เปิดตัวสินค้าแปรรูปจากมิติลับ

"ฉันบอกแล้วไงคะว่าถ้าอยากได้ของดี ก็ต้องจ่ายในราคาที่สมน้ำสมเนื้อ อย่ามาต่อรองกับแม่ค้าที่รู้อยู่เต็มอกว่าวัตถุดิบแต่ละอย่างของฉัน มีค่ามากกว่าทองคำที่พวกคุณเก็บไว้ในไหเสียอีก!" เสียงของรินรดาดังคมชัดท่ามกลางความวุ่นวายของตลาดนัดเกษตรกรประจำจังหวัด มือเรียวบางบรรจงปิดฝากระปุกแก้วบรรจุน้ำพริกตาแดงสูตรลับฉบับมิติลับที่เธอเพิ่งหยิบออกมาจากมิติเมื่อครู่ กลิ่นหอมฟุ้งของพริกแห้งคั่วใหม่ผสมผสานกับเนื้อปลากรอบคลุกเคล้าเครื่องเทศสมุนไพรสดจากสวนออร์แกนิกกำลังดึงดูดฝูงชนให้เข้ามามุงล้อมบูธของเธอราวกับมีเวทมนตร์ "รินรดา! นี่มันเกินไปแล้วนะ แกจะขายน้ำพริกกระปุกละสามร้อยบาทแบบนี้ไม่เห็นหัวญาติผู้ใหญ่อย่างป้าบ้างหรือไง!" เสียงแหลมปรี๊ดของนางผกา ญาติฝั่งสามีที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อดังขึ้นแทรกความเงียบ รินรดาหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยรัศมีที่ทำให้คนมองต้องชะงัก "คำว่าญาติผู้ใหญ่ใช้กับคนที่หวังดีนะคะ ไม่ใช่คนที่มาขโมยสูตรลับแล้วเอาไปทำขายแบบก๊อปปี้เกรดเอ แถมยังใส่ผงชูรสจนเสียรสชาติแบบนั้น... ป้าผกาคะ การค้าคือการค้า อย่าเอาความสัมพันธ์ที่เน่าเฟะมาเป็นข้ออ้างในการเอาเปรียบดิฉันเลยค่ะ" "แก!" นางผกาหน้าแดงก่ำกำหมัดแน่น แต่รินรดาไม่สนใจ เธอหันกลับมาหาลูกค้าขาประจำที่ต่อแถวยาวเหยียดด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ "น้ำพริกตาแดงผัดแห้งสูตรโบราณผสมผสานวัตถุดิบพรีเมียมจากไร่ของเรา เหลืออีกเพียงสิบกระปุกสุดท้ายเท่านั้นนะคะ ท่านใดที่พลาดรอบนี้ ต้องรอรอบหน้าสัปดาห์หน้าเลยค่ะ" "ฉันเอาห้ากระปุก! ไม่ต้องทอน!" เสียงตะโกนจากชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานทำให้ฝูงชนรอบข้างฮือฮา เขาเป็นถึงผู้จัดการโรงแรมใหญ่ในตัวเมืองที่ติดใจรสชาติอาหารของเธอตั้งแต่วันแรกที่เปิดร้าน ภูผาที่ยืนเฝ้าบูธอยู่เคียงข้างภรรยามาโดยตลอด ขยับกายมาบังลมให้รินรดาพลางใช้มือหนาหยิบกระปุกน้ำพริกส่งให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว แววตาคมกริบของอดีตนายทหารฉายแววภูมิใจเมื่อเห็นภรรยาตัวน้อยของเขาจัดการกับเหล่าคนที่จ้องจะหาเรื่องได้อย่างอยู่หมัด เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้ช่วย แต่เขายังเป็นกำแพงที่คอยปกป้องเธอจากสายตาอิจฉาริษยาเหล่านั้นเสมอ "ค่อยๆ ทำนะคะ เดี๋ยวจะเหนื่อยเอา" ภูผากระซิบเสียงต่ำข้างหู มือใหญ่เอื้อมไปจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของเธออย่างทะนุถนอม ท่ามกลางความตื่นตะลึงของเหล่าบรรดาสาวๆ ที่แอบมองความหวานของทั้งคู่ "ไม่เหนื่อยหรอกค่ะพี่ภู ยิ่งเห็นยอดขายพุ่งแบบนี้ รินยิ่งมีแรง... อีกอย่าง รินเตรียม 'ไม้ตาย' ไว้ให้พวกที่จ้องจะเลียนแบบเราแล้วนะคะ" รินรดาแอบกระซิบกลับพลางหยิบสินค้าตัวใหม่ขึ้นมาวาง นั่นคือชุด 'ผักอบกรอบคลุกเครื่องเทศจากมิติ' ซึ่งมีสีสันสวยงามและกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์จนคนแถวนั้นต้องหันมามองเป็นตาเดียว ในขณะที่ยอดขายกำลังพุ่งทะลุเป้าหมาย ของแห้งที่เธอนำออกมาจากมิติแทบจะถูกเหมาเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ทว่าในบรรดาความวุ่นวายนั้น รินรดาสังเกตเห็นชายชุดดำสองคนยืนหลบมุมอยู่ที่ท้ายแถว พวกเขาไม่ได้สนใจน้ำพริก แต่สายตากลับจับจ้องมาที่กระเป๋าสะพายใบเล็กที่รินรดามักจะใช้เก็บ 'ของสำคัญ' จากมิติอยู่ตลอดเวลา รินรดาแสร้งหัวเราะกับลูกค้า แต่ในใจกลับเร่งประมวลผล เธอรู้ดีว่าความสำเร็จที่ก้าวกระโดดเกินไปในเวลาอันสั้นย่อมดึงดูด 'ศัตรู' ที่ไม่ธรรมดา ความมั่งคั่งที่สร้างขึ้นด้วยสองมือผสมผสานพลังจากมิติเริ่มสร้างแรงสั่นสะเทือนไปไกลกว่าแค่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้เสียแล้ว เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ แสงสีทองสาดส่องลงบนสินค้าล็อตสุดท้ายที่ถูกขายออกไปหมดสิ้น ความเหนื่อยล้าเริ่มมาเยือน ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้เก็บร้าน เสียงเบรกของรถยนต์หรูราคาแพงหลายคันก็ดังขึ้นที่หน้าทางเข้าตลาด พร้อมกับชายร่างกำยำในชุดสูทสากลนับสิบคนที่ก้าวลงมาจากรถ คนที่เดินนำหน้าสุดคือชายชราวัยหกสิบกว่าที่ดูมีอิทธิพลจนคนในตลาดต่างพากันถอยกรูดหลีกทางให้ "แม่นางรินรดาใช่ไหม?" ชายชราเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ เขาหยุดยืนอยู่หน้าบูธที่ว่างเปล่าของเธอ "ฉันได้ยินมาว่ามีคนปรุงรสชาติที่ลืมไม่ลงจนคนทั้งเมืองพูดถึง... ฉันไม่ได้มาเพื่อซื้อน้ำพริก แต่ฉันมาเพื่อ 'เชิญ' เธอไปทำอาหารมื้อพิเศษให้คนสำคัญของฉันที่กรุงเทพฯ" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ภูผาก้าวออกมาขวางหน้าภรรยาไว้ทันทีด้วยสัญชาตญาณทหารที่ตื่นตัวเต็มที่ มือของเขาแตะอยู่ที่เอวอย่างระแวดระวัง แต่รินรดาเพียงแค่คลี่ยิ้มเย็นเยียบ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำเชิญ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ 'กับดัก' ครั้งใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม "ถ้าดิฉันปฏิเสธล่ะคะ?" รินรดาถามพลางสบตาชายชรานิ่ง "นั่นคงจะเป็นเรื่องน่าเสียดาย... เพราะถ้าฉันไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ฉันก็ไม่รับประกันว่า 'ไร่ผัก' แสนรักของเธอจะยังคงตั้งอยู่ได้ถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่" ชายชราหยามเหยียดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะวางนามบัตรสีดำสนิทลงบนโต๊ะไม้ที่ตอนนี้ว่างเปล่า รินรดามองนามบัตรนั้น หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นที่ปนความโกรธแค้น นี่ไม่ใช่แค่การหาเงินอีกต่อไปแล้ว แต่นี่คือการประกาศศึกที่เธอไม่เคยกลัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ!