รอยยิ้มที่ไม่ได้เตรียมไว้

"คุณ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่าเกินกว่าจะควบคุม มันไม่ใช่ความตื่นเต้นที่เกิดจากความประทับใจ แต่เป็นความเย็นเยียบที่แล่นริ้วจากปลายเท้าขึ้นสู่ขั้วหัวใจ ทันทีที่ร่างสูงโปร่งของ 'ศิลา' อดีตคนรักเก่าก้าวเข้ามาในห้องประชุมที่กำลังตึงเครียด บรรยากาศรอบข้างก็คล้ายจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น พศินที่นั่งอยู่อีกฝั่งยกยิ้มมุมปาก เขาดูพอใจนักที่เห็นสถาปนิกสาวผู้แสนเนี้ยบและมั่นใจอย่างรินรดามีอาการชะงักงัน "อ้าว รู้จักกันด้วยเหรอครับคุณริน? พอดีคุณศิลาเขาเพิ่งบินกลับจากลอนดอน ผมเลยเชิญมาเป็นที่ปรึกษาโปรเจกต์พิเศษให้เรา... หวังว่าคงไม่เป็นปัญหาในการทำงานนะ" รินรดากำหมัดแน่นใต้โต๊ะ ความทรงจำเมื่อสองปีก่อนพรั่งพรูเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เธอเป็นคนเดินจากมาเอง เพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าไม่มีเขาก็อยู่ได้ แต่วันนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้า ในฐานะคู่แข่งที่ถือไพ่เหนือกว่า "ไม่มีปัญหาค่ะ" ฟ้าใสที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเอื้อมมือมาแตะข้อมือรินรดาเบาๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ด้วยสายตาเรียบเฉย "ยินดีที่ได้ร่วมงานนะคะคุณศิลา แต่เกรงว่าไอเดียของคุณอาจจะไม่เหมาะกับ 'งาน' ที่พวกเรากำลังทำ เพราะที่นี่เราให้ค่ากับความจริงใจ... ไม่ใช่แค่ความหรูหราที่ฉาบฉวย" คำพูดของฟ้าใสเปรียบเสมือนหมัดฮุกที่ทำให้ศิลาต้องเลิกคิ้วมองอย่างสนใจ ส่วนรินรดาทำได้เพียงสูดหายใจลึก พยายามดึงสมาธิกลับมาที่แบบร่างตรงหน้า ช่วงเวลาที่เหลือของการประชุมผ่านไปอย่างเชื่องช้าและอึดอัด รินรดาแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่พศินพูด เธอจมอยู่กับความคิดตัวเอง จนกระทั่งการประชุมจบลงด้วยบรรยากาศที่แสนจะอึมครึม "ไปหาอะไรกินเถอะ" ฟ้าใสคว้าแขนรินรดาที่กำลังยืนเหม่ออยู่กลางห้อง "หน้าคุณตอนนี้เหมือนสถาปัตยกรรมที่โครงสร้างจะพังมิพังแหล่ ถ้าไม่กินอะไรเข้าไปบ้าง เดี๋ยวฉันต้องออกแบบโครงเหล็กมาดามใจคุณแน่ๆ" รินรดาปรายตามองคนข้างตัวที่พยายามทำหน้าทะเล้นเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดของเธอ "มุกคุณมันแป้กนะคะฟ้าใส" "แป้กตรงไหน! นี่อุตส่าห์เปรียบเทียบเชิงสถาปัตยกรรมเลยนะ" ฟ้าใสลากเธอออกไปจนถึงร้านคาเฟ่เล็กๆ ใต้ตึกที่เงียบสงบ ต่างจากความวุ่นวายด้านบน เมื่อได้นั่งลง รินรดาก็ยังคงนิ่งเงียบ มองแก้วกาแฟในมือด้วยสายตาว่างเปล่า "คุณจำวันที่คุณทำโมเดลบ้านหลังแรกพังได้ไหม?" ฟ้าใสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เธอนั่งเท้าคางมองรินรดาด้วยแววตาที่ซ่อนความอ่อนโยนไว้ภายใต้ท่าทางกวนๆ "ตอนนั้นคุณร้องไห้หนักมากเพราะกลัวว่าเจ้านายจะไล่ออก แต่รู้ไหมว่าตอนนั้นฉันคิดอะไรอยู่?" รินรดาเงยหน้าขึ้น "คิดว่าฉันซุ่มซ่าม?" "คิดว่า... ถ้าคุณร้องไห้อีกนิดเดียว กระถางต้นไม้ข้างๆ คงต้องงอกงามเป็นพิเศษเพราะได้รับความชื้นจากน้ำตาคุณแน่ๆ" ฟ้าใสเว้นจังหวะ หัวเราะหึๆ ในลำคอ "แล้วดูสิ ตอนนี้คุณทำหน้าเหมือนเพิ่งทำบ้านพังทั้งหลังอีกแล้ว ทั้งที่ความจริง... อดีตมันก็แค่อดีต มันเป็นแค่โครงสร้างเก่าที่เรารื้อออกไปแล้ว คุณจะเอามาวางไว้ในแบบร่างปัจจุบันทำไมให้รกพื้นที่?" รินรดาที่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับชะงักไป คำพูดของฟ้าใสไม่ได้แค่ตลก แต่มันแทงใจดำจนความวิตกกังวลที่อัดแน่นเริ่มคลายตัว ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นเผลอคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัว เป็นครั้งแรกที่รินรดาหัวเราะออกมาจริงๆ... รอยยิ้มที่ไม่ได้เตรียมไว้ รอยยิ้มที่เกิดจากคนตรงหน้าที่รู้วิธีจัดการกับความเนี้ยบของเธอได้อย่างอยู่หมัด "คุณนี่มัน... ปากเสียไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ" "ปากเสียแต่หวังดีนะคะคนสวย" ฟ้าใสยักคิ้วให้ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ รินรดาหุบยิ้มทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นพบกับศิลาที่ยืนจ้องมองเธอด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ "ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะ ริน... ตามลำพัง" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กดดันจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก ฟ้าใสขยับตัวลุกขึ้นยืนทันที เธอไม่ได้เดินหนี แต่กลับขยับมายืนบังรินรดาไว้เล็กน้อยราวกับเป็นเกราะป้องกัน "คุยที่นี่ไม่ได้เหรอคะคุณศิลา หรือว่าเรื่องที่อยากคุย มันเป็นเรื่องที่ 'ความจริงใจ' ในงานของเราไม่สามารถรับรู้ได้?" ศิลาหรี่ตามองฟ้าใส ก่อนจะขยับยิ้มเย็น "เรื่องที่ผมจะคุย... มันสำคัญกว่าที่คุณคิดเยอะ และผมไม่ได้มาเพื่อขออนุญาต" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว มือของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่นก่อนที่เธอจะทันได้ปฏิเสธ "ไปกับผมเดี๋ยวนี้" รินรดาเบิกตากว้าง เธอพยายามสะบัดมือออกแต่แรงของศิลานั้นเหนือกว่ามาก ทว่าในวินาทีที่ดูเหมือนศิลาจะลากเธอออกไปจากร้าน... ร่างของฟ้าใสกลับคว้ามืออีกข้างของรินรดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตาสองคู่ปะทะกันเหนือร่างของสถาปนิกสาวที่ตกอยู่ตรงกลางระหว่างอดีตที่ต้องการยื้อไว้ และปัจจุบันที่กำลังเรียกร้องหัวใจ! "ปล่อยเธอ" ฟ้าใสเอ่ยเสียงต่ำ แววตากวนๆ หายไปสิ้น เหลือเพียงความเด็ดขาดที่พร้อมจะพุ่งชนทุกอย่าง "ไม่อย่างนั้น คุณจะได้รู้ว่ากราฟิกดีไซเนอร์ที่ดูติสต์ๆ คนนี้... มือหนักแค่ไหน" รินรดาหัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจของตัวเองในวินาทีนี้ จะกลายเป็นการเปลี่ยนทิศทางของโปรเจกต์และหัวใจของเธอไปตลอดกาล... เพราะประตูร้านเปิดออกอีกครั้ง และผู้ที่ก้าวเข้ามาคือพศินที่ถือเอกสารบางอย่างในมือพร้อมรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายกว่าเดิม! "โอ้โห... บรรยากาศดูเดือดน่าสนุกจังเลยนะครับ งั้นผมขอถือโอกาสนี้ประกาศข่าวดี... ที่อาจจะทำให้งานนี้ของพวกคุณ 'จบ' ลงเร็วกว่าที่คิด" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีจะรออ่านคอมเมนต์น่ารักๆ ของทุกคนค่ะ!