่คนกำลังล้อมตึกนี้ไว้หมดแล้ว!" เสียงตะโกนของลูกน้องในทีมดังลั่นทะลุประตูเหล็กเข้ามา เรย์ผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย นัยน์ตาดุดันตวัดกลับไปมองที่ประตูสลับกับใบหน้าของคีย์ที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด คีย์ยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองเบาๆ รอยยิ้มมุมปากกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง ทว่าแววตากลับจริงจังขึ้นเป็นกอง "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่เห็นในตาผมซะอีกนะครับ..." คีย์กระซิบเสียงเรียบ พร้อมกับชักอาบแสงวิญญาณออกมาถือไว้ในมือ "และถ้าผมเดาไม่ผิด... หนึ่งในสี่คนนั้น คือคนที่ฆ่าน้องชายในทีมของคุณเมื่อสามปีก่อนครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไปด้วยกันนะครับ