ความช่วยเหลือที่ไม่คาดคิด

เสียงกระซิบกระซาบของคณะกรรมการบริหารหอศิลป์เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงพึมพำด้วยความไม่พอใจ จอแอลอีดีขนาดมหึมากลางห้องโถงจัดแสดงนิทรรศการกะพริบถี่ รหัสข้อผิดพลาดสีแดงฉานฟ้องหราบนหน้าจอ—*Error 503: Service Unavailable* รินรดากำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ความกดดันมหาศาลจากแขกผู้มีเกียรติและสื่อมวลชนนับร้อยชีวิตกำลังโถมทับลงมาบนบ่าของเธอ ภัณฑารักษ์สาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ ระบบฐานข้อมูลงานศิลปะดิจิทัลที่เชื่อมโยงกับแกลเลอรีทั่วโลกกำลังล่มสลายลงต่อหน้าต่อตาในพิธีเปิดนิทรรศการสำคัญที่สุดแห่งปี และเบื้องหลังความโกลาหลนั้น ทีมงานไอทีของเธอกำลังยืนทำหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้หมดสติ "เรามีเวลาอีกไม่ถึงสามนาที ก่อนที่ท่านอธิบดีจะกล่าวเปิดงานอย่างเป็นทางการ" เสียงของนภัทร ผู้อำนวยการหอศิลป์กระซิบลอดไรฟันด้วยความตื่นตระหนก "ถ้าภาพโฮโลแกรมของงานชิ้นเอกไม่ปรากฏขึ้นบนจอ... ชื่อเสียงของพวกเราสิบปีที่ผ่านมาพังพินาศแน่ รินรดา" ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงเฉี่ยวฉายแววเด็ดเดี่ยว รินรดากำลังจะก้าวเท้าออกไปเพื่อประกาศขอเลื่อนเวลา แต่ทว่า... เงาร่างสูงโปรดในชุดสูทสีชาโคลเข้มกลับก้าวแซงหน้าเธอไปหนึ่งก้าว กวินท์หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมระบบด้วยท่าทีนิ่งสงบ ราวกับความโกลาหลรอบกายเป็นเพียงภาพเคลื่อนไหวไร้เสียง ใบหน้าคมคายนั้นราบเรียบ ไร้ร่องรอยของความตื่นตระหนก มีเพียงนัยน์ตาสีเข้มที่กวาดมองโค้ดรหัสบนหน้าจอด้วยความรวดเร็วรากับสแกนเนอร์ "คุณกำลังทำอะไรคะ" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ น้ำเสียงเจือความระแวงอย่างปิดไม่มิด "นี่ไม่ใช่เขตรับผิดชอบของคุณ ระบบของแกลเลอรีเราซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะ..." "ถ้าปล่อยให้ทีมของคุณรีบูตระบบใหม่แบบดั้งเดิม เราจะเสียเวลาอีกสี่สิบนาที และฐานข้อมูลทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นค่าเริ่มต้น ซึ่งหมายถึงประวัติของภาพวาดมูลค่าหลายร้อยล้านจะหายวับไปกับตา" กวินท์กล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง นิ้วเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์อย่างไร้ความลังเล "ถอยไปสักนิดค่ะ คุณกำลังบังแสงสว่างที่ผมต้องใช้มองโค้ด" น้ำเสียงนั้นนิ่งสนิทจนน่าหมั่นไส้ แต่ความเด็ดขาดในแววตาของเขากลับทำให้รินรดากลืนคำพูดต่อว่าทั้งหมดลงคอ เธอขยับถอยหลังตามสัญชาตญาณอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะที่สายตายังคงจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ชายหนุ่มผู้เชื่อมั่นในตรรกะและตัวเลขอย่างไร้หัวใจ กำลังยืนอยู่ท่ามกลางวิหารแห่งศิลปะที่เธอทุ่มเทจิตวิญญาณสร้างขึ้น—ภาพสะท้อนของความขัดแย้งที่ดึงดูดและผลักไสกันในเวลาเดียวกัน นิ้วมือของกวินท์รัวลงบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่ราวกับเสียงเพลงบรรเลง เขากำลังเขียนคำสั่งชุดใหม่ (Patch Code) ขึ้นมาสดๆ เพื่อเจาะทะลวงระบบความปลอดภัยที่กำลังบล็อกการเชื่อมต่อ ภาพบนจอแอลอีดีเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นเส้นกราฟสีเขียวที่วิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ขณะที่กลิ่นหอมจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศลอยมาแตะจมูกเมื่อเขยิบเข้าใกล้เพื่อเชื่อมต่อพอร์ตสำรอง "อีกห้าวินาที..." กวินท์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง สายตาคมกริบจับจ้องตัวเลขถอยหลังบนหน้าจอ "สี่... สาม... สอง..." พรึบ! ราวกับมีเวทมนตร์ จอภาพขนาดยักษ์กลับมาสว่างวาบ ภาพโฮโลแกรมสามมิติของผลงานศิลปะชิ้นเอกยุคเรเนซองส์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ ที่เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราวจากแขกผู้มีเกียรติทั่วทั้งห้องโถง นภัทรผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ขณะที่ทีมงานไอทีต่างพากันมองกวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งระคนโล่งใจ รินรดายืนนิ่งอยู่กับที่ เธอมองหน้าจอที่กลับมาทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนจะหันมาสบตากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย กวินท์หันกลับมามองเธอ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่อ่านไม่ออก ราวกับจะเย้าแหย่ความตื่นตระหนกของเธอก่อนหน้านี้ "ศิลปะก็ต้องการตรรกะมารองรับเพื่อความสมบูรณ์แบบเหมือนกันนะรีดเดอร์... หวังว่าคุณจะเลิกมองว่าพวกวิศวกรเป็นพวกไร้หัวใจได้เสียที" กวินท์กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ได้ยินกันเพียงสองคน รินรดากลืนก้อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาฟอร์มของภัณฑารักษ์สาวผู้เย่อหยิ่ง แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามก็ตาม "ฉันยอมรับว่าคุณช่วยกู้หน้าให้หอศิลป์ของเราได้ทันเวลา..." รินรดาผ่อนลมหายใจยาว เหยียดยิ้มบางที่มุมปากอย่างระมัดระวัง "...แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะไว้ใจวิธีคิดคำนวณแบบหุ่นยนต์ของคุณหรอกนะคะ กวินท์" กวินท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มฉายแววพึงพอใจอย่างเปิดเผยเมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้เขาง่ายๆ ชายหนุ่มกำลังจะเอื้อnวาจาตอบโต้ ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่มุมซ้ายสุดของหน้าจอควบคุมระบบหลักที่เพิ่งถูกกู้คืน รหัสตัวเลขชุดหนึ่งกำลังรันตัวเองขึ้นมาเงียบๆ โดยไม่มีคำสั่งจากผู้ใช้งาน... มันเป็นชุดโค้ดแปลกปลอมที่ถูกฝังไว้ลึกยิ่งกว่าไวรัสทั่วไป และที่สำคัญที่สุด... มันกำลังคัดลอกไฟล์ข้อมูลลับทั้งหมดของหอศิลป์ออกไปยังเซิร์ฟเวอร์ภายนอกที่ไม่มีใครรู้จัก แสงดาวพร่างพราวขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ