เพื่อนบ้านมาดนิ่งกับรอยยิ้มที่ไม่คุ้นเคย

"ข้อเสนอสามเท่าฟังดูน่าสนใจค่ะคุณผู้จัดการ... แต่เรื่อง 'สลัดมรกตซอสมิติลับ' คงต้องบอกตามตรงว่า ฉันไม่มีนโยบายขายสูตรลับให้ใครเป็นกรณีพิเศษ แม้แต่คุณที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงท้ายไร่แบบนี้" รินรดาปรายตามองชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบที่ยืนอยู่หน้าแปลงผักออร์แกนิกของเธอ มุมปากของเชฟสาวกระตุกยิ้มบางๆ อย่างรู้เท่าทัน ท่าทีสงบนิ่งแต่เฉียบคมของเธอทำให้ผู้จัดการห้างดังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน รสชาติของผักกาดหอมกรอบหวานที่เพิ่งเด็ดสดๆ เมื่อครู่ยังติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น ราวกับมีเวทมนตร์สะกดให้เขาอยากลิ้มลองมันอีกสักครั้ง ทว่า ก่อนที่การเจรจาธุรกิจจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากแนวรั้วไม้ไผ่ "เกรงว่าภรรยาผมจะปฏิเสธคุณแล้วนะ... กลับทางเดิมเถอะครับ ก่อนที่ผมจะต้องใช้กำลังเชิญคุณออกไปจริงๆ" รินรดาหันขวับไปมองตามเสียง ร่างสูงใหญ่ของ 'ผู้กองภูผา' ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีและรอยแผลเป็นจางๆ ที่ไหล่ขวา กำลังเดินถือด้ามจอบเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองผู้จัดการหนุ่มและบอดี้การ์ดด้านหลังด้วยรังสีคุกคามที่ทำเอาอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที ผู้จัดการห้างหน้าซีดเผือด รีบโค้งตัวคำนับขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ก่อนจะถอยกรูดออกจากแปลงผักแทบไม่ทัน เมื่อคล้อยหลังแขกไม่ได้รับเชิญ รินรดาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ "คุณนี่นะ... ไล่แขกกระเป๋าหนักไปแบบนั้น เดี๋ยวรายได้เดือนนี้ของฉันก็ลดลงพอดีหรอกค่ะ" รินรดาแกล้งเอ่ยแซว พลางใช้หลังมือปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก ภูผาไม่ได้ตอบทันที เขาวางจอบพิงกับเสารั้ว เดินเข้ามาประชิดตัวภรรยาสาวด้วยก้าวเท้ามั่นคง ฝ่ามือหนากรำแดดเอื้อมไปหยิบใบไม้แห้งที่ติดอยู่บนกลุ่มผมสีดำสนิทของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นขัดกับบุคลิกแข็งกระด้างของอดีตนายทหารอย่างสิ้นเชิง "เงินซื้อความสงบสุขในไร่ของเราไม่ได้หรอกครับ... อีกอย่าง ผมไม่อยากให้ใครมามองคุณด้วยสายตาแบบนั้น" ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธอ "วันนี้ผมลางานมาครึ่งวัน... สัญญากับคุณไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับว่าจะช่วยซ่อมแซมคานโรงเรือนเพาะชำที่ผุพังให้เสร็จ" รินรดาใจเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่งโดยไม่ทันตั้งตัว ผู้ชายคนนี้... ปากบอกว่าเป็นแค่สามีที่แต่งงานกันตามพฤตินัยเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง แต่การกระทำทุกอย่างกลับดูแลเอาใจใส่เธอราวกับไข่ในหิน ทว่าในมิติเก็บของวิเศษของเธอตอนนี้ มีทั้งแปลนโครงสร้างเหล็กกล้าไร้สนิมและเครื่องมือช่างระดับไฮเทคที่เธอแอบซ่อนไว้ หากเธอนำมันออกมาใช้ ภูผาจะต้องสงสัยแน่ว่าเธอไปเอาวัสดุพวกนี้มาจากไหน "ถ้าอย่างนั้นก็เชิญค่ะ ผู้กองมือหนึ่ง... ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าฝีมือช่างไม้ของคุณจะดีสักแค่ไหน" รินรดาเบี่ยงตัวหลบสายตาวาบหวาม ยิ้มยั่วเย้าแล้วหมุนตัวนำทางไปยังโรงเรือนเพาะชำท้ายไร่ ตลอดช่วงบ่าย แสงแดดสีทองสาดส่องผ่านร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ กระทบเข้ากับแผ่นหลังกว้างของภูผาที่กำลังถอดเสื้อทำงาน เผยให้เห็นแผ่นหลังกำยำและหยาดเหงื่อที่ไหลรินตามกรอบหน้าคมคาย ภาพของอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษที่เปลี่ยนบทบาทมาเป็นช่างซ่อมบำรุงจำเป็น ช่างมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาจนรินรดาที่นั่งคัดแยกเมล็ดพันธุ์อยู่ไม่ไกลต้องแอบลอบมองเป็นระยะ ระหว่างที่เธอกำลังหยิบถุงเมล็ดพันธุ์ผักสลัดเกรดพรีเมียมออกจากมิติลับโดยอาศัยจังหวะที่ภูผากำลังปีนขึ้นไปวัดขนาดคานไม้ด้านบน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายของป้าสะใภ้ตัวแสบก็ดังแว่วมาจากทางหน้าไร่ ขัดจังหวะความเงียบสงบในช่วงบ่ายทันที "ยารินรดา! หลานอกตัญญู! แกกล้าดียังไงถึงเอาของดีๆ ไปขายให้คนนอกหมดโดยไม่แบ่งให้ญาติผู้ใหญ่ในตระกูลอย่างพวกฉันเลยหละวะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของนางนงเยาว์ดังลั่น ปรากฏร่างท้วมในชุดผ้าซิ่นสีฉูดฉาดกำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตไร่ พร้อมกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ถือท่อนไม้ติดมือมาด้วยท่าทีคุกคาม รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเฉียบคมราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอกำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับปัญหาครอบครัวที่ตามรังควานไม่เลิกรา ทว่า... *ตุ้บ!* ร่างสูงใหญ่ของภูผาที่เมื่อครู่ยังอยู่บนคานไม้สูง กลับกระโดดลงมาขวางหน้าเธอเอาไว้ด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ ใบหน้าคมคายเรียบสนิทไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่ทำให้นางนงเยาว์และลูกชายถึงกับชะงักกึก ถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ "ใครอนุญาตให้พวกคุณบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของภรรยาผมครับ?" เสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ภูผายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านบนออกเผยให้เห็นรอยสักรูปอินทรีที่ต้นแขนชัดเจน บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนมองแผ่นหลังกว้างของสามีหนุ่มที่ยืนปกป้องเธออยู่เบื้องหน้า มุมปากของเชฟสาวกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหล ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด สายตาของรินรดากลับเหลือบไปเห็นเงาดำปริศนาที่เคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้ทึบตรงข้ามแปลงผักออร์แกนิก... มันไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไป และไม่ใช่คนของตระกูลเธอด้านหน้าอย่างแน่นอน! รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นประกายแสงสะท้อนจากโลหะบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้นั้น... *ปืนกลเก็บเสียง!* --------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ ❤️