การปรากฏตัวของบุรุษไร้เงา

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและคราบสนิมเก่าเก็บลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บเอกสารใต้ดิน บรรยากาศรอบตัววังเวงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นกระหน่ำแข่งกับเข็มนาฬิกา *“หนูตัวน้อย... คืนนี้แกหนีไม่พ้นหรอก”* ประโยคคำขู่คุกคามจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าอลิสากลับไม่ได้มีเวลาแม้แต่จะหวาดกลัว ปลายนิ้วเรียวบางของเธอยังคงสัมผัสอยู่บนแฟ้มคดีอาศัยแสงสว่างเพียงน้อยนิดจากไฟฉายแรงสูง ทันใดนั้น ภาพอดีตอันเลือนรางก็พุ่งทะยานเข้ามาในหัวสมองราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกเร่งความเร็ว—ภาพของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำกำลังงัดตู้เซฟใบนี้เมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับเอกสารลับที่ซุกซ่อนความจริงอันดำมืดบางอย่างเอาไว้ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เพ่งมองใบหน้าของบุคคลในนิมิตให้ชัดเจน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง พร้อมกับแรงปะทะของอากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน "เล่นซนอะไรอยู่หรือครับ... คุณนักสืบสมัครเล่น" เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันดังขึ้นชิดใบหู จนเส้นขนอ่อนทั่วร่างของอลิสาพร้อมใจกันลุกชัน หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือออกจากแฟ้มเอกสารแล้วหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้าอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นเหล็กเสียงดังโคร้ง ความเจ็บแล่นแปล๊บขึ้นมาแต่เธอไม่มีเวลาใส่ใจ เพราะเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมดในพื้นที่แคบ ๆ นี้ แสงไฟฉายวอบแวบเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ดวงตาสีครามเข้มคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยแววตาดุดันและคาดโทษ ราวกับพญาเสือที่กำลังต้อนเหยื่อตัวน้อยให้จนมุม คีริน... ผู้ชายอันตรายที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดสัปดาห์ "คุณเข้ามาได้ยังไง..." อลิสาพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ไวพริบสั่งให้เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นสู้แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่สาธารณะ คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามา!" คีรินไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวจนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และความเย็นเยียบจากค่ำคืนนี้ผสมผสานกันจนกลายเป็นเสน่ห์อันตรายที่ปฏิเสธไม่ได้ มือหนายื่นไปทาบลงบนชั้นเหล็กเหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างบางไว้ในอาณัติโดยสมบูรณ์ "สิทธิ์งั้นหรือครับ?" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คุณกำลังเหยียบย่ำลงบนรังของอันตราย แล้วยังกล้ามาทวงถามหาความสิทธิ์จากผมอีกหรือครับ อลิสา... คุณนี่มันดื้อรั้นเกินเยียวยาจริง ๆ" "ฉันกำลังทำหน้าที่ของตัวเองต่างหาก คดีนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ และคุณ... ก็พยายามปกปิดมันอยู่ใช่ไหมล่ะคะ!" อลิสาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีครามคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ริมฝีปากบางจะเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนความประหม่าจากสัมผัสที่ใกล้ชิดเกินไป คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบข้างราวกับลดอุณหภูมิลดลงไปหลายองศา สายตาคมกริบกวาดมองใบเนียนใสที่รั้นจนน่าตี ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากที่กำลังเถียงเขาฉอด ๆ อย่างถือดี "หยุดการสืบสวนซะ... ก่อนที่ความอยากรู้อยากเห็นของคุณ จะพาตัวเองไปพบกับจุดจบที่ไม่สวยงาม" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและดุดดันขึ้น ไม่มีแววของการหยอกล้อหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เลิกยุ่งกับคดีนี้ ปิดปากเงียบ แล้วกลับไปใช้ชีวิตธรรมดา ๆ ของคุณซะ ถ้ายังไม่อยากให้คนรอบตัวต้องเดือดร้อนไปด้วย" "ถ้าฉันไม่หยุดล่ะคะ? คุณจะทำไมฉัน จะขังฉันไว้ที่นี่ หรือจะฆ่าฉันปิดปากเหมือนกับเจ้าของแฟ้มนี้กันแน่!" อลิสาไม่ยอมแพ้ เธอจ้องตอบด้วยความทิฐิ แม้ลึก ๆ ในใจจะหวั่นไหวกับคำขู่ของเขาอย่างประหลาด เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ความโกรธและความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนทำให้บรรยากาศร้อนระอุขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเหน็บ คีรินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจ เขาทั้งอยากจะเขย่าร่างบางให้สำนึกถึงความบ้าบิ่นของตัวเอง และในขณะเดียวกัน ก็อยากจะคว้าตัวเธอเข้ามากอดปกป้องจากอันตรายทั้งหมดบนโลกใบนี้ "คุณไม่เข้าใจอะไรเลย..." คีรินถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ทำเอาอลิสาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ผมไม่ได้ขู่... แต่ผมกำลังเตือนคุณด้วยชีวิตของผมเอง ว่าศัตรูที่คุณกำลังตามหาน่ะ มันไม่ได้เล่นสนุกเหมือนที่คุณคิด" อลิสาชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เจือความกังวลอย่างปิดไม่มิดจากชายหนุ่มผู้เย็นชา ประโยคต่อมาที่เขากำลังจะเอื้อiนเอ่ยดูเหมือนจะซ่อนความลับสำคัญบางอย่างเอาไว้ ทว่า... *แกร๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบา ๆ จากมุมมืดสุดทางเดินของห้องใต้ดิน ขัดจังหวะการสนทนาอันตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่ทันที คีรินหูไวเป็นพิเศษ เขาดึงอลิสาเข้ามาซุกไว้ด้านหลังในเสี้ยววินาที พร้อมกับชักอาวุธปืนพกเก็บเสียงออกจากเอวอย่างคล่องแคล่ว สายตาสีครามเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับเหยี่ยวที่พร้อมล่าเหยื่อ ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว แสงไฟฉายสว่างวาบก็สาดส่องตรงมาที่พวกเขา พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามก้าวออกมาจากเงาดำ—บุคคลที่อลิสาไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้มาเห็นในสถานที่ปิดตายแห่งนี้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครด้วยกันนะครับ