กฎเหล็กของเมืองใต้ดิน

"ถ้าไม่อยากให้สมองสวยๆ ของคุณกระจายอยู่บนผนังปูนเปลือยตรงนี้ ก็หุบปากแล้วเดินมาข้างหลังผมซะ อลิสา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีรินไม่ได้มีแววหยอกล้อแม้แต่น้อย มันคือคำสั่งเด็ดขาดที่ทรงพลังราวกับประกาศิตจากยมบาล ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ แสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดกระทบเข้ามาจากเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้ความมืดมิดในอุโมงค์ใต้ดินจางหายลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับขับเน้นให้เงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากความเวิ้งว้างนั้นดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น อลิสาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะกระกระสนหลุดออกมานอกอก ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความตกใจ เมื่อบุคคลที่ก้าวพ้นความมืดออกมาไม่ใช่ใครอื่น—แต่เป็นสารวัตรธนา ชายผู้เป็นหัวหน้าชุดสืบสวนคดีฆาตกรรมเบื้องบน ผู้ซึ่งควรจะกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในห้องทำงานติดแอร์เย็นฉ่ำ ไม่ใช่มายืนถือปืนพกติดกระบอกเก็บเสียงจ้องตรงมาที่พวกเขาในห้องนิรภัยใต้ดินแห่งนี้ "สะ...สารวัตรธนา?" อลิสาหลุดเสียงครางชื่อนั้นออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา "ฉลาดน้อยกว่าที่คิดนะอลิสา... หรือจริงๆ แล้วเธอแกล้งโง่ เพื่อจะลากไอ้สารเลวคีรินนี่มาติดกับกันแน่?" เสียงทุ้มแหบพร่าของสารวัตรธนาเอ่ยเยาะเย้ย รอยยิ้มที่มักจะดูใจดีในยามปกติบิดเบี้ยวกลายเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นจนน่าขนลุก ดวงตาของเขาแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ปิดไม่มิด ยังไม่ทันที่อลิสาสองขาจะก้าวขยับ ร่างสูงใหญ่ของคีรินก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วกระชากให้หลบมาอยู่ด้านหลังแผ่นอกกว้างของเขาในเสี้ยววินาที เสียง "คลิก" ของนกปืนที่ถูกง้างขึ้นดังขึ้นแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำ "ถอยหลังไปช้าๆ อย่าให้หลุดจากรัศมีตัวผม" คีรินกระซิบสั่งเสียงเข้ม ร้อนผ่าวที่ข้างใบหูของเธอ ลมหายใจของเขาที่รดรินอยู่ใกล้ชิดทำให้สติสัมปชัญญะของอลิสาเตลิดเปิดเปิงไปชั่วขณะ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเฉียดตายแค่ไหน แต่กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายอันตรายของผู้ชายคนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างประหลาด "คุณคีริน... ฉัน..." "เงียบก่อนน่า ดื้อด้านจริงๆ ตัวก็แค่นี้ ทำไมถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวนักนะ" คีรินบ่นอุบด้วยน้ำเสียงที่เจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แต่มืออีกข้างที่ถือปืนเล็งตรงไปยังสารวัตรธนากลับนิ่งสนิท ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย สะท้อนถึงการฝึกฝนอย่างโชกโชน สารวัตรธนาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งก้องกังวานไปทั่วห้องนิรภัยอับชื้น "เยี่ยม... อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ก็ดี ประหยัดเวลากูไปเยอะ ไม่ต้องตามล่าให้เหนื่อย สารวัตรคีริน... แกคิดจริงๆ เหรอว่าหน่วยจลับบ้าบอของแกจะขุดคุ้ยความเน่าเฟะที่นี่ขึ้นมาได้? ที่นี่มันคือกฎของพวกกู กฎที่แกไม่มีวันแก้ ฆ่ามันซะ!" สิ้นคำสั่ง ปลายกระบอกปืนนับสรุปจากมุมมืดด้านหลังสารวัตรธนาก็ผุดขึ้นอีกสองกระบอก! "ก้มลง!" คีรินไม่รอช้า เขาใช้น้ำหนักตัวทั้งหมดโถมเข้าใส่อลิสาจนล้มกลิ้งหลบหลังแท่นคอนกรีตหนา เสียงกระสุนปืนแหวกอากาศกรีดร้องลั่นห้องนิรภัย ประกายไฟสาดกระเซ็นเมื่อกระสุนเจาะทะลุกำแพงปูนจนฝุ่นตลบอบอวล อลิสากรีดร้องด้วยความตกใจ ซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของคีรินโดยสัญชาตญาณ มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นจนยับยู่ยี่ "เจ็บตรงไหนไหม?" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างร้อนรน แม้ในสถานการณ์คับขัน ดวงตาคมกราบกรานสำรวจร่างบางอย่างรวดเร็วเพื่อหาบาดแผล อลิสาส่ายหน้าพรืด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัวผสมผสานกับความโกรธ "ฉันไม่เป็นไร... แต่ธนา... เขาเป็นถึงสารวัตร ทำไมถึง..." "โลกนี้ไม่มีคนดีร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกอลิสา โดยเฉพาะในเมืองใต้ดินแห่งนี้" คีรินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาสีครามเข้มจัดทอประกายดุดันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต "และตอนนี้... เธออยู่ในความดูแลของผมแล้ว ห้ามดื้อ ห้ามขัดคำสั่ง และที่สำคัญที่สุด... ห้ามคิดรนหาที่ตายอีกเป็นครั้งที่สอง เข้าใจไหม?" น้ำเสียงเอาแต่ใจและเผด็จการแบบนั้น ทำให้อลิสาอยากจะเถียงกลับใจจะขาด หากไม่ใช่เพราะเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะของสารวัตรธนา "หมดทางหนีแล้วล่ะคุณนักประวัติศาสตร์มือฉกาจ ส่งกล่องรหัสลับนั่นมาซะดีๆ แล้วฉันจะปล่อยให้พวกเธอตายแบบไม่ทรมานมากนัก..." คีรินดันอลิสาให้หลบอยู่หลังเสาปูนที่หนาที่สุด สายตาคมกวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ มือหนายื่นมาสัมผัสแก้มเนียนของเธอแผ่วเบาเพื่อดึงสติ รlสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วหยาบกร้านทำให้หัวใจของอลิสากระตุกวูบอย่างแรงในอก "ฟังผมนะอลิสา..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก สายตาจริงจังจนน่าใจหาย "ถ้าผมบอกให้วิ่ง... ให้วิ่งไปทางประตูเหล็กขึ้นสนิมข้างหลัง อย่าหันหลังกลับเด็ดขาด เข้าใจไหม?" "แล้วคุณล่ะ?" อลิสาถามเสียงสั่น ร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง เธอกลัวการสูญเสีย... กลัวว่าผู้ชายที่เพิ่งเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจคนนี้จะต้องเป็นอะไรไป คีรินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มเยาะให้กับความตายตรงหน้า รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและแววตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ผมยังตายไม่ได้หรอก..." เขากระซิบแผ่วเบาราวกับจะสัญญา "ในเมื่อผมเพิ่งเจอคนที่อยากจะปกป้องด้วยชีวิต... ผมจะไม่มีวันยอมตายเด็ดขาด" ปัง! กระสุนนัดหนึ่งเฉียดไหล่กว้างไปไม่ถึงคืบ รอยขาดบนเสื้อเชื้ตเผยให้เห็นผิวเนื้อที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย คีรินผลักอลิสาออกไปเบาๆ พร้อมกับคำรามลั่น "วิ่ง!" อลิสากลั้นใจออกวิ่งสุดชีวิตตามทิศทางที่เขาบอก น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม หัวใจบีบตัวรุนแรงด้วยความหวาดหวั่น ทว่าในวินาทีที่เธอพุ่งตัวผ่านประตูเหล็กขึ้นสนิมและกำลังจะเอื้อมมือไปผลักมันให้ปิดลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นประชิดด้านหลัง พร้อมกับมือปริศนาคู่หนึ่งที่พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นกระชากลากถอยหลังกลับไปในความมืด! "จะรีบไปไหนล่ะคนสวย... เจ้านายของเธอเขายังเคลียร์บัญชีไม่เสร็จเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของชายแปลกหน้าที่ดังขึ้นข้างใบหู ทำให้อลิสาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด... เพราะน้ำเสียงนั้นไม่ใช่ของสารวัตรธนา และไม่ใช่ของคีริน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ