ความเสียสละเพื่อคนรัก

"ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องผลผลิตในแปลงออร์แกนิกของภรรยาฉันแม้แต่ต้นเดียว ฉันรับรองว่าทางออกจากไร่ผักแห่งนี้ จะเต็มไปด้วยรอยเลือดของพวกแกแน่!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวของยามวิกาล เงาร่างกำยำของผู้กองภูผายืนตระหง่านบังร่างของรินรดาไว้มิดชิด ดวงตาคมกริบทอประกายวาวโรจน์ดุจพญาเสือโคร่งที่กำลังปกป้องอาณาเขต รอบตัวเขารายล้อมด้วยกลุ่มคนแปลกหน้าสวมชุดดำไม่ต่ำกว่าห้าคน ในมือของพวกมันมีอาวุธครบมือ ทั้งท่อเหล็กและมีดสั้นสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวับวาว รินรดาหัวใจกระตุกวูบ ฝ่ามือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อเอี๊ยมกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ในมิติลับของเธอนั้นมีทั้งยาสลบและอุปกรณ์ป้องกันตัวชั้นยอดมากมาย แต่เธอยังไม่ทันได้หยิบมันออกมา เพราะผู้ชายคนนี้... สามีผู้เงียบขรึมแต่คลั่งรักของเธอ ชิงกระโจนเข้ามารับความเสี่ยงไว้เบื้องหน้าเสียก่อน "โอho! ผู้กองหนุ่มตกอับ ผันตัวมาเป็นชาวสวนปลูกผักจนสมองกลับแล้วหรือวะ?" ชายร่างท้วมหัวหน้าแก๊ง ปรากฎตัวจากความมืด ใบหน้าอัปลักษณ์มีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หางคิ้วถึงมุมปาก มันหัวเราะเยาะเย้ยพลንส่งสัญญาณมือ "นายสั่งมาว่า แปลงผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียมที่ส่งให้ภัตตาคารใหญ่ ต้องเป็นของเราทั้งหมด ถ้าขัดขืน... ก็จัดการมันซะ!" สิ้นคำสั่ง ลูกน้องคนสนิทของมันพุ่งเข้ามาพร้อมท่อเหล็กในมือทันที *เปร๊าะ!* เสียงเหล็กกระทบเข้ากับท่อนแขนแกร่งอย่างจัง รินรดาร้องอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นภูผายกแขนขึ้นรับแรงกระแทกแทนที่จะหลบ เพื่อป้องกันไม่ให้ท่อเหล็กพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของเธอ แรงปะทะรุนแรงจนกล้ามเนื้อไหวสะเทือน แต่ชายหนุ่มกลับไม่ส่งเสียงร้องครวญครางแม้แต่น้อย เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ใช้มืออีกข้างคว้าคอเสื้อของคนร้ายแล้วเหวี่ยงกระเด็นไปกระแทกกับรั้วไม้ไผ่จนพังทลาย "ภูผา! คุณแขน..." รินรดาพุ่งเข้าไปประคองร่างหนา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมของดินและผักสลัดสดใหม่ในยามค่ำคืน เมื่อก้มมองลงไป เธอก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นรอยช้ำม่วงเข้มลามจนถึงข้อศอก และมีรอยแผลฉกรรจ์จากการถูกของมีคมเฉี่ยวจนเลือดสีสดซึมเปื้อนเสื้อยืดสีเข้ม "ผมไม่เป็นไร..." ภูผายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผากเบาๆ ดวงตาที่มองเธอยังคงอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความห่วงใย แม้ในยามที่สถานการณ์ตรงหน้ากำลังเป็นตายเท่ากัน "ริน... ถอยไปอยู่ข้างหลังผม อย่าให้พวกมันเข้าใกล้คุณเด็ดขาด" "คุณบ้าหรือเปล่า! เลือดออกขนาดนี้ยังจะมาทำเป็นเก่งอีก!" รินรดาเอ็ดเสียงสั่น หยดน้ำตาแห่งความโกรธและห่วงใยเอ่อคลอเบ้า แต่น้ำตานั้นไม่ได้ทำให้เธอย่อท้อ กลับจุดประกายความดุดันระดับเชฟสมองเพชรผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใครขึ้นมาแทนที่ ในเมื่อพวกมันกล้าล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตที่เธอทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายสร้างมันขึ้นมา และที่สำคัญ... กล้าทำร้ายผู้ชายของเธอ รินรดาก็พร้อมจะแสดงให้เห็นว่า "นรกบนดิน" ของจริงมันเป็นอย่างไร หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสมาธิ รวบรวมพลังจิตดึงขวดสเปรย์พริกไทยเกรดทหารและแคაფซูลยาสลบเข้มข้นพิเศษจากมิติลับออกมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น ความมืดและชุลมุนทำให้ไม่มีใครมองเห็นกลอุบายนี้ "เห้ย! ผัวเมียคู่นี้รักกันปานกลืนกินจริงๆ งั้นก็ตายคู่ไปซะเถอะ!" หัวหน้าแก๊งแผลเป็นคำรามลั่น มันเงื้อมือถือมีดสั้นพุ่งตรงเข้ามาหมายจะแทงเข้าที่แผ่นหลังของภูผาที่ยืนบังรินรดาอยู่ "ระวังค่ะ!" รินรดาไม่รอช้า เธอผลักร่างของภูผาเบี่ยงหลบเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขึ้นมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ มือเรียวซัดสเปรย์พริกไทยสูตรเข้มข้นเข้าใส่ใบหน้าของหัวหน้าแก๊งเต็มแรงทันที! *ฟรึ่บ! แสบตาโว้ยยย!* เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นลั่นไร่ หัวหน้าแก๊งทิ้งมีดกุมใบหน้าดิ้นทุรนทุรายด้วยความแสบร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา ลูกน้องที่เหลือเห็นหัวหน้าพลาดท่าต่างชะงักด้วยความตกใจ เปิดช่องว่างให้ภูผาที่ไม่รอช้ารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เตะตัดขาคนร้ายอีกคนล้มคว่ำไม่เป็นท่า บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจรดต้นคอและความเจ็บปวดของฝ่ายตรงข้าม รินรดายืนนิ่ง ดวงตาดำขลับทอประกายเย็นเยียบ เธอกวาดสายตามองกลุ่มโจรที่เริ่มหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "กลับไปบอกคนที่จ้างพวกแกมา... ว่าถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับไร่ผักและครอบครัวของฉัน พรุ่งนี้เช้า... ฉันจะส่งศพพวกมันไปเยี่ยมถึงหน้าประตูบ้าน!" ความเด็ดเดี่ยวและออร่าความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากร่างระหง ทำให้พวกโจรที่เหลือถึงกับขาสั่น รีบหามหัวหน้าของมันวิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อความวุ่นวายสงบลง รินรดารีบหันกลับมาหาชายหนุ่มทันที มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปจับแขนข้างที่บาดเจ็บของเขา "เจ็บมากไหมคะ ทำไมถึงใจร้อนแบบนี้ ทำไมต้องเอาตัวมาบังฉัน!" ภูผายิ้มบางๆ แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเหนื่อยล้า เขายื่นมืออีกข้างมาเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนเบาๆ "เพราะคุณคือชีวิตของผม... ถ้าผมปกป้องคุณไม่ได้ แล้วผมจะยังมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรล่ะครับ" คำพูดหวานซึ้งที่เปล่งออกมาในยามวิกาลท่ามกลางกลิ่นอายดินและคราบเลือด ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาทดความหวาดกลัวเมื่อครู่จนหมดสิ้น เธอพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเตรียมพาเขาไปทำแผลในบ้าน ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะพยุงภูผาเดินเข้าประตูบ้านนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ สองสามครั้งก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของโรงเรือนเพาะชำ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืด ชายแปลกหน้าสวมสูทสีเข้มเรียบร้อย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้สันหลังวาบหวิว "ฝีมือยอดเยี่ยมมากครับ คุณรินรดา... ไม่เสียแรงที่เป็นเชฟอัจฉริยะ แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่ความลับเรื่อง 'มิติพิเศษ' ของคุณ... มีคนอื่นล่วงรู้เข้าเสียแล้ว" รินรดาและภูผาชะงักกึกพร้อมกัน หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจสุดขีด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ!