แผนการร้ายครั้งใหญ่

"ถ้าพวกมันกล้าเหยียบเข้ามาในเขตแปลงผักสลัดออร์แกนิกเกรดพรีเมียมที่ฉันใช้หยาดเหงื่อและน้ำยาเร่งผลผลิตจากมิติพิเศษฟูมฟักมาสามเดือนเต็ม... ก็เตรียมตัวเอาศพกลับไปทำปุ๋ยอินทรีย์ได้เลยนะคะ!" เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกเคลือบลายครามสะเทือน รินรดาในชุดผ้ากันเปื้อนยีนส์สีเข้มล้อมกรอบด้วยรูปร่างเพรียวบางแต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจ ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารสัญญาเช่าที่ดินและภาพถ่ายดาวเทียมบนโต๊ะด้วยแววตาวาวโรจน์ เปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวในอกถูกกดทับด้วยความเยือกเย็นระดับศูนย์องศาของอดีตเชฟสมองเพชรผู้ผ่านสมรภูมิธุรกิจมาโชกโชน เทศกาลเฉลิมฉลองประจำปีของอำเภอใกล้เข้ามาทุกที นักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามาจับจองบ้านพักโฮมสเตย์และสั่งจองพืชผักออร์แกนิกของไร่ "รดาภูผา" จนยอดขายพุ่งทะยานเป็นประวัติการณ์ ทว่า ความสำเร็จอันหอมหวานย่อมดึงดูดแมลงวันหัวเขียวเน่าเฟะเสมอ กลุ่มอิทธิพลท้องถิ่นที่เคยเสียหน้าจากคดีกว้านซื้อที่ดินราคาถูกและถูกเธอกระทืบหน้าหงายไปรอบก่อน กลับมาคราวนี้ไม่ได้มาแค่ขู่กรรโชก แต่พวกมันวางแผน "เผาทำลาย" และ "ปล่อยสารเคมีปนเปื้อน" เพื่อตัดตอนไม่ให้ไร่ของเธอกลายเป็นต้นแบบเกษตรกรรมรุ่งเรืองที่สั่นคลอนอิทธิพลมืดของพวกมัน "ข่าวกรองจากสายในยืนยันแน่ชัดแล้วครับที่รัก คืนนี้ช่วงตีสอง ระหว่างที่ลมว่าวพัดเข้าทางทิศเหนือ พวกมันจะส่งคนงานเถื่อนพร้อมแกลลอนน้ำMทิลแอลกอฮอล์และสารเคมีทำลายรากพืชเข้ามาทางแนวป่าหลังแปลงมะเขือเทศราชินี" ผู้กองภูผาก้าวเข้ามาจากระเบียงบ้านด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดภายใต้เสื้อยืดสีดำรัดรูปกลับตึงเครียดราวกับเสือดาวที่พร้อมล่าเหยื่อ เขาเดินตรงเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาสสาวเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือหนากรำศึกใหญ่ลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ เพื่อถ่ายiทอดความอบอุ่นและสยบความเดือดดาลในใจเธอลง รดาเอียงศีรษะซบกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแดดและเหงื่อจางๆ สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคงของสามีหนุ่มผู้คลั่งรักเธอสุดหัวใจ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยประกายแห่งความสนุกสนาน "ส่งคนมาทำลายเหรอคะ? ช่างใจกล้าเสียจริง... ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์ลงทุนส่งแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนถึงที่ทั้งที ถ้าเราไม่ต้อนรับด้วย 'เมนูพิเศษ' ที่จัดเตรียมไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อน ก็คงเสียชื่อเชฟมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแย่เลยนะคะ" รดากวักมือเรียกสามีให้เดินตามเข้าไปในห้องครัวกว้างขวาง ปลายนิ้วเรียวสวยกดเปิดสลักลับใต้พื้นไม้ที่เชื่อมต่อโดยตรงกับมิติเก็บของวิเศษ แสงสีฟ้าจางๆ ส่องประกายวับวาวเผยให้เห็นวัตถุดิบและสมุนไพรลึกลับมากมายที่ไม่มีขายบนโลกมนุษย์ ค่ำคืนนั้น สายลมหนาวพัดโบกโบยกระหน่ำ กลิ่นอายของเทศกาลฉลองรื่นเริงด้านนอกหมู่บ้านเคล้าคลอมากับเสียงดนตรีพื้นบ้านอันครึกครื้น ทว่า ณ ไร่รดาภูผา ความเงียบสงัดปกคลุมราวกับป่าช้าไร้ผู้คน เงาร่างทะมึนห้ามนุษย์สวมชุดดำสนิทและสวมหมวกไอ้โม่งปิดบังใบหน้า กำลังย่องลัดเลาะผ่านแนวรั้วลวดหนามเข้ามาอย่างเงียบเชียบในมือถือแกลลอนสารเคมีและคบเพลิงเตรียมพร้อม "เฮ้ย... แยกย้ายกันไป ราดน้ำมันให้ทั่วแปลงผักไฮdroponicกับแปลงสลัดให้หมด แล้วจุดไฟเผาให้เกลี้ยงตามคำสั่งนายใหญ่ ใครขัดขืนเอาให้ตาย!" เสียงกระซิบแหบพร่าสั่งการดังขึ้นท่ามกลางความมืด หัวหน้าโจรรับจ้างยิ้มเยาะด้วยความยโสโอหอง มันก้าวเท้าเข้าไปใกล้แปลงผักสลัดคอสสีเขียวสดที่กำลังเติบโตอย่างงดงาม ทว่าทันทีที่รองเท้าคอมแบตเหยียบลงบนดินร่วนซุย กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างก็ลอยเข้าจมูกราวกับดอกไม้ป่าผสมเครื่องเทศเผ็ดร้อน "อ้าว... ยินดีต้อนรับสู่รอบปฐมทัศน์ของเมนู 'อัคคีล้างผลาญฉบับพิเศษ' นะคะคุณโจรทุกท่าน!" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบกังวานขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ทันใดนั้น ไฟสปอตต์ไลท์พลังงานแสงอาทิตย์นับสิบดวงก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันจนสว่างจ้าทั่วทั้งไร่ราวกับกลางวัน เผยให้เห็นร่างเพียวระหงของรดายืนกอดอกพิงเสาเรือนด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ด้านข้างคือผู้กองภูผายืนถือปืนลูกซองยาวพาดบ่าด้วยแววตานิ่งสนิทไร้ความปรานี กลุ่มโจรตกใจหน้าถอดสี รีบเงื้อแกลลอนขึ้นเตรียมจะสาดน้ำมันใส่แปลงผัก ทว่ารวดเร็วยิ่งกว่าแสง รดาสบัดข้อมือโปรย "ผงพริกหมาล่าวิเศษผสมเกลือสมุทรโบราณ" จากมิติลงไปในสายลมที่พัดย้อนศรเข้าหาพวกมันพพอดี! "แคกๆๆ! อะ... อะไรเนี่ย! แสบตา! แสบจมูกโว้ย!" เสียงโจรกลุ่มนั้นร้องโหยหวนลั่นไร่ พวกมันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดิน น้ำตาและน้ำมูกไหลพรากหายใจไม่ออกราวกับถูกไฟแผดเผาภายใน รดาก้าวเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว รองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนพื้นดินเสียงดังฟังชัด เธอก้มตัวลงมองหัวหน้าโจรที่ดิ้นทุรนทุรายด้วยแววตาเหยียดหยาม "คิดจะมาทำลายข้าวของที่ฉันเหนื่อยยากสร้างมาด้วยมือหรือคะ? ฝันไปเถอะค่ะ... อ้อ ลืมบอกไป น้ำยาสารเคมีในแกลลอนของพวกคุณน่ะ ฉันแอบสลับเปลี่ยนเป็น 'น้ำปลาพริกตำสูตรเข้มข้นพิเศษ' ตั้งแต่ตอนที่พวกคุณย่องเข้ามาทางประตูหลังแล้วนะคะ!" รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความอำมหิตปรากฏบนใบหน้าสวยเฉี่ยวของเชฟสาว ทว่าก่อนที่รดาจะได้จัดการขั้นเด็ดขาด เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงไซренаรถตำรวจภูธรก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากปากทางเข้าไร่ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวลงจากรถกระบะคันหรูในยามวิกาล แสงไฟจากหน้ารถสาดส่องกระทบใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็น "อาแท้ๆ" ของเธอ—คนที่ควรจะติดคุกจากคดีโกงที่ดินรอบก่อน แต่กลับยืนยันยิ้มเหี้ยมเกรียมถือหมายศาลฉบับใหม่ชูขึ้นสูงท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา "สวัสดีหลานรัก... แปลกใจไหมล่ะที่ฉันรอดมาได้? และคราวนี้... ฉันไม่ได้มาแค่พังไร่ แต่ฉันมาเพื่อยึดทุกอย่างในที่ดินแปลงนี้ตามคำสั่งศาลสูงสุด!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ!