แชร์ไฟล์ความลับ

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่นั้นหยุดลงตรงหน้าประตูกระจกฝ้าพาร์ทิชันพอดี เงาสูงโปร่งทาบทับลงบนม่านบังตา สันนิษฐานจากน้ำหนักและจังหวะการเดินแล้ว ไม่น่าจะใช่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรอบดึกอย่างแน่นอน นิชาสะท้านเฮือก เผลอขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นจากร่างของรวินท์โดยไม่รู้ตัว ความเย็นชาที่เคยคั่นกลางระหว่างพวกเขาถูกความมืดมิดและภัยคุกคามรอบด้านหลอมละลายจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม รวินท์ไวกว่า เขายื่นมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้มั่น ออกแรงดึงเบาๆ ให้หลบเข้าไปในมุมอับหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก พร้อมกับที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือของเขาถูกปรับลดความสว่างลงจนเหลือเพียงแสงเรืองรองจางๆ "อย่ายึดติดกับตรรกะเดิมๆ ค่ะ..." รวินท์กระซิบแผ่วเบาชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้นิชาใจเต้นระส่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินความจำเป็นในสถานการณ์คับขัน "ในระบบฐานข้อมูลสำรองของตึกนี้ มีช่องโหว่ที่ฉันเพิ่งเขียนแพตช์ปิดไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ถ้าไอ้คนข้างนอกนั่นเป็นพวกเจาะระบบ มันต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามนาทีในการถอดรหัสผ่านเกต웨이ชั้นแรก..." *แกร็ก!* เสียงกลอนประตูห้องทำงานถูกบิดด้วยความรุนแรง แรงกระชากนั้นทำให้บานกระจกสั่นสะเทือนเบาๆ ทว่าระบบล็อกอัตโนมัติที่เชื่อมต่อกับอัลกอริทึมการเข้ารหัสขั้นสูงยังคงทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม รวินท์ไม่ได้นิ่งนอนใจ นิ้วเรียวยาวบนมือขวาเริ่มขยับรัวบนหน้าจอทัชสกรีนราวกับกำลังดีดเปียโนบทเพลงแห่งความเป็นความตาย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากโค้ดที่รันอย่างรวดเร็ว "คุณกำลังทำอะไรคะ?" นิชากระซิบถาม ดวงตากลมโตเพ่งมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอดีตคนรักที่ตอนนี้กลายเป็นสหายร่วมรบจำเป็น ความมืดมิดทำให้เธอสังเกตเห็นสันจมูกโด่งเป็นสันและคางที่ขบเข้าหากันแน่นด้วยความเคร่งเครียด "แชร์ไฟล์ความลับ..." รวินท์ตอบสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "ฉันกำลังส่งข้อมูลแบ็กอัปทั้งหมดที่เราสองคนวิเคราะห์เมื่อครู่เข้าไปในคลาวด์ส่วนตัวของคุณ และในขณะเดียวกัน... ฉันกำลังเปิดประตูต้อนรับแขกไม่เชิญด้วยกับดักที่เราทั้งคู่เกลียดนักหนา" นิชาเบิกตากว้างเมื่อสมองอันปราดเปรื่องของเธอประมวลผลตามทัน "คุณกำลังจะใช้ฮันนีพ็อต (Honeypot) ล่อให้มันเข้ามาติดกับในระบบเสมือนที่เราควบคุมเหรอคะ? แต่นั่นมันเสี่ยงเกินไป ถ้าเซิร์ฟเวอร์หลักพัง ข้อมูลโปรเจกต์ที่เราเหนื่อยกันมาสามเดือนจะหายวับไปกับตาเลยนะ!" "ถ้าเราไม่เสี่ยงตอนนี้ ข้อมูลทั้งหมดก็จะตกเป็นของมัน และเราอาจจะไม่มีชีวิตรอดออกไปอธิบายให้ใครฟังด้วยซ้ำ" รวินท์หันมาสบตากลับ ความจริงจังในแววตาคู่นั้นสั่นคลอนหัวใจของนิชาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนร่วมงานที่ห่างเหิน แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะปกป้องเธอด้วยทุกตรรกะและลมหายใจที่มี *ปัง!* เสียงทุบประตูกระจกดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงหัวเราะทุศต่ำน่าขนลุกจากอีกฝั่ง แสงไฟฉายแรงสูงสาดส่องทะลุกระจกฝ้าเข้ามา กวาดหาเหยื่อในความมืด รวินท์เอื้อมมือโอบเอวบางของนิชาไว้หลวมๆ เพื่อดึงให้พ้นจากรัศมีของลำแสงนั้น การสัมผัสผ่านเนื้อผ้าส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงบางอย่าง ทลายกำแพงความระแวงที่นิชาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีลงทีละน้อย "เตรียมตัวนะคะ..." รวินท์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ จนนิชาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเฉพาะตัวที่เธอคุ้นเคยและโหยหามาตลอด "พอนับสาม ฉันจะปล่อยไฟล์ล่อที่มีไวรัสล็อกดาวน์ และเราจะวิ่งไปที่ประตูหนีไฟฝั่งตะวันตกพร้อมกัน" หัวใจของนิชาเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตื่นเต้นเร้าใจของการเผชิญหน้ากับอันตรายผสานเข้ากับความผูกพันลึกซึ้งที่ก่อตัวขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว เธอกระชับแท็บเล็ตในมือแน่น พยักหน้ารับช้าๆ เป็นเชิงอนุญาต "หนึ่ง..." เสียงทุบประตูกระจกดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับรอยร้าวเป็นทางยาวที่เริ่มปรากฏบนแผ่นกระจกนิรภัย "สอง..." รวินท์กดนิ้วลงบนปุ่มเอ็นเตอร์บนหน้าจอแท็บเล็ต รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย สมสมกับเป็นโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะผู้ไม่เคยยอมจำนนต่ออุปสรรคใดๆ "สาม! วิ่งค่ะ!" สิ้นเสียงคำราม ทันทีที่รวินท์กดส่งไฟล์ล่อ แสงไฟฉายจากฝั่งผู้บุกรุกก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดและเสียงระบบแจ้งเตือนภัยสีแดงฉานที่สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งชั้น ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่พวกเขากำลังจะพุ่งตัวออกไปยังประตูหนีไฟตามแผนที่วางไว้ เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากแท็บเล็ตของนิชากลับดังแทรกขึ้นมาด้วยเสียงที่ทรงพลังกว่าเดิม *ติ๊ง!* **[ระบบตรวจพบการถ่ายโอนข้อมูลลับระดับ SSS: บัญชีผู้ใช้งานนิรนามกำลังดาวน์โหลดไฟล์ความทรงจำส่วนตัวของรวินท์เข้าสู่เครื่องของคุณ... 10%... 50%... สมบูรณ์]** นิชาก้าวขาไม่ออก เธอยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเหลือบมองหน้าจอแท็บเล็ตของตัวเอง ข้อมูลที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาไม่ใช่โค้ดโปรแกรมหรือข้อมูลโปรเจกต์ แต่เป็นบันทึกเสียงส่วนตัวและภาพถ่ายเก่าๆ เมื่อห้าปีก่อน—ภาพวันที่เธอกับรวินท์ยังคงเป็นคนรักกัน และเสียงนั้นกำลังกระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน *“ฉันไม่เคยลืมเธอเลย... นิชา”* รวินท์ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองหน้าเธอในความมืดที่มีเพียงแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยสาดส่อง ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือดลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าความลับที่เขาซ่อนไว้ลึกที่สุดในอัลกอริทึมหัวใจ กำลังถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าผู้หญิงที่เขารักที่สุดในวินาทีที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอัปเลเวลหัวใจไปพร้อมกับพวกเขานะคะ