รอยร้าวของความเชื่อใจ

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นระริกของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อยสะท้อนภาพใบหน้าบึ้งตึงของรินรดาที่กำลังขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นใจในทุกงานออกแบบ กลับมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความผิดหวังระคนอยู่ลึกๆ เธอยังจำสายตาของฟ้าใสในห้องประชุมใหญ่เมื่อช่วงบ่ายวันนั้นได้ดี สายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อหลักฐานดิจิทัลชิ้นสำคัญ—ไฟล์ต้นฉบับโปรเจกต์รีสอร์ทหรูที่ถูกแก้ไขก่อนส่งมอบ—ปรากฏชื่อบัญชีผู้ใช้และรหัสผ่านของฟ้าใสเป็นผู้กระทำผิดเพียงคนเดียว "มันไม่ใช่ฝีมือฉัน ริน..." เสียงแหบพร่าที่ติดจะสั่นเครือเล็กน้อยของคนรักยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่วินาทีนั้น ความโกรธ ความกดดันจากบอร์ดบริหาร และความคาดหวังอันหนักอึ้งที่แบกรับมาตลอดชีวิต กลับทำให้รินรดาเลือกที่จะถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว... ก้าวที่สร้างกำแพงกั้นกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคนให้กลายเป็นเหวลึก "แล้วไฟล์นั้นมันเข้าไปอยู่ในระบบของบริษัทคู่แข่งได้อย่างไรคะ ฟ้าใส?" รินรดาถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และไร้ซึ่งความอบอุ่นแบบที่เคยมี คำถามนั้นไม่ใช่การหาคำตอบ แต่เป็นการพิพากษาโดยปริยาย ความเงียบที่เข้าปกคลุมห้องทำงานส่วนตัวในยามค่ำคืนช่างน่าอึดอัด เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกในอก รินรดายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความปวดตุบๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมา ความสัมพันธ์ที่สั่งสมสร้าง เซฟโซน ร่วมกันมาเนิ่นนาน กำลังจะพังทลายลงด้วยน้ำมือของคำว่า 'งาน' และ 'ความไม่ไว้วางใจ' อย่างนั้นหรือ ในขณะเดียวกัน ที่สตูดิโอออกแบบฝั่งตรงข้าม ฟ้าใสกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวโปรดในความมืดสลัว แสงไฟนีออนจากป้ายโฆษณานอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาเป็นเงาทาบทับบนใบหน้าเศร้าสร้อย ปากที่เคยต่อปากต่อคำเก่งกาจและมักจะมีคำพูดกวนๆ มาหยอกล้อให้รินรดาต้องค้อนควับ ตอนนี้กลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวบางกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น หน้าจอแสดงผลค้างอยู่ที่แชทข้อความล่าสุดที่เธอกดส่งหารินรดาเมื่อสองชั่วโมงก่อน แต่มันขึ้นเพียงสถานะ 'ส่งแล้ว' ไร้ซึ่งการอ่าน และไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ ทั้งสิ้น 'เธอไม่เชื่อใจฉันเลยสินะ ริน...' ความคิดนั้นกรีดลึกลงไปในใจจนเจ็บแปลบ ฟ้าใสแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง ความติสต์แตกและท่าทางไม่แคร์โลกที่เธอแสดงออกภายนอก แท้จริงแล้วถูกใช้เป็นเกราะกำบังหัวใจที่เปราะบาง แต่กับรินรดาแล้ว เธอกลับยอมถอดเกราะนั้นออกจนหมดเปลือก ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาในยามที่เกิดวิกฤต กลับเป็นความระแวงสงสัยและสายตาที่มองเธอราวกับคนแปลกหน้า "ถ้าคิดว่าฉันเป็นคนทรยศ... ทำไมไม่ถามให้ดีก่อนล่ะ" เสียงพึมพำลอดไรฟันออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ฟ้าใสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะื้นที่จุกอยู่ในลำคอ เธอไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะร้องไูฟูมฟายให้ใครเห็น แต่ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักที่สุดหันหลังให้ มันช่างกัดกินความรู้สึกภายในให้พังทลายลงทีละน้อย กริ๊งงงง! เสียงกริ่งหน้าห้องทำงานของรินรดาดังขึ้น ทำลายความเงียบงันในยามดึก รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ใครกันที่จะมาหาเธอในเวลานี้ ดึกป่านนี้แล้ว บอร์ดบริหารก็คงไม่ส่งใครมาซ้ำเติมผลงานอีก ร่างระหร่างในชุดสูททำงานเข้ารูปก้าวเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าแผ่วเบา มือเรียวบิดลูกบิดแล้วดึงประตูเปิดออก ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่คนที่เธอคาดคิด และไม่ใช่คนที่เธออยากจะเจอในวินาทีนี้มากที่สุด พศินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองรสภาพอิดโรยของสถาปนิกสาวคนเก่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ดึกป่านนี้แล้ว ยังนั่งเครียดเรื่องแมวขโมยตัวจริงอยู่เหรอครับ คุณรินรดา" พศินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่จงใจจุดชนวนความหงุดหงิด รินรดาชักสีหน้าใส่ทันที เธอวางมือพาดกับกรอบประตูพร้อมปิดกั้นการคุกคาม "ถ้าคุณมาเพื่อจะเยาะเย้ยเรื่องโปรเจกต์ ฉันแนะนำให้เดินกลับทางเดิมไปซะจะดีกว่าค่ะ เพราะฉันไม่มีอารมณ์มาต่อปากต่อคำกับคุณ" "ใจเย็นก่อนสิครับคุณสถาปนิกคนเก่ง..." พศินก้าวเข้ามาประชิดวงโอบของรินรดาหนึ่งก้าวโดยไม่ได้รับอนุญาต สายตาคมก้มมองลงมาสบตาเธอในระยะประชิดที่อันตราย "ผมไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง... แต่ผมแค่จะเอาหลักฐานชิ้นใหม่ ที่จะทำให้คุณรู้ว่า... คนที่คุณเพิ่งสะบัดหน้าใส่เมื่อกลางวัน กำลังโดนหักหลังซ้อนแผนอีกทีต่างหากล่ะ" หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึกทันทีเมื่อได้ยินประโยคชวนช็อกนั้น ร่างบางเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ มือที่เกาะกรอบประตูอยู่เผลิกจิกเล็บลงไปแน่นจนเจ็บ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อตระหนักได้ว่าความระแวงที่เธอมีต่อฟ้าใส อาจกลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต และบางที... ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยร้าวครั้งนี้ อาจกำลังพังทลายทุกความเชื่อใจที่เธอเคยมีจนไม่เหลือชิ้นดี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ :)