กลยุทธ์ฟาดฟันกับนายหน้าไร้จิตสำนึก

"เอกสารสัญญานี้ หากคุณเสกสรรค์กล้าเซ็นลงไป ก็เตรียมตัวต้อนรับหมายศาลข้อหาฉ้อโกงประชาชนและปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์ได้เลยนะคะ ดิฉันไม่ใช่เด็กน้อยตาใสให้พวกคุณมาฮุบที่ดินทำกินได้ตามอำเภอใจหรอกค่ะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องรับรองของสำนักงานที่ดินอำเภอ รินรดาในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดตาและกางเกงสแล็คเข้ารูป ยืนกอดอกมองชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่กำลังเหงื่อตกพลั่ก ใบหน้าของเสกสรรค์ นายหน้าค้าที่ดินจอมเขมือบ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธปนหวาดกลัว เอกสารสัญญากู้ยืมเงินพ่วงจำนองนอกระบบที่เขาแอบแก้ตัวเลขดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นสามเท่า ถูกวางกระแทกกลับลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดังสนั่น เสกสรรค์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาเล็กหยีมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจจำแลงกายมา ใครจะไปคิดว่าอดีตสะใภ้บ้านไร่ที่เคยดูซื่อๆ คนนี้ จะมีหลักฐานเส้นทางการเงินและการบันทึกเสียงสนทนาขณะที่เขาข่มขู่จะยึดไร่ผักออร์แกนิกอยู่ในมือครบถ้วน แถมเธอยังเล่นเกมเหนือชั้นด้วยการส่งทนายความมือหนึ่งที่ผู้กองภูผาแอบไปซุ่มติดต่อมาประกบติดแบบไม่ให้ตั้งตัว "คุณรินรดา... เรื่องนี้เราคุยกันดีๆ ได้นะครับ..." เสกสรรค์เปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ เสียงสั่นเครือพยายามประนีประนอม "ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ เชิญกลับไปปรึกันทนายของคุณเองเถอะนะคะ... อ้อ! แล้วก็ช่วยบอกเครือข่ายของคุณด้วยนะคะว่า ไร่ผักของฉันไม่ใช่ขุมทรัพย์ที่จะมาปล้นกันได้ง่ายๆ" รินรดาเอ่ยตัดบทด้วยรอยยิ้มพิมใจ แต่แววตากลับคมกริบราวนิดใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร ผู้กองภูผายืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างภรรยามาตลอด ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองทะมัดทะแมงแผ่ไอสังหารจางๆ ออกมาคอยกดดันไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามกล้าตุกติก มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของภรรួสาวไว้อย่างปกป้อง สายตาคมกริบมองเสกสรรค์ด้วยความเยียบเย็น จนชายวัยกลางคนต้องรีบคว้าแฟ้มเอกสารแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อประตูห้องปิดลง รินรดาจึงผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบาๆ ความตึงเครียดที่สะสมมาหลายวันมลายหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนมุมปาก "เก่งมากค่ะภรรยา... เล่นเอาเสียคนไปเลยนะนั่น" ภูผาก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือแววเอ็นดูและภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด "ก็บอกแล้วไงคะว่ารินคนนี้ไม่ใช่หมูในอวย... ว่าแต่ภารกิจจัดการพวกปลิงดูดเลือดเสร็จแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีพอดี แบบนี้ต้องไปป์ไลน์ความอร่อยกันหน่อยแล้วค่ะ" รินรดาหันมายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับเมื่อนึกถึงวัตถุดิบชั้นเลิศที่เธอแอบซุกซ่อนไว้ในมิติเก็บของวิเศษ ทั้งสองเดินทางกลับมาถึงไร่ผักออร์แกนิกในช่วงพลบค่ำ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายดินหลังฝนตกและเสียงหริ่งหรีดเรไรขับกล่อมธรรมชาติ แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากระเบียงบ้านไม้สักหลังงามส่องสว่างต้อนรับการกลับมา รินรดาไม่รอช้า เธอหายเข้าไปในห้องครัวส่วนตัวทันที โดยมีสามีหนุ่มคอยเป็นลูกมือและเฝ้ามองด้วยสายตากรุ้มกริม วันนี้รินรดาตั้งใจจะทำเมนูเด็ดเพื่อฉลองชัยชนะ "ปลาช่อนทอดขมิ้นสมุนไพรป่าราดน้ำปลาหวาน" ปลาช่อนตัวเขื่องจากลำธารท้ายไร่ที่เนื้อแน่นหวาน ถูกนำมาบั้งตาถี่แล้วคลุกเคล้ากับขมิ้นชันสด ตำมือละเอียด กระเทียม และพริกไทยดำเม็ดโต ก่อนจะลงไปทอดในน้ำมันร้อนๆ จนผิวกรอบสีเหลืองทองอร่าม ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านไร่ เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมเตะจมูกของสมุนไพรพื้นบ้าน ทำให้คนที่ยืนสูดดมอยู่ใกล้ๆ ถึงกับกลืนน้ำลายคอแห้งผาก รินรดายังไม่หยุดแค่นั้น เธอยังจัดการเคี่ยวน้ำปลาหวานสูตรโบราณใส่หอมแดงซอย พริกขี้หนูสวน และมะม่วงเปรี้ยวซอยละเอียด ราดลงบนตัวปลาทอดกรอบร้อนๆ เสียงฉ่าเบาๆ พร้อมกับไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมา ยิ่งกระตุ้นต่อมรับรสให้ทำงานอย่างหนัก ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังจัดโต๊ะอาหารด้วยความเพลิดเพลิน ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนเรียกด้วยความตกใจของป้าบัว เพื่อนบ้านคนสนิท "คุณริน! ผู้กอง!แย่แล้วค่ะ! ผักออร์แกนิกในโรงเรือนแปลงสาม อยู่ๆ ก็เหี่ยวเฉาตายคาต้นทั้งหมดในเวลาแค่ชั่วพริบตาเดียว ทั้งๆที่เมื่อตอนเย็นยังงามอยู่แท้ๆ!" รินรดานิ่งงัน รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ตะเกียบในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น เมื่อสมองประมวลผลถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น เธอรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่โรคพืช... แต่เป็นฝีมือของใครบางคนที่ยังไม่ยอมแพ้! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ