สมรภูมิในไร่ผัก

เสียงตบโต๊ะไม้สนฝรั่งเศสอย่างแรงดังสนั่นจนก้านผักกาดขาวในตะกร้าสานหวายแทบสะเทือน รินรดาไม่ได้สะดุ้งเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้ผ้ากันเปื้อนลินินสีครีมเช็ดมือที่เปื้อนคราบดินออร์แกนิกอย่างใจเย็น ดวงตาคู่คมกวาดมองผู้มาเยือนยามวิกาลด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปากเพียงเล็กน้อย "นี่แกกล้าดียังไงถึงขับไล่พวกฉันออกจากเขตแปลงผัก! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร เป็นถึงป้าแท้ๆ ของสามีแกนะยะ รินรดา!" เสียงแหลมสูงของป้าวิไลดังแหวขึ้นมาทำลายความสงบยามพลบค่ำของ "ไร่เคียงดาว" ตามมาด้วยเสียงสมทบจากบรรดาญาติห่างๆ ที่พากันยกโขยงมาหวังฮุบผลผลิตล็อตใหญ่ที่จะส่งออกตลาดพรีเมียมในวันพรุ่งนี้ "จำได้ค่ะ...จำได้แม่นเสียด้วยว่าคำว่า 'ป้าแท้ๆ' ของคุณป้า แปลว่าอะไรบ้าง" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอจะทำให้ห้องโถงกว้างเงียบกริบลงทันตาเห็น "แปลว่าคนที่เคยมาขอซื้อผักราคาถูกแล้วเอาไปสวมรอยขายแพงลิบลิ่ว แปลว่าคนที่เคยคิดจะฮุบโฉนดที่ดินแปลงนี้ตอนที่ภูผาบาดเจ็บกลับมาจากชายแดน และแปลว่าคนหน้าหนาที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนบุคคลของฉันค่ะ" "นังเด็กนี่! ปากคอเราะร้ายนักนะ!" วิไลหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด ยกนิ้วสั่นเทาชี้หน้าหลานสะใภ้ พลางส่งสัญญาณให้ลูกชายร่างท้วมก้าวพรวดเข้าไปหมายจะคว้าคอเสื้อของหญิงสาวเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะทันได้แตะชายผ้าลินิน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเข้มของอดีตนายทหารหนุ่มก็ก้าวเข้ามาขวางกลางไว้ราวกับภูผาหิน ผู้กองภูผาไม่ได้ตะโกน ไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด แต่ดวงตาคมกริบที่มักจะอ่อนโยนเวลาอยู่กับภรรยา กลับเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แค่ปรายตามองเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ชายร่างท้วมถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวาโดยสัญชาตญาณ "ถ้าไม่อยากให้มือข้างที่ยื่นมาเมื่อครู่ต้องใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็ไสหัวออกไปจากไร่ของภรรยาผมซะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงเบาๆ แต่มีน้ำหนักดั่งค้อนเหล็กทุบลงกลางใจคนฟัง วิไลกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง นางรู้ดีว่าสู้เรี่ยวแรงหรืออิทธิพลมืดของอดีตผู้กองหนุ่มไม่ได้ แต่ความโลภที่บังตาทำให้ไม่อยากถอยกลับมือเปล่า "แก... แก2คนผัวเมียจำไว้ให้ดีนะ! คิดว่าจะผูกขาดตลาดผักออร์แกนิกนี้คนเดียวได้เหรอ? อีกไม่นานความลับเรื่องสารบำรุงพืชวิเศษของแก ความลับที่ทำให้ผักพวกนี้โตเร็วและรสชาติดีกว่าชาวบ้านร้อยเท่า... จะต้องหลุดออกไปให้คนทั้งจังหวัดรู้แน่!" รินรดายิ้มรับคำขู่ingอย่างไม่สะท้าน เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวป้าสามีช้าๆ โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "เชิญเอาไปตรวจให้ทั่วตามสบายเลยค่ะ... เพราะต่อให้พวกท่านเอาดินในไร่ของฉันไปทั้งไร่ ก็ไม่มีทางหาเจอหรอกว่า 'ความวิเศษ' ที่แท้จริงมันคืออะไร" ร่างของวิไลสะท้านเฮือกเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำราวกับมีห้วงมิติลี้ลับซ่อนอยู่ข้างหลังนั้น มันไม่ใช่แววตาของเกษตรกรสาวบ้านๆ ทั่วไป แต่มันคือสายตาสدเยือกเย็นของนักล่าผู้กุมความลับเหนือธรรมชาติไว้ในกำมือ "ไสหัวไป!" ภูผาตวาดกร้าวเสียงหนึ่ง ทำเอาพวกที่เหลือแตกกระเจิงวิ่งหนีออกไปทางประตูรั้วแทบไม่ทัน ทิ้งให้บรรยากาศความตึงเครียดค่อยๆ เจือจางลง เหลือเพียงความเงียบสงบยามค่ำคืนที่โอบล้อมไร่ผักออร์แกนิกแห่งนี้เอาไว้ รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ด้วยความเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่วางทาบลงบนไหล่มน บีบนวดเบาๆ เพื่อคลายความตึงเครียดให้ "เหนื่อยไหมครับคนดี?" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน "ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าพวกปลิงพวกนี้ช่างตื๊อเสียจริง..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาพลาดยิ้มบางๆ "แต่ช่างพวกเขาเถอะค่ะ ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น... กลิ่นหอมจากห้องครัวลอยมาเตะจมูกฉันแล้วนะ คุณแอบไปทำอะไรมาคะเนี่ย?" ภูผายิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความรัก "อยากรู้ก็ต้องเดินตามผมมาพิสูจน์เองแล้วล่ะครับ" ชายหนุ่มจูงมือภรรยาสาวเดินตรงไปยังห้องครัวสไตล์ชนบทที่อบอุ่น ทันทีที่ผลักบานประตูไม้เปิดออก กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศพื้นบ้านที่ถูกเคี่ยวจนเข้าเนื้อกับเนื้อหมูสามชั้นออร์แกนิกคุณภาพเยี่ยมก็โชยปะทะเข้าเต็มความรู้สึก รินรดารีบก้าวเข้าไปใกล้เตาไฟ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับเมื่อเห็นหม้อดินเผาขนาดกลางกำลังเดือดปุดๆ น้ำซุปสีอำพันเข้มข้นส่งควันฉุยพร้อมกลิ่นหอมของพริกไทยดำและรากผักชีที่อบอวลไปทั่วบริเวณ เธอใช้ทัพพีไม้คนน้ำแกงเบาๆ ชิมรสชาติเพียงนิดเดียว รสสัมผัสกลมกล่อม ละมุนลิ้น และเผ็ดร้อนปลายลิ้นนิดๆ ทำเอาหัวใจที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันพองโตขึ้นมาทันที "นี่มัน... เมนู 'หมูสามชั้นตุ๋นยาจีนสูตรโบราณ' ที่ฉันเคยบ่นว่าอยากทานเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่นา..." รินรดาหันไปมองสามีด้วยความประหลาดใจ ภูผาสวมกอดเธอจากด้านหลัง วางคางเกยไว้บนไหล่บาง พลางกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า "สำหรับภรรยาคนเก่งของผม ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้หรอกครับ... ทานให้อร่อยนะ จะได้มีแรงไปลุย 'สมรภูมิ' ในตลาดพรุ่งนี้ต่อ" รินรดายิ้มกว้าง หันกลับมาเตรียมตักอาหารใส่ถ้วย ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูด้านหน้าบ้านพักก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ สามครั้งติดๆ กัน เป็นจังหวะที่แปลกประหลาดและไม่เคยเกิดขึ้นยามวิกาลแบบนี้มาก่อน ภูผาขมวดคิ้วเล็กน้อย ผนVายตาคมกริบส่งสัญญาณให้ภรรยา দাঁড়อยู่ข้างหลัง ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดประตูด้วยความระแวดระวัง แสงไฟจากระเบียงสาดส่องกระทบเข้ากับร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ยืนหอบหายใจรวยรินอยู่หน้าประตู เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างยามดึก ใบหน้าซีดเผือด และที่สำคัญ... ในมือของเขากำซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราลับสุดยอดของหน่วยงานราชการระดับสูงไว้แน่นสนิท! "ผู้กองภูผา... และคุณรินรดาใช่ไหมครับ? ผมได้รับคำสั่งด่วนที่สุด... ให้มาส่งสิ่งนี้ให้ถึงมือพวกคุณโดยเฉพาะ" ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะทรุดฮวบลงหมดสติคาประตูบ้านไปต่อหน้าต่อตา! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ!