ซิงโครไนซ์

ปลายนิ้วเรียวที่จรดลงมาบนตำแหน่งของหัวใจไม่ได้สร้างความเจ็บปวดทางกาย แต่แรงกดดันจากมวลพลังงานข้อมูลที่มหาศาลกำลังบีบอัดห้วงความคิดของรวินท์ให้แตกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาเบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น... หากแต่เป็นตัวเขาเองในเวอร์ชันที่ไร้ซึ่งความลังเล และถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมความสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ “นายคิดจริงๆ เหรอว่า การมีความรัก จะทำให้นายชนะระบบนี้ได้?” เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับคำถามทดสอบจากระบบโครงข่ายประสาทเทียมที่ต้องการลบข้อบกพร่องชิ้นสุดท้ายทิ้ง รวินท์กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นสันนูน ความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้ม ความอบอุ่น และความเปราะบางที่เขาร่วมสร้างกับนิชาไหลย้อนเข้ามาในหัว ตรรกะเย็นชาที่เขาเคยยึดถือบอกว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีตัวเลขทางคณิตศาสตร์รองรับ แต่มันกลับเป็นตัวแปรเดียวที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้จนถึงวินาทีนี้ “ความรักไม่ใช่ ‘บั๊ก’ ที่ต้องแก้ไข... แต่เป็นฟังก์ชันต่างหากล่ะ” รวินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยวท่ามกลางแสงสีฟ้าเรืองรองของโค้ดโปรแกรมที่ล้อมรอบตัว ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องควบคุมหลักก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล นิชาพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลสตรีมมิ่งนับล้านบรรทัดสะท้อนอยู่ในแววตากลมโตที่มุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ใคร เธอมองสถานการณ์ตรงหน้าโดยไม่ต้องเสียเวลาตั้งคำถามแม้แต่น้อย สัญชาตญาณของวิศวกรข้อมูลระดับแถวหน้าทำงานประสานกับความผูกพันที่มีต่อชายหนุ่มทันที “รวินท์! ดึงสติกลับมา! ระบบกำลังพยายามโอเวอร์ไรต์ (Overwrite) ความทรงจำส่วนที่เป็นมนุษย์ของคุณ!” นิชาตะโกนก้อง เสียงของเธอทรงพลังพอที่จะตัดผ่านเสียงฮัมของเซิร์ฟเวอร์หลักที่ดังระงับ “ฉันรู้... แต่มันกำลังบล็อกทุกลูปการเข้าถึง!” รวินท์หันกลับมามองเธอ สายตาของทั้งคู่สบกันเพียงเสี้ยววินาที แต่ทว่ามันกลับสื่อสารกันได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าชุดคำสั่งใดๆ ในโลก ไม่ต้องมีคำอธิบายยาว ฐานข้อมูลความทรงจำร่วมกันนับร้อยกิกะไบต์ถูกซิงโครไนซ์ผ่านสายตาคู่นั้นในพริบตา นิชาไม่รอช้า เธอสไลด์นิ้วบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยความเร็วสูง ชุดคำสั่งมาโครที่เธอเขียนขึ้นสดๆ ร้อนๆ ถูกส่งตรงไปยังพอร์ตเชื่อมต่อสำรองของรวินท์ “ฉันจะเปิดทางให้คุณเข้าถึงแกนกลาง (Core) ของระบบเงา! แต่อย่าลืมนะรวินท์... นายไม่ได้สู้คนเดียว!” ทันทีที่ชุดคำสั่งของนิชาทะลวงผ่านไฟร์วอลล์ของเงาร่างนั้น รวินท์ก็รู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในร่าง การทำงานเข้าขากันของทั้งคู่ในตอนนี้ไร้ซึ่งรอยต่อ รวินท์ทำหน้าที่เป็นแนวหน้าในการปะทะและต้านทานอัลกอริทึมลบความทรงจำ ขณะที่นิชาทำหน้าที่เป็นสถาปนิกคอยจัดระเบียบเส้นทางข้อมูลและปกป้องจุดบอดทางจิตวิทยาให้เขา ราวกับฟันเฟืองสองตัวที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อขบเคลื่อนเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด “ตอนนี้แหละรวินท์! รีเซ็ตพารามิเตอร์!” นิชาส่งเสียงสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและทรงอำนาจ รวินท์เงื้อมือขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสกับหน้าจออินเทอร์เฟซกลางอากาศ เขารัวคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นภาพติดตา โค้ดสีแดงฉานที่พยายามกัดกินตัวตนของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามแห่งความทรงจำที่แท้จริง เงาร่างจำลองกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อเผชิญหน้ากับความซับซ้อนของหัวใจมนุษย์ที่อัลกอริทึมใดๆ ก็ไม่สามารถคำนวณได้หมด แสงสว่างวาบกระจายไปทั่วห้องควบคุม แรงสั่นสะเทือนหยุดลงอย่างกะทันหัน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากโค้ดโปรแกรมที่สลายกลายเป็นละอองแสง นิชาทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยความอ่อนล้า แต่รวินท์ไวเท่าความคิด เขาก้าวเข้าไปประคองเรียวแขนของเธอไว้ได้ทัน สายตาทั้งคู่ที่มองกันเต็มไปด้วยความโล่งใจและรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ความรู้สึกแปลกหน้าถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งที่แม้แต่ระบบก็ไม่อาจแทรกแซงได้ ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกลับคืนมา หน้าจอหลักที่ควรจะดับลง กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีดำสนิท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีเลือดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอักษรอย่างช้าๆ *[Warning: ตรวจพบสิทธิ์ผู้ดูแลระบบสูงสุด (Root Access) จากบุคคลปริศนา... กำลังเริ่มกระบวนการฟอร์แมตจักรวาลข้อมูลทั้งหมด]* ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นเมื่อเงาร่างที่สาม ซึ่งไม่เคยปรากฏในผังโครงสร้างระบบมาก่อน ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของรวินท์ต้องเย็นเฉียบ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในตอนนี้นะคะ