ความไม่พอใจจากเมืองหลวง

"ห้ามขยับ... อย่าแม้แต่จะกระพริบตา" เสียงทุ้มต่ำของศิลาดังขึ้นชิดใบหูของมิลิน เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ทว่าแววตาที่เคยมองโลกอย่างสงบนิ่งกลับดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกลบหลู่ มือหนาคว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวดึงหลบหลังเสาไม้เนื้อแข็งเพียงเสี้ยววินาที ลูกศรสีดำสนิทที่ปลายหางประดับขนไก่สีเขียวมรกตยังคงสั่นระริกอยู่ที่เสาไม้ แรงปะทะของมันมากพอจะทำให้ไม้เนื้อแข็งถึงกับร้าวเป็นทางยาว มิลินสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเอียน... กลิ่นของดอกราตรีอาบยาพิษที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีในชาติก่อน มันคือกลิ่นอายของ 'กลุ่มเงาสังหาร' แห่งเมืองหลวง พวกที่รับงานจ้างวานด้วยวิธีการที่สกปรกที่สุด "พวกมันไม่ได้มาเพื่อปล้น แต่มันมาเพื่อเช็คว่า... ข้ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่" มิลินกระซิบเบาๆ ลมหายใจของเธอเริ่มกลับมาเป็นจังหวะปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นมากกว่าความกลัว เธอไม่ได้เป็นนางร้ายที่อ่อนแอเหมือนในอดีตเสียหน่อย ศิลาขยับตัวไปหยิบมีดพกที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะไม้ด้วยความรวดเร็ว ดวงตาของเขากวาดมองความมืดภายนอกผ่านรอยแยกของผนังเรือน "เจ้าไปหลบในห้องเก็บของมิติเสีย มิลิน ที่นั่นปลอดภัยที่สุดสำหรับเจ้า" "แล้วท่านล่ะ?" มิลินถามพลางคว้าแขนเขาไว้แน่น "อย่าบอกนะว่าท่านจะออกไปรับหน้าพวกมันเพียงลำพัง ศิลา... ท่านเป็นวิศวกร ไม่ใช่นักฆ่า" ชายหนุ่มหันมามองภรรยาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความลับมากมายเอาไว้เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง "วิศวกรก็มีวิธีจัดการกับโครงสร้างที่ผิดปกติได้เช่นกัน ไม่ว่าจะในสิ่งก่อสร้าง... หรือในชีวิตคน" เขาก้าวออกไปในเงามืด ทิ้งให้มิลินยืนกัดฟันกรอด เธอรู้ดีว่านี่คือการเปิดฉากสงครามครั้งใหม่ ความรุ่งเรืองของไร่เกษตรที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและกลยุทธ์การค้า จนกลายเป็นสินค้าส่งออกระดับต้นๆ ของแคว้น คงไปเตะตาเหล่าขุนนางจอมปลอมในเมืองหลวงเข้าแล้ว โดยเฉพาะ 'ท่านหญิงโฉมงาม' ผู้ที่เคยเป็นก้างขวางคอเธอในอดีต มิลินไม่ได้ทำตามคำสั่งเสียทั้งหมด เธอไม่ได้เข้าไปในมิติ แต่เลือกจะคว้าตะเกียงน้ำมันหอมระเหยที่เธอสกัดเองจากสมุนไพรไล่แมลงและพิษอ่อนๆ ปาออกไปทางหน้าต่างพร้อมกับจุดไฟ *เพล้ง!* เสียงแก้วแตกกระจายพร้อมกับควันสีม่วงจางๆ ที่พุ่งกระจายออกไปดั่งหมอกหนา เสียงร้องโหยหวนจากความมืดดังขึ้นตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ล่าถอย มิลินแสยะยิ้มที่มุมปาก "คิดจะเล่นงานข้าด้วยยาพิษหรือ? ฝันไปเถอะ..." เช้าวันรุ่งขึ้น ความสงบสุขของหมู่บ้านดูจะผิดปกติไปจากเดิม ศิลาเดินกลับเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉย แผ่นหลังของเขามีรอยฉีกขาดของเสื้อผ้าเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้พูดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแม้แต่น้อย เขากลับทำเพียงวางถุงเงินหนักอึ้งลงบนโต๊ะ "สินค้าล็อตที่ส่งเข้าเมืองหลวงเมื่อสัปดาห์ก่อน ขายหมดเกลี้ยงภายในสองชั่วยาม" ศิลาเอ่ยขึ้นขณะนั่งลงที่โต๊ะอาหาร มิลินที่กำลังเตรียมข้าวต้มเครื่องทรงเครื่องหันมามอง "ขายหมด? ในราคาที่ข้าตั้งไว้สูงลิบขนาดนั้นน่ะหรือ?" "ใช่... และคนที่ซื้อไปก็ไม่ใช่พ่อค้าคนกลาง แต่เป็นคนจากจวนแม่ทัพ" ศิลานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "และพวกเขาก็ส่งจดหมายมาด้วย" เขาเลื่อนกระดาษเนื้อดีประทับตราครั่งสีแดงฉานมาตรงหน้ามิลิน บนนั้นมีตราสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลอัครเสนาบดี' ตระกูลที่เคยสั่งฆ่ามิลินในชาติก่อน มิลินหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน เนื้อความสั้นกระชับแต่แฝงด้วยคำขู่ที่น่าสะอิดสะเอียน: *'สิ่งใดที่เจ้าปลูก สิ่งใดที่เจ้าครอบครอง ย่อมเป็นสมบัติของเมืองหลวง จงจัดเตรียมส่วยมาให้ครบภายในเจ็ดวัน มิฉะนั้น... ไร่ที่เจ้าภาคภูมิใจจะมอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า'* มิลินวางจดหมายลง มือเรียวบางกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นในอดีตที่เธอพยายามลบเลือนเริ่มเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่แทนที่จะร้องไห้ฟูมฟาย เธอทำเพียงสูดลมหายใจลึกๆ แล้วหยิบช้อนตักข้าวต้มส่งให้ศิลา "ศิลา... หากพวกเขาสั่งให้เราจ่ายส่วย เราก็ควรเตรียม 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษไว้ให้พวกเขาเสียหน่อย ท่านว่าไหม?" ศิลารับชามข้าวต้มมาถือไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นประกายวาวโรจน์ "ของขวัญแบบไหนหรือที่เจ้าคิดไว้?" "ของขวัญที่ทำให้คนทั้งเมืองหลวงต้องหยุดหายใจ... และทำให้พวกเขารู้ว่า การจะมาลูบคมนางร้ายคนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะทำได้โดยไม่มีจุดจบที่น่าสมเพช" ในขณะที่มิลินกำลังวางแผนลับ ศิลาหยิบตะเกียบขึ้นมาเตรียมจะคีบชิ้นเนื้อในชามข้าวต้ม ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูบ้านก็ถูกผลักออกอย่างแรง! ร่างของชายแปลกหน้าในชุดคลุมสีเทาเข้มยืนหอบหายใจรุนแรงอยู่หน้าประตู มือของเขาถือม้วนเอกสารที่เปื้อนเลือด "คุณหนูมิลิน... นายท่านศิลา... ข้า... ข้าหนีมาได้เพียงคนเดียว!" ชายผู้นั้นล้มฟุบลง พร้อมกับที่ม้วนเอกสารในมือร่วงลงกับพื้น มิลินและศิลาหันไปมองม้วนเอกสารนั้นพร้อมกัน สิ่งที่ประทับอยู่บนตราครั่งไม่ใช่ตราของตระกูลขุนนาง แต่เป็นตราของ 'จักรพรรดิ' ผู้ที่ควรจะสวรรคตไปนานแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของมิลินและศิลาในบทที่แสนระทึกนี้ด้วยความรักนะคะ