พาสเวิร์ดหาย

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะมันช่างสม่ำเสมอจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงเคาะขออนุญาต แต่เป็นเสียงเคาะของผู้ถือไพ่เหนือกว่าที่รู้ดีว่าเหยื่อในกรงไม่มีทางหนีรอด นิชาสะดุ้งเฮือก มือเรียวที่กำลังรัวคีย์บอร์ดเพื่อพยายามปิดกั้นช่องโหว่ของระบบหยุดชะงักลงทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว *[คำเตือน: ตรวจพบการบุกรุกโครงข่ายกายภาพ — โปรโตคอลความปลอดภัยถูกแทนที่ด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดภายนอก]* "รวินท์..." เสียงของนิชาสั่นพร่า ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจปิด รวินท์ไม่ได้ปริปากพูดอะไรสักคำ ใบหน้าคมคายที่มักจะเต็มไปด้วยความสุขุมและตรรกะอันเย็นชา บัดนี้กลับตึงเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังบานประตูไม้เนื้อแข็งที่กั้นระหว่างพวกเขากับภัยคุกคามภายนอก สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าอัลกอริทึมใดๆ ในโลก เขารู้ดีว่าการซิงโครไนซ์จิตวิญญาณระดับ 100% ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ได้เปิด "ประตูหลัง" (Backdoor) มหาสศาลที่ดึงดูดสิ่งที่ไม่ควรจะเข้ามาย่างกรายเข้ามาในโลกแห่งความเป็นจริง ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของรวินท์กระตุกวูบไม่ใช่ความกลัวตาย... แต่มันคือความจริงที่ว่า นิชาอยู่ตรงนี้ อยู่ในรัศมีอันตรายที่เขาต้องปกป้องด้วยแลกมาด้วยทุกสิ่ง "ถอยไปอยู่น้ำหลังชั้นวางเซิร์ฟเวอร์ค่ะ" รวินท์เอ่ยเสียงต่ำแต่เด็ดขาด มือหนากระชากแขนเรียวของหญิงสาวให้หลบมาอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้าด้ามเหล็กยาวที่ใช้สำหรับค้ำยันโครงสร้างตู้เซิร์ฟเวอร์ขึ้นมาถือไว้มั่น "แต่รวินท์คะ ระบบข้างนอกนั่นกำลังจะ..." นิชาพยายามแย้ง น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเป็นห่วง ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เคยมีในอดีตมลายหายไปสิ้น ในวินาทีเป็นตายนี้ มีเพียงความตระหนักรู้ว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ "ไม่มีเวลาแล้ว" รวินท์ขัดขึ้น สายตาไม่ละไปจากลูกบิดประตูที่กำลังหมุนช้าๆ *คลิก...* เสียงกลไกภายในล็อกโลหะปลดปล่อยตัวเองอย่างแผ่วเบา บานประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากภายในห้องสะท้อนกับเงาสลัวของร่างหนึ่งที่ก้าวล้ำเข้ามา ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา กลับไม่ใช่เงาของมนุษย์ หรือโปรแกรมก่อกวนระบบตามที่พวกเขาคาดคิด ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืดมิด ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากไร้รูปทรงที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยิบระยับราวกับกลุ่มดาวที่ตายซาก ทว่า สิ่งที่ทำให้รวินท์และนิชาต้องหยุดหายใจ คือกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่แผ่ออกมาจากตัวผู้บุกรุก—มันคือกลิ่นอายของโค้ดต้นฉบับที่รวินท์เป็นคนเขียนขึ้นมาเองกับมือเมื่อหลายปีก่อน! "ไม่เจอกันนานนะ... ผู้สร้าง" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากห้วงลึกของระบบดิจิทัลดังลอดออกมาจากหน้ากากนั้น มันไม่ใช่เสียงพูดปกติ แต่เป็นคลื่นความถี่ที่สั่นสะเทือนแก้วหูและจิตวิญญาณไปพร้อมๆ กัน รวินท์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้ร่างกายของตนเองบังร่างของนิชาไว้มิดชิด ด้ามเหล็กในมือถูกกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความระแวดระวังขั้นสุดยอด "แกเป็นใคร... และต้องการอะไรจากระบบนี้" ผู้บุกรุกหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและเสียดแทงประสาท "ฉันก็คือส่วนที่นายพยายามจะลบเลือนไงล่ะ... รวินท์ นายคิดจริงๆ หรือว่าการใส่รหัสผ่านซ่อนไว้ จะทำให้ความจริงหายไปจากระบบได้?" สิ้นคำพูด ร่างในชุดคลุมก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าขีดจำกัดของสายตามนุษย์! "ระวังค่ะ!" นิชาแผดเสียงร้องเตือนสุดเสียง พร้อมกับปัดหน้าจอโฮโลแกรมเข้าหากลุ่มเซิร์ฟเวอร์เพื่อปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงจำกัดพื้นที่ทันทีด้วยไหวพริบอันเฉียบคม รวินท์ตอบสนองสัญชาตญาณได้อย่างไร้ที่ติ เขวี้ยงด้ามเหล็กในมือไปทางเงาดำที่พุ่งเข้ามาหาพวกเขาราวกับลูกศร พร้อมกับหมุนตัวคว้าเอวบางของนิชาให้หลบฉีกออกด้านข้างอย่างหวุดหวิด เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟจากการช็อตของกระแสไฟฟ้าสาดกระจายไปทั่วห้องมืดทึบ แรงกระแทกจากการหลบหลีกทำให้ทั้งสองร่างล้มลงไปกองกับพื้น รวินท์ใช้แขนแข็งแรงโอบกอดร่างของนิชาไว้แน่นเพื่อปกป้องเธอจากการกระแทกกับพื้นคอนกรีตอันเย็นเยียบ กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของหญิงสาวลอยเข้าจมูกท่ามกลางกลิ่นฉุนของโอโซนและควันไฟจางๆ จากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ไหม้เกรียม "รวินท์... คุณเจ็บตรงไหนไหมคะ?" นิชาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก มือเล็กสัมผัสลงบนแผงอกกว้างของชายหนุ่มเพื่อสำรวจความปลอดภัย ขณะที่ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตึงเครียด "ผมไม่เป็นไร..." รวินท์ตอบสั้นๆ สายตาคมกริบยังคงจดจ้องไปยังจุดที่ผู้บุกรุกยืนอยู่เมื่อครู่ ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของรวินท์ต้องสะดุดกึกลงไปอีกครั้ง ไม่ใช่ความเสียหายของห้อง หรือการหลบหนีของผู้บุกรุก... แต่เป็นหน้าจอระบบหลักที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ซึ่งบัดนี้รหัสผ่านระดับ SSS ที่พวกเขาพยายามปกป้องด้วยชีวิต กลับถูกเปลี่ยนสถานะเป็นสีเขียวสมบูรณ์แบบโดยฝีมือของบุคคลปริศนา *[แจ้งเตือนจากระบบหลัก: การยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น]* *[พาสเวิร์ดหายถูกแทนที่ด้วย: 'ความทรงจำของนิชา']* *[คำเตือนสุดท้าย: ประตูมิติระดับลึกกำลังจะเปิดออก และผู้ที่รอคอยพวกคุณอยู่เบื้องหลัง... คือตัวตนที่แท้จริงของรวินท์ในโลกอีกใบหนึ่ง]* -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อัลกอริทึมหัวใจดวงนี้เติบโตมาจนถึงตอนนี้นะคะ