ภาพสะท้อนในกระจกเงามรณะ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ... มันชัดเจนเสียจนปลายนิ้วเรียวที่กำลังสวมถุงมือหนังสีดำชะงักค้าง หอศิลป์แห่งชาติยามวิกาลเงียบสงัดราวกับหลุมศพ แสงไฟสลัวสีส้มจากโคมไฟเพดานสาดส่องลงมากระทบพื้นหินอ่อนขัดเงา สะท้อนภาพความว่างเปล่าของห้องจัดแสดงนิทรรศการศิลปะร่วมสมัย ทว่า สำหรับอลิสาแล้ว ความว่างเปล่าไม่เคยมีอยู่จริงในสถานที่แห่งนี้ ทุกตารางนิ้วล้วนกรีดร้องเรื่องราวอดีตที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมแดงผืนหนา และคืนนี้... เสียงกรีดร้องนั้นดังเกินกว่าจะเพิกเฉยได้ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับหยดของเหลวสีเข้มที่หยãดเรี่ยราดอยู่บนพื้นหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ มันทอประกายวาววับล้อกับแสงไฟราวกับอัญมณีต้องสาป รอยเลือด... และไม่ใช่รอยเก่าจากคลังจัดเก็บ แต่มันสดใหม่จนอลิสาได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งชัดเจนในโพรงจมูก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปแตะหยดเลือดนั้นเพื่อเรียกใช้งาน 'ความสามารถพิเศษ' ที่เธอไม่เคยปรารถนา *ภาพในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองอย่างรุนแรง...* ภาพความมืดมิด เสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนก และเงาร่างของใครบางคนกำลังลากสิ่งของหนักอึ้งผ่านทางเดินนี้ ก่อนที่ภาพจะตัดฉับไปยังใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวของเหยื่อ และนัยน์ตาสีครามคู่หนึ่งที่จ้องมองตรงมายังเसरือนตา... นัยน์ตาสีครามที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและอันตรายถึงชีวิต อลิสาผวาเฮือก ชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ลมหายใจหอบกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยความตื่นตระหนก ภาพใบหน้านั้นติดตาตรึงใจจนเธอแทบยืนไม่อยู่ "เล่นซนอะไรอยู่ตรงนั้นครับ คุณนักประเมินศิลป์" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเย็นชาจนน่าขนลุกดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ทำให้อลิสาสะดุ้งสุดตัว เธอหมุนตัวกลับพร้อมตั้งการ์ดอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย แต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าชัดเจน แผ่นหลังบางก็ถูกดันถอยหลังจนชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ และเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาประชิด ล้อมกรอบเธอไว้ด้วยแขนแกร่งที่วางทาบลงบนผนังทั้งสองข้าง กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบของผู้ชายคนนี้ ทำให้สมองของอลิสาชะงักไปชั่วขณะ "คุณ..." อลิสาขบกรามแน่น เงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาใหม่ ดวงตาคู่สวยฉายแววพยศและไม่ยอมจำนน แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง นี่มันเขตหวงห้าม" คีรินปรายตามองหยดเลือดบนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับมาจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬของหญิงสาว รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "เขตหวงห้ามเหรอครับ? น่าขันเสียจริง ทั้งที่ตัวคุณเองกำลังยืนอยู่บนพื้นที่เกิดเหตุฆาตกรรม... และดูเหมือนคุณกำลังทำตัวเป็นนักสืบสมัครเล่นที่ล้ำเส้นเข้ามาในเขตอันตรายเกินไปแล้วนะครับ อลิสา" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความกดดันและอันตรายไว้อย่างเต็มเปี่ยม คีรินก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ ความใกล้ชิดที่กะทันหันนี้ทำให้เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งพล่านจนอลิสาแทบจะลืมวิธีหายใจ "ถอยไปนะ คีริน" เธอพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่เขากลับยิ่งโน้มตัวลงมาแนบชิดกว่าเดิม ราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "ถ้าผมไม่ถอยล่ะครับ คุณจะทำไม?" คีรินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน "รู้ไหมว่าการที่คุณก้าวเข้ามาแตะต้องคดีนี้ ทำให้คุณกลายเป็นเป้าหมาย... และผมไม่ใช่คนใจดีที่จะคอยปกป้องใครไปตลอดรอดฝั่งหรอกนะ" "ฉันไม่ใช่เด็กๆ ที่ต้องให้ใครมาปกป้อง!" อลิสาตอกกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความทิฐิ "ฉันตามหาความจริงเรื่องนี้มาก่อนที่คุณจะโผล่หัวมาเสียอีก เพราะฉะนั้น เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแล้วหลีกทาง—" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับแสงไฟฉายที่กวาดเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว คีรินชะงัก ดวงคมกริบฉายแววระมัดระวังขึ้นมาทันที มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางของอลิสาอย่างไร้การ The warning ก่อนจะดึงเธอหลบเข้าไปในซอกมุมมืดหลังเสาหินอ่อนขนาดใหญ่ พร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากอลิสาแน่นไม่ให้เธอส่งเสียงเล็ดลอดออกมา อลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แนบชิดติดแผงอกแกร่งของเขาจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ทั้งคู่ยืนแนบชิดกันสนิทในความมืด ปลายจมูกของเขาคลอเคลียอยู่กับเส้นผมของเธอ เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้องจัดแสดงพอดี... เงาดำทะมทึนของบุคคลปริศนาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงจุดที่หยดเลือดสดๆ บนพื้นนอนนิ่งอยู่ ก่อนที่เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบจะเอ่ยขึ้นลอยๆ ในความมืด "หนูตัวน้อย... คืนนี้แกหนีไม่พ้นหรอก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้นะครับ