ภูผาประกาศตัวตน

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกบนเคาน์เตอร์ครัวสั่นสะเทือน ร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลวรโชติพ่นลมหายใจฮึดฮัด ใบหน้าอวบอูมแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาตี่เล็กกวาดมองไปรอบครัวกว้างของไร่เคียงภูด้วยความริษยาแกมดูแคลน "นึกว่าออกเรือนมาทำไร่ทำสวนแล้วจะอดตาย ที่แท้ก็แอบซุกสมบัติไว้สินะ อีรินรดา! แกเอาเงินจากไหนมาสร้างโรงเรือนออร์แกนิกติดแอร์นี่ แถมยังมีวัตถุดิบหายากพวกนี้อีก หรือว่าแกแอบยักยอกเงินกองกลางของตระกูลไปตอนที่ยังอยู่กรุงเทพฯ!" รินรดายังคงนิ่ง เธอใช้ผ้ากันเปื้อนสีครีมเช็ดมือที่เปียกชื้นอย่างใจเย็น แววตาคู่คมกวาดมองญาติผู้พี่ที่บุกรุกเข้ามาสร้างความวุ่นวายถึงในพื้นที่ส่วนตัว มุมปากของเชฟสาวสมองเพชรยกยิ้มเยาะเล็กน้อยอย่างไม่นึกเกรงกลัว "เงินหรือคะป้า... ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงและการค้าขายสุจริตค่ะ ไม่เหมือนพวกท่านที่วันๆ เอาแต่รอแบมือขอส่วนบุญจากคนอื่น ถ้ายังจำไม่ผิด ที่ดินแปลงนี้ฉันเป็นคนซื้อด้วยเงินสด ไม่ได้เกี่ยวกับตระกูลวรโชติของพวกท่านมานานแล้วนะคะ กรุณาสำเนียกด้วยค่ะว่านี่คือ 'บ้าน' ของฉัน" "ปากดีนักนะนังเด็กนี่! แกคิดว่ามีสามีเป็นแค่ไอ้ทหารปลดประจำการกระจอกๆ แล้วจะไม่มีใครกล้าทำอะไรแกอย่างนั้นรึ!" ป้าสะใภ้แผדเสียงแหลมสูง เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลานสาวนอกคอกที่กล้าต่อปากต่อคำ หมับ! ทว่าฝ่ามือหยาบกร้านของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กลับคว้าข้อมือของนางไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่มั่นคงและหนักแน่นทำให้นางต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาก็ต้องพบกับแววตาดุดั่งพญาเสือโคร่งของผู้กองภูผา ใบหน้าคมสันไร้รอยยิ้ม แผ่รังสีคุกคามจนบรรยากาศในห้องครัวลดฮวบลงหลายองศา "ภรรยาผม... ใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอื้อnเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจน มันไม่ใช่แค่การปกป้องภรรยาจากญาติผู้มารร้าย แต่เป็นการประกาศอาณาเขตและประกาศตัวตนอย่างชัดเจนต่อหน้าทุกคนในตระกูลวรโชติที่แห่กันเข้ามาสมทบที่ประตูครัว รินรดาชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของสามี หัวใจที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้กับคนเห็นแก่ตัวมาลำพัง กลับถูกความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาโอบกอดไว้ รอยยิ้มละมุนปรากฏบนริมฝีปากของเชฟสาวเป็นครั้งแรกในรอบวัน มือเรียวยื่นไปแตะแขนแกร่งของภูผาเบาๆ เชิงส่งสัญญาณว่าเธอรับมือได้ แต่ชายหนุ่มกลับส่ายหน้าเล็กน้อย เขาก้าวออกมาบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองทุกคนในตระกูลวรโชติที่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวอดีตนายทหารหนุ่ม "พวกคุณคงฟังภาษาไทยไม่ค่อยเข้าใจสินะครับ ผมบอกหลายครั้งแล้วว่าที่นี่คือไร่เคียงภู และรินรดาคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายและทางใจของผม ทุกตารางนิ้วที่นี่เป็นสิทธิ์ของเธอ ถ้าใครยังกล้าเข้ามารังแก ล้ำเส้น หรือสร้างความเดือดร้อนให้ภรรยาผมอีก... อย่าหาว่าผมไม่เตือน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราวน้ำแข็งขั้วโลก ทำเอาญาติผู้ใหญ่ที่เคยกร่างถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ไม่มีใครกล้าสบตาผู้กองภูผาแม้แต่คนเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ลุงแท้ๆ ของรินรดาจะฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมาแก้เก้อ "เอ่อ... ผู้กองภูผาครับ ใจเย็นๆ ก่อน พวกเราก็แค่... แค่มาเยี่ยมเยียนตามประสาญาติ..." "ญาติที่บุกรุกเข้ามาขโมยผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียมในแปลง แถมยังขู่กรรโชกทรัพย์สิน ทางเราเรียกว่า 'โจร' ครับ" รินรดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เธอผายมือเชิญไปทางประตู "เชิญกลับออกไปค่ะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกและลักทรัพย์ หรือถ้าอยากให้ตำรวจมาเคลียร์ที่นี่ตอนนี้เลย ฉันก็ยินดีโทรศัพท์หาสารวัตรให้เดี๋ยวนี้ค่ะ" เมื่อเห็นว่ารินรดาเอาจริงและมีสามีจอมโหดคอยหนุนหลังอยู่ กลุ่มญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อจึงจำใจต้องถอยร่นออกไปทีละคนด้วยความแค้นเคือง ทิ้งเสียงบ่นพึมพำอาฆาตมาดร้ายไว้เบื้องหลัง แต่รินรดาหาได้สนใจไม่ หญิงสาวหันกลับมามองสามีที่ยังคงยืนนิ่งคุมเชิงอยู่ที่เดิม "ทำไมต้องทำท่าทางน่ากลัวขนาดนั้นด้วยคะ ฉันจัดการเองได้น่า" รินรดาเอ่ยแซwเบาๆ พลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับเหงื่อบริเวณขมับให้ชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ภูผาผ่อนลมหายใจอุ่นร้อนออกมา รอยยิ้มอ่อนโยนที่ปรากฏให้เห็นเฉพาะเวลากลุ่มภรรยาผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากมน "ผมไม่อนุญาตให้ใครมาทำให้คุณต้องเหนื่อยใจ แม้แต่เศษเสี้ยววินาทีเดียวก็ไม่ได้... เพราะคุณคือคนสำคัญที่สุดของผม ริน" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจจากปากของอดีตนายทหารหนุ่ม ทำให้แก้มเนียนของเชฟสาวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เคมีหวานละมุนฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวท่ามกลางกองวัตถุดิบออร์แกนิกสดใหม่ รินรดากำลังจะอ้าปากเอ่ยแซwกลับ ทว่าจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน รินรดาหยิบขึ้นมาเปิดดูเพียงแวบเดียว ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ข้อความจากระบบมิติลับในหัวใจระบุว่า... *วัตถุดิบพิเศษระดับตำนาน "เห็ดหอมหิมะหมื่นปี" ถูกปลดล็อกสำเร็จแล้วในแปลงเพาะลับหลังโรงเรือน* และในวินาทีต่อมา เสียงเคาะประตูกระจกด้านหลังครัวก็ดังขึ้น... ก๊อกๆๆ พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากหมอกยามเย็น ชายแปลกหน้าคนนั้นส่งยิ้มปริศนามาให้รินรดาผ่านกระจกใส ก่อนจะชูขวดแก้วบรรจุน้ำตาสวรรค์ที่ควรจะมีแค่ในตำนานขึ้นมาให้เห็นคาตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ!