กับดักความรักที่มองไม่เห็น

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ บนเสื้อแจ็คเก็ตหนังยังไม่ทันจางหาย ความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นฉุกเฉินของหน่วยล่าวิญญาณก็ถูกบดขยี้ด้วยเสียงโลหะกระทบกันดังเคร้ง ไอร้อนจากบาดแผลที่หัวไหล่ของผมยังคงแผ่ซ่าน แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิความเดือดดาลในอก เมื่อสายตาคมกริบของคนตรงหน้ากำลังจ้องมองผมด้วยแววเยียบเย็นราวกับจะแช่แข็งวิญญาณ "คุณนี่มันดื้อด้านเกินเยียวยาจริงๆ นะครับ, หัวหน้าเรย์" เสียงนุ่มทุ้มแต่เจือกระแสประชดประชันดังขึ้นจากคีย์ เนตรวิญญาณอัจฉริยะประจำทีมที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตู ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยสักเรืองแสงจางๆ ใต้ร่มผ้า ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังคีบผ้าก๊อซชุบตัวยาฆ่าเชื้อ ก่อนจะเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วยด้วยจังหวะที่มั่นคงและน่าเกรงขามในคราวเดียวกัน ผมกัดฟันกรอด ขยับตัวหนีสัมผัสเย็นเฉียบของน้ำยาที่แต้มลงบนแผลสดจนต้องซี๊ดปาก "ไม่ต้องมาทำเป็นเทศน์ฉันน่า, คีย์ แผลแค่นี้... ฉันเอามีดกรีดเองยังเจ็บน้อยกว่านี้เลยมั้ง" "ถ้าคุณยังใช้ความมุทะลุแลกกับข่าวกรองโง่ๆ แบบนั้นอีกครั้ง ผมนี่แหละครับที่จะเป็นคนฝังคุณด้วยมือตัวเอง ไม่ใช่พวกวิญญาณเดรัจฉานพวกนั้น" คีย์ตอบกลับทันควัน นัยน์ตาสองสีทอประกายวับวับอย่างคาดโทษ เขาก้มตัวลงต่ำเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยของผ้าพันแผล ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นสมุนไพรปราบผีเฉพาะตัวของอีกฝ่ายโชยเข้าจมูก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสที่ควรจะด้านชาให้ตื่นตัวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด บรรยากาศในห้องแคบๆ กลับอึดอัดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ผมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อปลายนิ้วอุ่นของคีย์ปัดผ่านผิวเนื้อบริเวณไหปลาร้าที่เปลือยเปล่าเพื่อจัดระเบียบผ้าพันแผล สัมผัสนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันกลับทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำในอกราวกับกลองเพล ทั้งที่ปกติผมควรจะผลักไสเขาออกไปด้วยความหงุดหงิดเหมือนทุกที "นาย... ถอยไปหน่อยสิ มันอึดอัดนะ" ผมเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามเบือนหน้าหนีสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งจนน่าหมั่นไส้ "อึดอัดเหรอครับ? หรือว่า..." คีย์ชะงักมือที่กำลังพันแผล ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน แววตากรุ้มกริมฉายชัดเจนผ่านรอยยิ้มมุมปากที่ผมเกลียดนักหนา "หัวหน้ากำลังเขินผมกันแน่ ถึงได้ไม่กล้าสบตาแบบนี้" "เพ้อเจ้อ! ใครเขินนายวะ!" ผมสวนกลับทันควันพร้อมกับขยับตัวจะลุกขึ้นนั่งเอาเรื่อง แต่ความเจ็บแปล๊บที่หัวไหล่ก็ทำให้ต้องทรุดตัวลงไปนอนกองกับหมอนตามเดิมอย่างเสียฟอร์ม คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก แต่ในขณะเดียวกัน ปลายนิ้วเรียวคู่นั้นก็กลับเปลี่ยนจากการทำแผลเป็นการเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้อย่างเบามือ อสัมผัสนั้นแผ่วเบาและอ่อนโยนจนขัดกับบุคลิกปากร้ายโดยสิ้นเชิง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้กันจนหัวใจผมเริ่มทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะ "นายทำบ้าอะไรเนี่ย..." ผมกระซิบเสียงแหบพร่า ความดุดันที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสั่นไหวแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด "ผมก็แค่กำลังดูแลหัวหน้าทีมที่เอาแต่ใจ... เพื่อไม่ให้เขาตายก่อนที่เราจะลากคอคนที่ฆ่าน้องชายของคุณมารับโทษไงครับ" คีย์กระซิบตอบ เสียงของเขาต่ำลงจนชวนใจสั่น นัยน์ตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผมราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ผมซ่อนไว้ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับกองทัพวิญญาณร้ายในดันเจี้ยนเสียอีก ร่างกายของเราแนบชิดกันผ่านความอบอุ่นที่แผ่ซ่านข้ามผ่านเนื้อผ้า เคมีบางอย่างที่พวกเราพยายามปฏิเสธมาตลอดกำลังปะทุขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายของความเป็นความตาย ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หมายจะเอաբคำพูดคมๆ มากระแทกหน้าให้ได้สติ แต่ทว่า... จังหวะที่ริมฝีปากของเรากำลังจะขยับเข้าใกล้กันมากกว่าเดิมเพื่อสร้างระยะห่างที่อันตรายนั้นเอง *แอ๊ด...* เสียงบานประตูห้องพักฟื้นถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แรงลมเย็นเยียบพัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย แสงไฟฉุกเฉินกะพริบไหววูบดับลงทันที คีย์ผละตัวออก2กิโลเมตรด้วยความเร็วแสง มือข้างหนึ่งชักมีดอาบแสงวิญญาณขึ้นมาตั้งรับในท่าเตรียมพร้อมโดยสัญชาตญาณ ส่วนผมรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแล้วคว้าปืนพกลั่นไกพร้อมยิงทันทีที่เห็นเงาร่างแปลกปลอมก้าวเข้ามาในความมืด ทว่า... ร่างที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูภายใต้แสงจันทร์สลัว กลับไม่ใช่ภูตผีปีศาจจากที่ไหน รอยยิ้มเยnชาที่มุมปากของแขกยามวิกาลคนนั้น ส่งตรงมาถึงเรา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "สวัสดีครับ... ไม่เจอกันนานเลยนะ คีย์... และก็คุณเรย์" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอมาครับ!