มึงอย่ามาสั่งกู

"ถ้ากูยังฟังมึง... พวกเราคงกลายเป็นปุ๋ยฝังอยู่ใต้ดินนี้ไปนานแล้ว คีย์!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของเรย์ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงโบราณที่อวลไปด้วยกลิ่นไอความตาย บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงดันวิญญาณมหาศาลจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ ไอร้อนจากกายกำยำของหัวหน้าทีมล่าวิญญาณปะทะเข้ากับความเยือกเย็นยะเยือกของเนตรวิญญาณอัจฉริยะที่ยืนอยู่เบื้องหน้า สืบเนื่องจากวินาทีระทึกในอ้อมกอดเมื่อครู่ ที่ความจริงอันโหดร้ายกระแทกใส่หน้าว่าพวกเขากำลังเดินตามหมากบนกระดานของใครบางคน ทว่าในยามที่สถานการณ์บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ความเห็นที่แตกต่างราวฟ้ากับเหวกลับกลายเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่ทำให้ทั้งคู่ปะทะกันอย่างรุนแรง คีย์ชะงักกึก ดวงตาหลังกรอบแว่นทรงเหลี่ยมหรี่แคบลง รังสีความเย็นชาแผ่ออกจากร่างโปร่งจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ มือเรียวดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี ซึ่งเป็นกิริชาที่มักจะทำให้เรย์สติหลุดได้ง่ายที่สุดเสมอ "ความโง่เขลาในคราบความกล้าหาญต่างหาก ที่กำลังลากเราไปตาย เรย์" คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ถ้ามึงใช้สมองคิดวิเคราะห์อาคมเขตกรรมตรงหน้าสักนิด แทนที่จะใช้กล้ามเนื้อสมองกลวงๆ พุ่งทะยานเข้าไปอย่างไร้สติ ป่านนี้เราคงไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่ใน 'กรง' ที่พวกมันจงใจสร้างไว้ต้อนรับหรอก" "มึงว่าใครสมองกลวงนะ!" เรย์ก้าวประชิดตัวในพริบตา ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าหาจนคีย์ต้องถอยหลังไปชนกับเสาหินศิลาแลงโบราณ อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาคมกริบดุจนักล่าจ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นสู้ไม่ลดละ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม แต่ระยะห่างที่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลับปลุกเร้ากระแสความเร่าร้อนบางอย่างให้พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เคมีอันตรายที่ผสมผสานระหว่างความเกลียดชังและการดึงดูดอย่างรุนแรง ทำเอาหัวใจเต้นรัวผิดจังหวะ "ก็หมายถึงมึงนั่นแหละ... หัวหน้าทีมผู้ไม่เคยฟังใคร" คีย์เชิดหน้าขึ้นท้าทาย แม้แผ่นหลังจะแนบชิดติดเสาจนไร้ทางหนี แต่แววตาสั่นระริกหลังเลนส์แว่นกลับฟ้องชัดว่าหัวใจของเจ้าตัวไม่ได้นิ่งสงบตามน้ำเสียงเลยสักนิด "ปล่อยกูได้แล้ว มึงไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวกูตามอำเภอใจนะ เรย์" "กูเป็นหัวหน้าทีม และในดินแดนอาถรรพ์นี่... คำสั่งของกูคือกฎ" เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวจนคีย์เผลอหดคอหนีด้วยความวาบหวามที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง "มึงอย่ามาสั่งกู คีย์! ถ้าไม่อยากให้กูใช้วิธีอื่น... ที่ทำให้มึงเถียงไม่ออกไปตลอดชีวิต" "ไอ้บ้าเรย์! มึงกล้าขู่กูเหรอ..." คำพูดของคีย์ขาดหายไปในลำคอ เมื่อเรย์ฉวยจังหวะที่คนตัวเล็กกำลังอ้าปากเถียง ประทับริมฝีปากลงปิดกั้นเสียงด่าทอทั้งหมดอย่างอารมณ์ชั่ววูบและดุดัน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน หากแต่เป็นการลงทัณฑ์และการแสดงออกถึงความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมานาน คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก มือเรียวที่เคยยกขึ้นเตรียมจะผลักอกอีกฝ่ายออก กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อผ้าหน้าอกของเรย์แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงปะทะทางอารมณ์เปลี่ยนผันเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ สัมผัสหยาบกระด้างแต่เต็มไปด้วยความโหยหาทำให้ห้องโถงมืดทึบราวกับแคบลงเหลือแค่คนสองคน กลิ่นอายความตายรอบตัวถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกายเฉพาะตัวและรสชาติหวานล้ำที่ชวนให้มึนเมา คีย์พยายามจะเบือนหน้าหนีเพื่อรักษาศักดิ์ศรี แต่เรย์กลับใช้มือหนาประคองท้ายทอยบังคับให้รับสัมผัสอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานจนคนใต้ร่างเริ่มอ่อนระทวย หัวใจที่เคยเต้นด้วยความโกรธเกรี้ยว กลับแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะรัวเร่งที่ดังยิ่งกว่ากลองศึก ทว่า... ในวินาทีที่คีย์กำลังจะเผลอไผลยอมจำนนต่อรสจูบอันเร่าร้อนนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดนั่นทันที! *ตึง! ตึง! ตึง!* เรย์ผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาคมดุหันขวับไปมองยังความมืดเบื้องหน้า สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที เช่นเดียวกับคีย์ที่รีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกขัดจังหวะในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน เงาร่างมหึมาหลายร่างค่อยๆ ก้าวพ้นจากม่านหมอกสีดำทมิฬที่ปกคลุมอยู่ปลายห้องโถง ดวงตาสสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องมองมาที่พวกเขาราวกับเจอเหยื่ออันโอชะ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งเรย์และคีย์ต้องสะดุดกึก ไม่ใช่ฝูงภูตผีปีศาจเหล่านั้น... หากแต่เป็นร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากใจกลางฝูงเงาดำ รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากและแววตาที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ทำให้คีย์ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด "พี่... เป็นไปไม่ได้!" เรย์ขยับตัวเข้ามายืนบังหน้าคีย์โดยอัตโนมัติ ดาบอาคมในมือถูกกระชับแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่า... บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังการจัดฉากทั้งหมด ไม่ใช่ใครอื่นไกลเลย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดินแดนอาถรรพ์นี้ด้วยกันนะครับ