รอยร้าวของความไว้วางใจ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังลอดออกมาจากเงาดำเบื้องหน้า ไม่ได้สร้างความรู้สึกยินดีสักนิด มันคือเสียงของความทรงจำที่ถูกแช่แข็งในนรกภูมิ และกำลังถูกกระชากขึ้นมาละลายด้วยความร้อนระอุของเพลิงแค้น "สวัสดีครับ... ไม่เจอกันนานเลยนะ คีย์... และก็คุณเรย์" เงาร่างนั้นก้าวพ้นเขตอาคมแสงจันทร์ ใบหน้าคมคายที่เคยประดับรอยยิ้มเยาะเย้ยในอดีตบัดนี้ปรากฏรอยแผลเป็นลากยาวจากขมับถึงลำคอ ดวงตาสีสนิมคู่นั้นจดจ้องตรงมาที่เรย์ราวกับสุนัขป่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ "วิคเตอร์..." คีย์กัดฟันกรอด เนตรวิญญาณสีไพลินวาวโรจน์ขึ้นพร้อมกับกระแสออร่าที่แผ่พุ่งจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว มือเรียวเอื้อมไปคว้าข้อมือของเรย์ไว้โดยอัตโนมัติ "อย่าขยับ... เขากำลังเล่นเกมจิตวิทยา" แต่สำหรับเรย์ คำเตือนนั้นช้าไปเสียแล้ว ร่างหนาของหัวหน้าทีมล่าวิญญาณสายบู๊ยืนนิ่งค้าง สมองสีขาวโพลนไปชั่วขณะ เลือดในกายสูบฉีดจนหูอื้ออึง ภาพของห้องใต้ดินอับชื้น กลิ่นคาวเลือดของเพื่อนร่วมทีมที่นอนเรียงรายอย่างไร้ลมหายใจเมื่อสามปีก่อน ผุดวาบขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ภาพที่เขา... หัวหน้าทีมผู้โง่เขลาในวันนั้น เป็นคนตัดสินใจพาทุกคนเดินเข้าสู่กับดัก และคนทรยศที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้ ก็คือไอ้สารเลวที่ขายพิกัดให้พวกมัน! "ไง เรย์... หน้าตาดูตกใจนะ คิดไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะรอดมาจากนรกขุมนั้นได้" วิคเตอร์ยกย่องมุมปาก รอยยิ้มเยาะเย้ยบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หรือว่า... นายยังฝันร้ายถึงเสียงร้องขอชีวิตของไอ้เด็กพวกนั้นอยู่ล่ะ?" "หุบปากซะ!" เรย์คำรามลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาดุดันแดงก่ำด้วยโทสะ พลังวิญญาณดิบเถื่อนระเบิดออกจากร่างจนพื้นคอนกรีตร้าวเป็นทางยาว เขาสลัดมือของคีย์ออกอย่างไร้เยื่อใย สัญชาตญาณดิบสั่งให้พุ่งเข้าประจันหน้าโดยไม่สนใจแผนการใดๆ ทั้งสิ้น "เรย์! ตั้งสติสikus!" คีย์ตะโกนเสียงหลง พุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าพร้อมกับกางเขตอาคมรูปวงแหวนสีฟ้าครามรับหมัดเหล็กที่อัดแน่นด้วยแรงแค้นของเรย์เต็มแรง! *เปรี้ยง!* แรงปะทะรุนแรงจนคลื่นกระแทกซัดฝุ่นตลบ คีย์เซถอยหลังไปสามก้าว หน้าซีดเผือดลงเล็กน้อยจากการรับแรงกระแทกแทนเป้าหมายที่แท้จริง ดวงตาคมกริบตวัดมองคนตรงหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยวไม่แพ้กัน "นายกำลังทำบ้าอะไร! ถ้าสติหลุดแบบนี้ นายจะต่างอะไรกับเหยื่อที่มันรอขย้ำ!" "นายไม่เข้าใจ... คีย์ นายไม่รู้หรอกว่าฉันต้องเจออะไรบ้าง!" เรย์หันมาตวาดใส่ เนตรสีนิลฉายแววเจ็บปวดร้าวลึกที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมาตลอดสามปี หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ความลับที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้มาดหัวหน้าทีมผู้แข็งแกร่ง กำลังปริแตกออกต่อหน้าคนที่ไม่ควรเห็นมันมากที่สุด คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยมองมาด้วยความหงุดหงิดแปรเปลี่ยนเป็นความไหววูบชั่วพริบตา ปากร้ายๆ ที่มักจะหาคำมาจิกกัดเสมอ ปิดสนิทลงในวินาทีที่เห็นหยดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่ดุนั้น... เรย์กำลังร้องไห้ข้างใน "โอ้... น่าประทับใจจังนะ ความรักของหน่วยล่าวิญญาณเนี่ย" วิคเตอร์ปรบมือช้าๆ เสียงก้องกังวานในห้องโถงร้าง "น่าเสียดาย... ที่ความลับเน่าเฟะของหัวหน้าเรย์คนเก่ง จะทำให้ความสัมพันธ์ร้าวฉานเร็วกว่าที่คิดนะสิ" วิคเตอร์ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พลังงานสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นจากพื้นรอบด้าน ก่อตัวเป็นภาพอดีตฉายชัดกลางอากาศ ภาพในวันนั้น... วันที่เรย์เลือกเดินผิดทาง วันที่เลือกทำตามสัญชาตญาณความบ้าบิ่นจนนำพาหน่วยไปสู่ความตาย "ดูสิ... เพราะความมั่นใจโง่ๆ ของนายไง เรย์" เสียงของวิคเตอร์เย้ยหยันบาดลึก "นายเป็นคนฆ่าเพื่อนร่วมทีมด้วยมือของนายเอง... นายมันก็แค่ตัวหายนะที่เอาแต่โทษคนอื่น!" "พอได้แล้ว!" คีย์ตบะแตก ไม่ใช่เพราะคำพูดของวิคเตอร์ แต่เพราะเขารับไม่ได้ที่เห็นเรย์ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆ มือเรียวเอื้อมไปคว้ามือหนาที่กำหมัดจนเลือดซูมเข้ามากำไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านฝ่ามือไปให้อีกฝ่าย "อย่าไปฟังมัน เรย์! นายในอดีตกับนายตอนนี้ไม่ใช่คนเดียวกัน!" เรย์หันมามองคีย์ ดวงตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย "คีย์... เขาพูดถูก... ฉันมัน..." "ฉันบอกให้หุบปากไง!" คีย์สวนขึ้นเสียงแข็ง น้ำเสียงแม้จะดุดันแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ล้นปรี่ ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะจากทั้งความโกรธและความรู้สึกที่ซ่อนเร้น วิคเตอร์ที่ถูกเมินก็แสยะยิ้มเหี้ยม ยกมือขึ้นร่ายอาคมลับเพื่อเตรียมปิดฉากความสัมพันธ์ที่กำลังเปราะบางนี้ด้วยคมดาบวิญญาณ "ระวัง!" คีย์ตาโตด้วยความตกใจ ผลักร่างของเรย์ให้หลบพ้นวิถีดาบมืดที่พุ่งแหวกอากาศมาอย่างเฉียดฉิว แต่ด้วยความเร่งรีบทำให้ร่างของทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น คีย์อยู่ด้านบนโดยมีเรย์รองรับน้ำหนักไว้ อกแนบอก ลมหายใจปะทะกันจนแทบหลอมละลาย ใบหน้าของคีย์อยู่ห่างจากเรย์เพียงคืบ แววตาสفสัวของเรย์สะท้อนภาพใบหน้าหวานที่กำลังขมวดคิ้วด้วยความกังวล ขณะที่เรย์เองก็มือไม้สั่นเทา ไม่รู้จะโอบกอดหรือผลักไสคนตรงหน้าดี "นาย... เจ็บตรงไหนรึเปล่า..." คีย์กระซิบแผ่วเบา เสียงนั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนเคย แต่กลับสั่นไหวจนน่าใจหาย เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มจากสัมผัสแนบชิด และกลิ่นอายเฉพาะตัวของคีย์ที่ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาพังทลายลงอย่างราบคาบ แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรเพิ่ม วิคเตอร์ก็หัวลั่นออกมาเสียงดัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังก้าวเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งสี่ด้านในความมืดมิด "ซ라บซึ้งกันพอหรือยังครับ... เพราะหลังจากวินาทีนี้ไป พวกนายจะไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีกแล้ว" วิคเตอร์ยกย่องมุมปากพร้อมกับเงื้อมือขึ้นเตรียมปลดปล่อยระเบิดวิญญาณชุดใหญ่ใส่จุดอับที่พวกเขานอนทับกันอยู่ เรย์เบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าเป้าหมายที่แท้จริงของมันไม่ใช่แค่เขาคนเดียว... แต่คือคีย์ด้วย เรย์พลิกตัวกลับอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณดิบ ใช้แผ่นหนาของตัวเองปกป้องร่างบางของคีย์ไว้ใต้ร่าง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นจ้องมองวิคเตอร์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—มันไม่ใช่ความกลัวอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นความดุดันของนักล่าที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิต "ถ้าแกอยากแตะต้องเขา... ข้ามศพฉันไปก่อน!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับผม!