ฟีเจอร์ที่ไม่ต้องการ

เงาสีดำทมิฬที่ทาบทับลงบนกระจกห้องเซิร์ฟเวอร์ไม่ได้จางหายไปตามแรงกระชากของระบบสำรอง นิชาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา ขณะที่ความอบอุ่นจากร่างของรวินท์ที่แนบชิดอยู่เบื้องหลังยังคงส่งคลื่นความร้อนระอุผ่านเนื้อผ้า แผ่นอกกว้างของเขาสั่นไหวตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นถี่ไม่แพ้กัน "ถอยไปก่อนค่ะ รวินท์" น้ำเสียงของนิชาเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่ปลายนิ้วที่กำชายเสื้อยืดของเขาแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวกลับฟ้องความจริงอีกอย่าง รวินท์ขยับตัวถอยหลังอย่างเสียดาย พื้นที่ว่างระหว่างพวกเขาถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของอากาศในห้องที่ระบบปรับอากาศพยายามทำงานอย่างหนักหน่วง ดวงตาคมกวาดมองผ่านกระจกใสไปยังความว่างเปล่าเบื้องนอก ซึ่งบัดนี้บุคคลในชุดโค้ทสีดำสนิทได้หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับภาพหลอนที่ระบบอัลกอริทึมสร้างขึ้นเพื่อทดสอบความดันโลหิตของพวกเขา "มันไม่ใช่บั๊กของระบบแน่ๆ" รวินท์พึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเคร่งเครียด นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะรัวลงบนคีย์บอร์ดเพื่อเรียกไฟล์บันทึกภาพจากกล้องวงจรปิดรอบอาคาร "มีคนพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลส่วนกลางของเราจากภายนอก... และถ้าฉันเดาไม่ผิด เขากำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับเราอยู่" นิชาไม่ได้ตอบรับทันที สายตาของเธอสะดุดเข้ากับบางสิ่งที่วางอยู่บนชั้นวางเอกสารมุมห้อง—กล่องกระดาษลูกฟูกสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกปิดผนึกไว้อย่างดีด้วยเทปกาวสีแดง กล่องใบนั้นไม่ควรอยู่ที่นี่ มันถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของชั้นใต้ดินตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน ตั้งแต่วันที่เธอย้ายออกจากอพาร์ตเมนต์ของเขา "คุณยังเก็บมันไว้อีกเหรอคะ" นิชาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอดังแผ่วจนเกือบกลืนไปกับเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ รวินท์ชะงักมือจากการพิมพ์โค้ด เขาหันกลับมามองตามปลายนิ้วสั่นเทาของหญิงสาว ดวงตาคู่คมไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามวิสัยของโปรแกรมเมอร์ผู้ยึดมั่นในตรรกะ "ฉันแค่... ยังไม่ได้รีไซเคิลมัน พื้นที่จัดเก็บข้อมูลมันยังมีเหลือเฟือ นิชา" "ฟีเจอร์ที่ไม่จำเป็น คุณน่าจะลบมันทิ้งไปนานแล้วนะคะ" เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชั้นวาง ปลายนิ้วแตะลงบนผิวกล่องที่ฝุ่นเกาะบางๆ ความทรงจำเก่าๆ ที่ถูกเข้ารหัสและฝังกลบไว้ด้วยงานนับร้อยโปรเจกต์เริ่มคลายการบีบอัดไหลทะลักเข้ามาในหัว รวินท์ไม่ได้ห้าม ปล่อยให้เธอดึงฝากล่องออกด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ภายในนั้นไม่มีชิปประมวลผลรุ่นหายาก ไม่มีฮาร์ดไดรฟ์สำรองความจุสูง มีเพียงสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่ขอบมุมเริ่มเยิน แฟลชไดรฟ์รุ่นโบราณ และรูปถ่ายโพลารอยด์หลายใบที่บันทึกช่วงเวลาที่รอยยิ้มของพวกเขาทั้งคู่ยังจริงใจและไร้ซึ่งเงื่อนไขทางคณิตศาสตร์ นิชาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นภาพที่พวกเขาช่วยกันดีแบคงก์โค้ดโปรเจกต์แรกในห้องแคบๆ จนดึกดื่น ปลายจมูกของรวินท์เปื้อนรอยหมึกสีดำจากการเผลอเอามือไปปาดหน้าผาก ส่วนเธอกำลังหัวingเสียงใสใส่กล้อง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ความรู้สึก 'เป็นที่สอง' ที่เธอพยายามสร้างกำแพงป้องกันมาตลอดหลายปีพังทลายลงในเสี้ยววินาที "ทำไมถึงยังเก็บไว้ล่ะคะ... ในเมื่อคุณเลือกที่จะเขียนโค้ดบทใหม่กับคนอื่นไปแล้ว" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แม้พยายามจะควบคุมมันให้อยู่ในระดับปกติ "เพราะบางไฟล์... ต่อให้เรากดปุ่ม Delete ไปตั้งกี่ครั้ง มันก็ยังหลงเหลืออยู่ในเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ลึกที่สุด" รวินท์ก้าวเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจ "เธอคิดว่าฉันลืมเหรอนิชา? ว่าใครคือคนที่ทำให้ฉันรู้จักความหมายของการเขียนโค้ดที่มีหัวใจ" บรรยากาศในห้องอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าที่มองไม่เห็น ความเงียบงันระหว่างพวกเขารุนแรงเสียยิ่งกว่าเสียงแจ้งเตือนจากระบบใดๆ นิชากำรูปถ่ายในมือแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับอัลกอริทึมที่กำลังรันลูปไม่มีที่สิ้นสุด เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อตัดบทสนทนาที่อันตรายนี้ ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันไม่ได้มาจากคอมพิวเตอร์ของรวินท์ แต่มันดังมาจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อโค้ทของนิชาเอง หน้าจอ OLED สว่างวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ [ระบบตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลลับระดับ SSS: โครงการ 'Aura Heart' กำลังถูกดาวน์โหลดโดยบุคคลภายนอก ตำแหน่งปัจจุบัน: ระเบียงชั้นบนทางทิศเหนือ ทันทีที่คุณก้าวออกไป คุณจะไม่มีวันได้กลับมาเป็นคนแปลกหน้าที่เหมือนเดิมอีกต่อไป] นิชาเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับรวินท์ที่หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูพร้อมกัน และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปาก ทันใดนั้น ไฟสำรองทั้งหมดในตึกก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ทิ้งให้พวกเขาทั้งคู่อยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังก้าวเข้ามาใกล้หน้าประตูกระจกทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างมั่น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและอัปเลเวลหัวใจไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!