คู่แข่งที่ไม่ได้รับเชิญ

“เดี๋ยวค่ะ! อย่าเพิ่งเปิด—” เสียงห้ามปรามของรินรดากลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อบานประตูไม้สักทองถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือหนาของใครบางคน แรงเหวี่ยงจากการเปิดทำให้กลอนประตูกระแทกผนังห้องทำงานส่วนตัวเสียงดังสนั่น สายตาทุกคู่ภายในห้องพุ่งตรงไปยังผู้มาใหม่เป็นตาเดียว บรรยากาศที่เคยตึงเครียดอยู่แล้ว กลับทวีความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ร่างกายเกร็งขึงด้วยความตกใจปนระอา เมื่อเห็นร่างสูงโปรดของ ‘พศิน’ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์—รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความเจ้าเล่ห์ไว้จนมิดชิด “อุ๊ย ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย ดูหน้าคุณรินสิครับ เหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ เลย” น้ำเสียงกวนประสาทเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู พศินในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปดูเนี้ยบก్రిบไม่แพ้รินรดา แต่แววตาแพรวพราวกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย เขากวาดสายตามองสำรวจรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของฟ้าใสซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างจากโต๊ะทำงานนัก ฟ้าใสขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน นิ้วเรียวสวยภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตโอเวอร์ไซส์กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว รัศมีความเป็นมิตรที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อผ่อนคลายสถานการณ์เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความระแวดระวังราวกับแมวป่าพร้อมข่วน “ถ้าคุณพศินมีมารยาทสักนิด คงจะเคาะประตูก่อนอนุญาตให้ตัวเองเดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นนะคะ” ฟ้าใสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของพศินไม่ได้ทำให้เธอกลัว ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเธอให้ตื่นตัว “โอ๊ะ! แรงจังเลยครับคุณฟ้าใส สมกับเป็นกราฟิกดีไซเนอร์มือฉกาจฝีปากกล้าประจำโปรเจกต์นี้จริงๆ” พศินหัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน เขาสBลัดตัวเดินเลี่ยงผ่านลูกน้องหนุ่มที่ยืนหน้าซีดอยู่หน้าประตูเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบกวาดมองกระดาษแปลนและโมเดลจำลองที่วางเกลื่อนโต๊ะ “แต่ผมว่า... บางทีความมั่นใจเกินร้อยของคุณ อาจจะกำลังพาโปรเจกต์นี้ดิ่งลงเหวโดยที่คุณไม่รู้ตัวก็ได้นะครับ” รินรดาขยับตัวก้าวขึ้นมาบังหน้าแบบแปลนสถาปัตยกรรมของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณการปกป้องผลงานที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมาหลายเดือนพุ่งสูงขึ้นสูงสุด เธอนิ่งสงบ สกัดกั้นความหงุดหงิดทั้งหมดไว้ภายใต้ใบหน้ารາบเรียบและแววตานิ่งสนิทแบบมืออาชีพ “ถ้าคุณพศินมาเพื่อพูดจาไร้สาระและบลัฟกันเรื่องงาน ฉันคิดว่าคุณเสียเวลาเปล่าค่ะ ห้องนี้ไม่มีพื้นที่ต้อนรับคู่แข่งที่ไร้จรรยาบรรณ เชิญออกไปทางเดิมได้เลยค่ะ” คำพูดที่เฉียบคมและน้ำเสียงเย็นชาของรินรดาทำเอาพศินชะงักไปชั่วครู่ รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปเล็กน้อย ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ฉายความจริงจังน่ากลัวออกมา “ไร้จรรยาบรรณเหรอครับ? หึ... ผมแค่หวังดีอยากจะเตือนสติเพื่อนร่วมวงการต่างหาก” พศินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างเขากับรินรดาลดลงจนสถาปัตยกรรมสาวต้องเอนตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ “คุณรินก็รู้ดีนี่ครับ ว่าบริษัทของพวกคุณไม่มีทางสู้ทุนหนาและคอนเน็กชันระดับประเทศของผมได้หรอก การดื้อดึงทำโปรเจกต์นี้ต่อไป รังแต่จะทำให้คุณเหนื่อยเปล่าแถมยังเสียชื่อเสียงเปล่าๆ สู้เอาเวลาไปคิดเรื่องอื่นไม่ดีกว่าเหรอครับ... หรือถ้าคุณยอมร่วมมือกับผมตั้งแต่แรก เราคงไม่ต้องมานั่งเหนื่อยยืนเถียงกันแบบนี้” ฟ้าใสทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอก้าวฉับๆ เข้ามาแทรกกลางระหว่างพศินและรินรดาด้วยความเร็ว แรงปะทะทางอารมณ์ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ ดวงตาคู่สวยจ้องมองพศินอย่างเอาเรื่อง “พูดจาน่าเกลียดแบบนี้ แสดงว่าสันดานลึกๆ คงหาความจริงใจไม่ได้สินะคะ ถึงได้คอยแต่จะสكิดขาคนอื่นเขา” ฟ้าใสเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย้ยหยันแต่ทรงพลัง “ถ้าคิดว่าเก่งนัก ทำไมไม่แข่งกันด้วยฝผลงานแฟร์ๆ ล่ะคะ? หรือกลัวว่าต่อให้ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกแค่ไหน ฝีมือของพวกเรามันก็จะเตะตาคณะกรรมการจนคุณดิ้นไม่หลุดอยู่ดี?” พศินหันขวับมามองหน้าฟ้าใส ดวงตาหรี่แคบลงด้วยความไม่พอใจที่ถูกจี้ใจดำ รังสีความดุดันแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับสัตว์ป่าติดกับดัก “ปากดีนักนะคุณ... ระวังเถอะครับ คนที่มั่นใจในตัวเองสูงลิ่วแบบพวกคุณเนี่ย เวลาตกลงมาเจ็บมันมักจะสาหัสกว่าคนอื่นเสมอ” พศินโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่แฝงไปด้วยการคุกคาม “แล้วก็เตรียมตัวรับข่าวดีในวันพรุ่งนี้ไว้ให้ดีล่ะ เพราะข้อเสนอที่ผมยื่นให้ลูกค้ารายใหญ่ไป... มันดีจนพวกเขาปฏิเสธไม่ลงแน่ๆ” สิ้นคำพูดนั้น พศินก็หัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เขาปรายตามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะสะบัดตัวเดินหันหลังออกจากห้องไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา ทิ้งเสียงปิดประตูปังใหญ่ให้สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน รินรดายืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อได้ยินประโยคบอกใบ้เรื่องลูกค้ารายใหญ่ ความกังวลสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นในอก สมองของสถาปัตยกรรมสาวประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความเป็นไปได้ที่พศินจะแอบไปตัดหน้ายื่นข้อเสนอตัดราคา “อย่าไปฟังที่มันพูดเลยค่ะริน มันก็แค่หมาเห่าใบตองแห้งพยายามปั่นหัวเราเล่นเท่านั้นแหละ” เสียงนุ่มนวลของฟ้าใสที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้รินรดารู้สึกตัว รินรดาหันไปสบตากับอีกฝ่าย ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะลุยเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอเสมอ ความอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก ทลายกำแพงความเครียดที่พศินสร้างไว้จนเกือบหมดสิ้น “ฉันไม่ได้กลัวคำขู่ของเขาหรอกค่ะฟ้าใส... แต่ฉันแค่กังวลเรื่องข้อมูลในโปรเจกต์ที่อาจจะรั่วไหลต่างหาก” รินรดาถอนหายใจยาว พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างอ่อนล้า ฟ้าใสยื่นมือเรียวไปวางทับบนหลังมือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะสัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง สัมผัสเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความมั่นคงส่งผ่านจากปลายนิ้วของฟ้าใส ตรงเข้าไปถึงหัวใจที่กำลังสั่นคลอนของสถาปัตยกรรมสาว “เชื่อมือฉันสิคะ... แล้วก็เชื่อมั่นในตัวเองด้วย ผลงานที่เราช่วยกันปลุกปั้นขึ้นมา มันมีจิตวิญญาณมากกว่าโปรเจกต์กระดาษพวกนั้นเยอะ ไม่มีใครขโมยความตั้งใจของเราไปได้หรอกค่ะ” ฟ้าใสส่งยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และความมั่นใจมาให้ รอยยิ้มที่มักจะทำให้รินรดาใจเต้นแรงทุกครั้งโดยไม่มีเหตุผล รินรดารู้สึกว่าหัวใจที่เคยเย็นเฉียบเริ่มอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด เธอกำลังจะเอ่ยปากขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ได้รับ แต่ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน โดยที่บานประตูยังไม่ได้ถูกปิดสนิทดี ลูกน้องหนุ่มคนเดิมโผล่หน้าเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผีสางจริงๆ และประโยคที่เขาพ่นออกมาก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่หยุดชะงักลงทันที “คุณรินรดาครับ! แย่แล้วครับ... ตอนนี้บอร์ดบริหารหลักของโปรเจกต์ประกาศ ‘ยกเลิก’ การพรีเซนต์งานรอบพิเศษของพรุ่งนี้กะทันหัน แถมพวกเขายัง...” (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้อีกตอนแล้วนะคะ รักเสมอค่ะ!