ปกป้องคนปากร้าย

เสียงกริ่งแจ้งเตือนหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องประชุมใหญ่ดังขึ้นราวกับเสียงระฆังประหารชีวิต บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมตัวยาวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ แรงกดดันจากบอร์ดบริหารและสายตาสمเพชแกมสมน้ำหน้าของพศินที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังพยายามกดให้รินรดาจมดิน "ไฟล์งานมูลค่าสรา้งหลักร้อยล้าน ถูกดาวน์โหลดออกไปจากไอพีแอดเดรสในยูนิตทำงานของคุณ... คุณรินรดา คุณจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไงครับ?" เสียงของประธานกรรมการบริษัทดังขึ้นอย่างเย็นเยียบ รินรดานิ่งงัง มือเรียวที่กำปากกาอยู่สั่นน้อยๆ สมองของเธอขาวโพลน ข้อกล่าวหาเรื่องการทำ101การทุจริตและปล่อยข้อมูลความลับให้คู่แข่ง เป็นสิ่งสุดท้ายที่สถาปัตยกรจอมเนี้ยบอย่างเธอจะยอมรับได้ ความกดดันจากครอบครัวที่คอยจับตามองความล้มเหลวถาโถมเข้าใส่จนขอบตาร้อนผ่าว แต่เธอยังคงพยายามเชิดหน้าขึ้นอย่างศักดิ์ศรี "ฉันไม่ได้ทำค่ะ..." เสียงของรินรดาแหบพร่าแต่ชัดถ้อยชัดคำ "ฉันไม่มีเหตุผลที่จะทำลายโปรเจกต์ที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจมาตลอดหกเดือน" พศินหัวเราะในลำคอ สีหน้าเย้ยหยันปรากฏชัดเจนบนใบหน้าคมคาย "หลักฐานมันคาตาอยู่นะครับคุณรินรดา ไอพีแอดเดรสฟ้องชัดเจนว่ามาจากห้องทำงานของคุณ หรือว่าคุณแอบเอาความลับไปขายให้ใคร เพื่อหาเงินไปโปะหนี้สินที่บ้านคุณกันแน่?" คำพูดพาดพิงถึงปมครอบครัวเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ไม่อาจหาคำพูดใดมาแก้ต่างให้พ้นจากข้อครหาที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียนนี้ได้ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นและสายตารอบห้องที่เริ่มซุบซิบตัดสินเธอไปแล้วนั้น ปัง! เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะประชุมดังสนั่น เรียกทุกสายตาให้หันขวับไปยังจุดกำเนิดเสียง ฟ้าใส กราฟิกดีไซเนอร์สาวมาดติสต์ที่นั่งเงียบมาตลอด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะพราวระยิบระยับด้วยความขี้เล่น ตอนนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว "พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะคะคุณพศิน!" ฟ้าใสแค่นAเสียงหัวเราะเยาะหยัน พลางก้าวเท้าฉับๆ ไปยืนเคียงข้างรินรดาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใด "การที่พวกคุณรีบสรุปความแล้วโยนขี้ให้คนอื่นแบบนี้ มันแสดงถึงความไร้รสนิยมและความสิ้นคิดในการบริหารงานสิ้นดี!" "คุณฟ้าใส! นี่เป็นการประชุมระดับบริหาร คุณไม่มีสิทธิ์มา..." ประธานกรรมการตบโต๊ะปราม "ฉันมีสิทธิ์ค่ะ! ในฐานะพาร์ทเนอร์และคนที่นั่งทำงานร่วมกับรินรดามาทุกวัน ฉันรู้ดีที่สุดว่าเธอรักงานนี้มากแค่ไหน!" ฟ้าใสประกาศกร้าว น้ำเสียงทรงพลังและเด็ดเดี่ยวจนทุกคนในห้องชะงัก เธอกวาดสายตามองบอร์ดบริหารทีละคน ก่อนจะมาหยุดที่พศิน "ไอพีแอดเดรสที่พวกคุณอ้างนักอ้างหนานะ มันถูกแฮกเข้ามาจากภายนอกต่างหากเล่า! ถ้าสมองพวกคุณยังพอมีรอยหยักอยู่บ้าง ก็ควรจะใช้เวลาตรวจสอบล็อกอินพาสเวิร์ดของฝั่ง IT เสียก่อน ที่จะมาปรักปรำคนอื่นส่งเดช!" รินรดาหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของฟ้าใส หัวใจที่กำลังร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่มกลับถูกดึงรั้งไว้ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความซาบซึ้ง ภาพของฟ้าใสที่ยอมเอาตัวเข้าแลกและออกหน้าปกป้องเธอจากข้อครหาอันโหดร้าย ทำให้กำแพงน้ำแข็งที่รินรดาใช้ปกป้องตัวเองมาตลอดพังทลายลงในพริบตา "คุณเอาหลักฐานอะไรมาพูด ว่าฝั่งเราเป็นคนแฮก?" พศินหน้าเสียเล็กน้อยแต่ยังคงทำใจดีสู้เสือ "หลักฐานน่ะมีแน่ค่ะ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องเอาออกมาให้คนมารยาททรามอย่างคุณดูตอนนี้หรอก!" ฟ้าใสยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวนแต่แฝงด้วยความเฉียบคม เธอยื่นมือไปกอบกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของรินรดาไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นใจและพลังใจทั้งหมดที่มีให้ "จำไว้นะคะ... คนอย่างรินรดา ไม่มีวันขายวิญญาณให้ใครเด็ดขาด และถ้าใครยังกล้าปริปากกล่าวหาเธออีกแม้แต่คำเดียว... ฉันนี่แหละจะฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทให้หมดตัวเลยคอยดู!" ความเงียบสงบปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงท่าทีที่แข็งกร้าวและเด็ดขาดของกราฟิกสาวจอมติสต์คนนี้ พศินกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจที่แผนการพังไม่เป็นท่า ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงและความตึงเครียดเริ่มคลี่คลาย ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลเดินเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจนน่ากลัว "คุณรินรดาครับ... ทางเราเพิ่งตรวจพบไฟล์สำรองชุดสุดท้ายที่ถูกส่งออกไปปลายทาง และ... ปลายทางที่รับไฟล์นั้น เป็นไอพีแอดเดรสส่วนตัวของ..." ชายคนนั้นเว้นจังหวะ หันไปมองหน้าฟ้าใสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง "...ของคุณฟ้าใสครับ!" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองคนข้างกายที่เพิ่งยืนหยัดปกป้องเธอด้วยความช็อกสุดขีด ขณะที่ฟ้าใสเองก็หน้าถอดสี รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่แข็งค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อหลักฐานชิ้นใหม่พุ่งเป้ามาที่เธออย่างจัง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ