ช่องโหว่ทางอารมณ์

เสียงกกของแป้นพิมพ์กลไกในห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินดังขึ้นถี่กระชั้น ราวกับจังหวะชีพจรของคนใกล้หมดสติ นิชากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความสีฟ้าเรืองแสงนับร้อยบรรทัดที่ไหลทะลักผ่านจอโฮโลแกรม ระบบหลักไม่ได้กำลังประมวลผลข้อมูลธรรมดา แต่มันกำลังรื้อถอนโครงสร้างตัวตนของรวินท์ทีละชั้นอย่างเลือดเย็น *[แจ้งเตือนจากระบบหลัก: การยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น]* *[พาสเวิร์ดหายถูกแทนที่ด้วย: 'ความทรงจำของนิชา']* *[คำเตือนสุดท้าย: ประตูมิติระดับลึกกำลังจะเปิดออก และผู้ที่รอคอยพวกคุณอยู่เบื้องหลัง... คือตัวตนที่แท้จริงของรวินท์ในโลกอีกใบหนึ่ง]* “รวินท์ หยุดเดี๋ยวนี้ค่ะ!” นิชาเอ่ยเสียงเฉียบขาด พร้อมกับยื่นมือไปคว้าข้อแขนของชายหนุ่มไว้ แรงปะทะจากการดึงทำให้ร่างสูงโปร่งเซเล็กน้อย รวินท์หันกลับมามองเธอ ดวงตาหลังกรอบแว่นไร้กรอบคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความตรรกะที่เคยเย่อหยิ่ง ทว่ากลับมีความเปราะบางบางอย่างซ่อนอยู่ลึกจนน่าใจหาย “ถ้าผมหยุด ระบบจะรีเซ็ตตัวเอง” รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือปุ่มเอ็นเทอร์ “แล้วทุกอย่างที่เราพยายามสร้างมา... ทุกร่องรอยที่เราหลบหนีจากโลกฝั่งนั้น จะหายไปตลอดกาล” “แต่คุณกำลังจะสูญเสียตัวเองไปนะคะ!” นิชาเผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวของเธอที่ยังคงกุมข้อมือเขาไว้สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของผิวเนื้อ อัตราการเต้นของชีพจรผ่านปลายนิ้วนั้นฟ้องชัดเจนว่า รวินท์ไม่ได้กำลังควบคุมสถานะ ‘ผู้ดูแลระบบ’ อย่างที่ปากว่า หากแต่เขากำลังแบกรับภาระทางจิตใจที่เกินกว่าอัลกอริทึมใดๆ จะคำนวณไหว ห้องควบคุมแห่งนี้ถูกห้อมล้อมด้วยแสงสีครามจากโค้ดที่รันวนซ้ำไปมา กลิ่นอายของโอโซนและแผงวงจรความร้อนสูงทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าความกดอากาศที่แท้จริงกลับไม่ได้มาจากสภาพแวดล้อม หากแต่มันมาจากระยะห่างระหว่างคนทั้งสองที่ถูกบีบให้แคบลงเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง รวินท์ก้มมองมือเรียวของนิชาที่ยังจับแขนเขาไว้ แววตาของชายหนุ่มไหววูบชั่วขณะ ความเฉลียวฉลาดและท่าทีสุขุมที่มักใช้กำแพงตรรกะกั้นขวางผู้คนมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที “นิชา... คุณรู้ไหมว่าทำไมพาสเวิร์ดถึงถูกแทนที่ด้วยความทรงจำของคุณ” รวินท์กระซิบเสียงแผ่ว ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาว “เพราะในระบบตรรกะทั้งหมดที่ผมเขียนขึ้นมา มีเพียงสิ่งเดียวที่อัลกอริทึมของผมหาทาง ‘คำนวณหาเหตุผลไม่ได้’... นั่นคือความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ” คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำให้ลมหายใจของนิชากระตุกวูบ หัวใจในอกเต้นรำอย่างบ้าคลั่งจนกลบเสียงการทำงานของพัดลมเซิร์ฟเวอร์จนหมดสิ้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความทะเยอทะยานและความเด็ดขาดที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตพังทลายลงต่อหน้าประโยคเรียบง่ายนั้น ปมในใจลึกๆ ที่ว่าเธอไม่เคยเป็น ‘ที่หนึ่ง’ ในโลกของรวินท์ ถูกลบเลือนหายไปในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่า สำหรับผู้ชายคนนี้ เธอกลายเป็นข้อยกเว้นเดียวที่กฎเกณฑ์ทั้งหมดต้องยอมสยบ “คุณ... พูดบ้าอะไรตอนนี้คะ” นิชาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่ใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด “ผมไม่ได้บ้า” รวินท์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนนิชาต้องเอนหลังพิงกับแผงคอนโซลควบคุมโดยอัตโนมัติ ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านความเย็นเยียบของห้องใต้ดิน “และตอนนี้... ช่องโหว่ทางอารมณ์ที่เรากำลังเผชิญอยู่ มันกำลังจะทำให้ระบบล่มสลายจริงๆ” ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ทันตั้งตัว แรงสั่นสะเทือนรุนแรงก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง รอยร้าวสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับกระจกที่กำลังถูกทุบแตก โค้ดสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกมิติที่ค่อยๆ ฉีกกว้างขึ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบหลักไม่ได้ดังขึ้นเป็นข้อความตัวอักษรอีกต่อไป แต่มันกลับเปล่งเสียงออกมาเป็นน้ำเสียงแหบพร่า เย็นเยียบ และคุ้นหูอย่างประหลาด—เสียงที่ดังก้องมาจากฟากฝั่งตรงข้ามของประตูมิติระดับลึก *[ตรวจพบผู้บุกรุก: ตัวตนสำรองของรวินท์จากเซิร์ฟเวอร์หลักได้ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ]* ร่างเงาสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้นมีใบหน้า ท่าทาง และแววตาเดียวกันกับรวินท์ทุกประการ ต่างกันเพียงแค่รอยยิ้มมุมปากที่เหี้ยมเกรียมและแววตาสีแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ร่างเงานั้นกวาดสายตามองรวินท์และนิชาก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉัน” เงาร่างนั้นเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้ปลายนิ้วเรียวตรงมาที่หัวใจของรวินท์ “นายคิดจริงๆ เหรอว่า การมีความรัก จะทำให้นายชนะระบบนี้ได้?” ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับอัลกอริทึมหัวใจบทนี้ด้วยกันนะคะ