แกงคั่วหอยขมประชันฝีมือ

"ถ้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงกับของพรรค์นั้น... ฉันแนะนำให้คุณหัดหั่นหอมหัวใหญ่ให้ขาดก่อนดีกว่าค่ะ ผู้กองภูผา" รินรดาวางมีดเชฟลงบนเขียงดัง 'ปึก' ก่อนจะเหลือบสายตาคมกริบมองไปยังกล่องเหล็กสีดำสนิทที่วางอยู่มุมโต๊ะไม้เก่าๆ ในครัว ปืนกลเก็บเสียงกระบอกนั้นยังคงวางสงบนิ่งประหนึ่งลูกแมวที่รอเวลาแยกเขี้ยว แต่นัยน์ตาของหญิงสาวไม่ได้สะทกสะท้านกับอาวุธร้ายกาจตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เธอกลับหยิบหอยขมตัวอวบอ้วนขึ้นมา ล้างทำความสะอาดด้วยความประณีตราวกับกำลังขัดเกลาอัญมณี ภูผาที่กำลังยืนพิงกรอบประตูครัว ถอนหายใจเบาๆ เขาขยับกายเข้ามาใกล้ กลิ่นกายของชายชาติทหารที่ผสมกับกลิ่นดินและแดดจางๆ ทำให้บรรยากาศในห้องครัวที่ควรจะตึงเครียดกลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายยาก "ปืนนั่น... ไม่ใช่ของเล่นครับริน ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันมารบกวนมื้อเย็นของเรา" เขากล่าวเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมเข้มจับจ้องที่แผ่นหลังบางของภรรยาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากวันแรกที่แต่งงานกัน รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ มือเรียวงามขยำใบชะพลูสดๆ กลิ่นหอมฉุนขึ้นจมูก ชะพลูจากมิติฟาร์มออร์แกนิกของเธอไม่ได้มีดีแค่รสชาติ แต่มันคือของวิเศษที่ผ่านการบ่มเพาะด้วยพลังงานบริสุทธิ์ "ที่นี่คือไร่ของเรา ไม่ใช่สนามรบนะคะผู้กอง... ถ้าคุณยังคิดจะเก็บ 'เศษเหล็ก' พวกนั้นไว้ใกล้เตาไฟ คราวหน้าฉันจะไม่รับรองว่าแกงคั่วหอยขมถ้วยนี้จะมีรสชาติเป็นอย่างไร" "งั้นผมจะเก็บมันไปไว้ที่อื่น... ทันทีที่แกงของคุณเสร็จ" ภูผาขยับเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายกำยำ เขาถือวิสาสะหยิบใบชะพลูขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนแทบจะกลายเป็นอ้อนวอน "ทำไมต้องเป็นแกงหอยขมครับ? มันทำยากกว่าเมนูอื่นตั้งเยอะ" รินรดาชะงักมือนิดหนึ่ง เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ แสงไฟสีนวลในครัวตกกระทบใบหน้าเนียนละเอียดของเชฟสาวผู้เต็มไปด้วยความลับ เธอจงใจหยิบช้อนตักเครื่องแกงที่โขลกเองกับมือขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากเขา "เพราะคุณชอบกินอะไรที่มัน 'ขม' แต่ลึกๆ แล้ว 'หวาน' ไงคะ... เหมือนตัวคุณนั่นแหละ" ภูผานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมอ้าปากรับรสชาติของเครื่องแกงที่เข้มข้นจนแทบจะซึมลึกไปถึงหัวใจ รสชาติสมุนไพรสดใหม่ กะทิคั้นสดที่แตกมันพอดี และกลิ่นหอมของหอยขมที่ถูกจัดการอย่างสะอาดสะอ้าน ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับมาสู่โลกของความสงบที่เขาโหยหามาตลอดชีวิตทหาร "รสชาตินี้..." เขาพึมพำ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ริน... คุณเปลี่ยนผมไปมากจริงๆ" "อย่าเพิ่งซึ้งค่ะ" รินรดาขยิบตาอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเทกะทิลงในหม้อดินเผา เสียงกะทิเดือดพล่านส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งไร่ จนคนข้างนอกที่กำลังแอบดูอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ "การทำอาหารก็เหมือนการคุมคน ถ้าจะให้ได้ใจ ก็ต้องใส่ความอดทนลงไปให้มากพอ... เหมือนที่คุณต้องอดทนกับความดื้อรั้นของญาติๆ ฉันนั่นแหละ" ภูผาพยักหน้าเงียบๆ เขาช่วยเธอจัดโต๊ะอาหาร บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรยามค่ำคืนคอยบรรเลงเพลงให้ แต่ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะตักแกงใส่ถ้วย เสียงย่ำเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ปัง! ปัง! ปัง! "นังริน! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีไว้ข้างใน!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้จอมโลภดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงโวยวายของกลุ่มญาติที่ยกพวกมาดึกดื่น รินรดาวางทัพพีลงช้าๆ เธอหันไปสบตากับภูผาที่เปลี่ยนสีหน้าจากคลั่งรักเป็นเย็นชาทันควัน เขาขยับตัวไปหยิบกล่องเหล็กสีดำใบนั้นมาไว้ในมือ แต่ไม่ได้หยิบปืนออกมา เขากลับหยิบ 'มีดทำครัว' เล่มคมกริบของรินรดาขึ้นมาแทน "ริน... ให้ผมจัดการเอง" ภูผากระซิบ "ไม่ค่ะ" รินรดายกยิ้มมุมปาก เธอก้าวเดินไปที่ประตูบ้านด้วยท่าทางมั่นคงดุจนางพญา "มื้อเย็นวันนี้ค้างคานานเกินไปแล้ว ได้เวลาเสิร์ฟความซวยให้คนพวกนี้ได้ชิมกันสักหน่อย" เมื่อเธอเปิดประตูออกไป ภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ได้มีแค่ญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อ แต่ยังมีเงาร่างสีดำทะมึนของชายแปลกหน้าที่ยืนถือปืนกลเก็บเสียงรุ่นเดียวกับที่ภูผาครอบครองอยู่จ่อมาที่อกของเธอ! "แกงหอยขมเนี่ย... กลิ่นมันหอมดีนะ แต่แกไม่คิดจะถามเลยเหรอว่าใครเป็นคนส่งฉันมา?" ชายชุดดำเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ภูผาพุ่งตัวออกมาบังรินรดาไว้ทันควัน แต่ทว่า... ปืนในมือของชายคนนั้นไม่ได้เล็งไปที่หัวใจของภูผา แต่มันเล็งไปที่ 'ถ้วยแกง' ในมือของรินรดาที่กำลังควันฉุยอยู่บนโต๊ะข้างหลังเธอ! "อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้แกงหม้อนี้กลายเป็นเศษเหล็ก" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินรดาและภูผานะคะ กระท่อมไผ่ริมธารจะรอทุกคนในตอนถัดไปค่ะ