แผนซ้อนแผนของศัตรู

"ถ้ารู้สึกว่าเกมนี้มันยากเกินไป... จะยอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้ ฉันก็พอจะอนุโลมให้ถอนตัวได้นะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยรอยยิ้มเยาะของพศินดังลอยข้ามโต๊ะประชุมวีไอพีของโรงแรมหรู ท่ามกลางสายตานับสิบที่หันมามองเป็นตาเดียว ข่าวลือที่ถูกปล่อยออกมาอย่างจงใจเมื่อช่วงเช้าตรู่กำลังทำหน้าที่ของมันได้อย่างยอดเยี่ยม บนหน้าจอแท็บเล็ตและฟีดโซเชียลมีเดียทุกสำนักพากย์หัวข้อข่าวพาดพิงถึงโปรเจกต์รีโนเวทศูนย์การค้าเรดสโตーンในทำนองว่า 'มีกลิ่นอลับทุจริตและการลอกเลียนแบบผลงาน' ซึ่งแน่นอนว่ามันคืออาวุธสกปรกที่ชายหนุ่มผู้นี้ตั้งใจหยิบมาใช้เพื่อทำลายชื่อเสียงของสถาปนิกสาวผู้รักความสมบูรณ์แบบอย่างเธอ รินรดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ศัตรูตัวฉกาจคาดหวัง มือเรียวบางภายใต้สูทเข้ารูปสีเทาเข้มยกขึ้นกอดอก ปลายคิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่มักจะเรียบนิ่งจนเดาอารมณ์ยากเวลานี้กลับระบายด้วยรอยยิ้มบางเบาที่อีกฝ่ายเห็นแล้วต้องขัดตา "คำว่ายอมแพ้... คงไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของคนอย่างฉันหรอกค่ะคุณพศิน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมและทรงพลัง "ในทางกลับกัน การที่คุณต้องลงทุนใช้วิธีใต้เข็มขัดแบบนี้เพื่อดิสเครดิตคู่แข่ง... มันแปลว่าคุณกำลังหวาดกลัวผลงานในรอบตัดสินพรุ่งนี้จนตัวสั่นต่างหากล่ะคะ" พศินหุบยิ้มฉับพลัน แววตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจเมื่อถูกจี้ใจดำ แต่ก่อนที่เขาจะได้สวนกลับด้วยคำพูดถางถางอะไรออกไปอีก ประตูห้องประชุมกระจกฝ้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือเรียวของใครบางคน "อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ พอดีได้ยินเสียงเห่าหอนมาจากข้างนอก นึกว่าแถแถวนี้จะมีสุนัขหลุดเข้ามาเดินพล่านเสียอีก" ฟ้าใส ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีมาดมั่น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นแฟชั่นกวาดมองพศินและทีมงานของเขาด้วยหางตา ร่างเพรียวในชุดเดรสสไตล์มินิมอลเดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรินรดา แรงกดดันจากบรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนทิศทางในทันที กราฟิกดีไซเนอร์สาวจอมกวนคนนี้ไม่เคยปล่อยให้รินรดาต้องต่อสู้ตามลำพัง และเคมีที่เข้าขาอย่างไร้รอยต่อระหว่างเธอกับสถาปนิกสาวก็มักจะทำให้ฝั่งตรงข้ามเสียศูนย์ได้เสมอ "คุณฟ้าใส... ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ระวังMจจะไม่มีใครเอา" พศินกัดฟันกรอด พยายามรักษามาดนักธุรกิจผู้ดี "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เพราะขนาดปากจัดๆ แบบนี้... ก็ยังมีคนบางคนแถวนี้คอยตามคลั่งรัก เอ้ย! ตามเช็ดตามล้างให้ตลอดเวลาอยู่แล้ว" ฟ้าใสลากเสียงยาวพร้อมกับเหลือบสายตามามองรินรดาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำเอารินรดาต้องแอบลอบถอนหายใจยาวกับความกวนประสาทที่ไม่มีเวลาไหนรักษาอาการได้เลยของอีกฝ่าย บรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมชะงักงันลงชั่วขณะ เมื่อรินรดาตัดสินใจเดินเกมรุกกลับบ้าง เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มือเรียวแตะลงบนพื้นโต๊ะกระจกอย่างมั่นคง "ข่าวลือที่คุณปล่อยออกไป... มันสร้างความเสียหายให้โปรเจกต์เราได้ไม่ถึงห้านาทีหรอกค่ะคุณพศิน เพราะทีมของเราตรวจสอบความโปร่งใสและเก็บหลักฐานลิขสิทธิ์งานออกแบบทุกชิ้นไว้หมดแล้วตั้งแต่ก้าวแรกที่เซ็นสัญญา และที่สำคัญที่สุด..." รินรดาเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมกริบมองตรงไปยังคู่ปรับอย่างไม่เกรงกลัว "พรุ่งนี้ในรอบพรีเซนต์หลัก คณะกรรมการจะได้เห็นผลงานตัวจริงที่ไม่มีทางถูกบิดเบือนด้วยข่าวโคมลอยราคาถูกแบบนี้แน่นอนค่ะ" พศินหน้าเสียไปถนัดตา เขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูเคร่งเครียดกับกรอบระเบียบอย่างรินรดาจะตั้งรับสถานการณ์วิกฤตได้รวดเร็วและเด็ดขาดขนาดนี้ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขบกรามแน่นด้วยความแค้นเคืองก่อนจะสะบัดหน้าเดินนำลูกทีมออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เริ่มคลี่คลายลง เมื่อประตูห้องปิดสนิท ความตึงเครียดที่เคยโอบล้อมทั้งคู่ไว้ก็มลายหายไป รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้พนักพิงอย่างหมดแรง เปลือกตาสวยปิดลงชั่วครู่เพื่อผ่อนคลายความกดดันที่สะสมมาตลอดทั้งวัน สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วที่เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างขมับของเธออย่างแผ่วเบา ทำให้รินรดาลืมตาขึ้นมอง ฟ้าใสไม่ได้กวนประสาทเหมือนเมื่อครู่ แววตาของกราฟิกดีไซเนอร์สาวตอนนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทางสบายๆ "เก่งมากค่ะคนเก่งของฉัน" ฟ้าใสกระซิบเสียงนุ่ม รอยยิ้มอ่อนโยนที่ส่งมาให้ทำเอาหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเครียดเมื่อครู่ เปลี่ยนจังหวะเป็นเต้นผิดทิศทางเพราะความหวั่นไหวแทน "เหนื่อยแย่เลยสินะคะวันนี้" "ถ้าไม่ได้คุณช่วยเข้ามาเบรกจังหวะไว้... ฉันคงได้เผลอเอาแฟ้มฟาดหน้าตาหล่อๆ ของคุณพศินไปสักทีสองทีแล้วล่ะค่ะ" รินรดาแกล้งพูดติดตลกเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "อุ๊ย! มือไม้อย่าเพิ่งซนใส่คนอื่นสิคะเก็บแรงไว้เคลียร์กับฉันดีกว่า..." ฟ้าใสโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดอยู่ริมแก้ม "เพราะคืนนี้... เรายังมีงานด่วนที่ต้องสะสางกันสองต่อสองที่ห้องพักอีกยาวเลยนะคะ" รินรดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบกับสายตาพราวระยับที่ส่งประกายความเจ้าเล่ห์ออกมาเต็มเปิก ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธข้ออ้างที่ดูมีเลศนัยนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศหวานอมเปรี้ยว รินรดากดเปิดดูข้อความเพียงผ่านตา แต่ทว่า... วินาทีต่อมา สีหน้าของเธอกลับถอดสีลงอย่างฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจจนมือที่ถือโทรศัพท์ถึงกับสั่นเทา "มีอะไรเหรอริน?" ฟ้าใสขมวดคิ้วถามด้วยความสังเกตเห็นความผิดปกติ รินรดาหันมามองหน้าฟ้าใส ช้าๆ ข้อความบนหน้าจอไม่ได้มาจากพศิน แต่มาจากระบบแจ้งเตือนของฝ่ายบริหารโครงการ... ที่ระบุว่าไฟล์ข้อมูลการออกแบบรอบสุดท้ายทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์กลาง ถูกดาวน์โหลดออกไปจากไอพีแอดเดรสภายในห้องทำงานของพวกเธอเอง! สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ