งานเทศกาลฤดูเก็บเกี่ยว

“ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาข้าวเปลือกคุณภาพต่ำมาร L กปนในลานประมูลของไร่เราอีกเป็นครั้งที่สอง ข้าคงต้องเชิญออกไปรับลมหนาวนอกหมู่บ้านแทนที่จะได้นั่งดื่มสุราอุ่นๆ ในโรงนาแล้วล่ะค่ะ” น้ำเสียงหวานใสที่เจือความเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งบนยอดหญ้า ทำให้เสียงโวยวายของพ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงเงียบลงฉับพลัน มิลินกวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มชายฉกรรจ์ที่หน้าถอดสี ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายทอมือสีครามปักลายดอกกุหลาบป่าขยับเข้าใกล้กองกระสอบข้าวสารพันธุ์ ‘หอมทิพย์สวรรค์’ ที่ส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลไปทั่วลานกว้าง นี่คือผลผลิตล็อตแรกจากความพยายามตลอดหลายเดือนหลังจากที่เธอกระชากหน้ากากอดีตตระกูลสามีและถางพงหญ้าสร้างอาณาจักรเกษตรกรรมแห่งนี้ขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ รอยร้าวระหว่างวังหลวงกับไร่ของเธอกะเทาะออกแล้วในคืนก่อนจากรายงานลับของศิลา แต่ในวันนี้ สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าเกมการเมืองเบื้องบนคือรอยยิ้มของชาวบ้านนับร้อยที่กำลังร่วมแรงร่วมใจกันจัดงานเทศกาลฤดูเก็บเกี่ยวครั้งแรกในประวัติศาสตร์ “ภรรยาข้าพูดถูกทุกประการ” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของศิลาที่ก้าวเข้ามาโอบไหลอบางไว้อย่างถือสิทธิ์ มือแกร่งข้างหนึ่งถือบัญชีรายรับในขณะที่อีกข้างวางพาดบนด้ามดาบคาดเอวอย่างหลวมๆ สายตาคมปลาบกวาดมองผู้มาเยือนด้วยรัศมีคุกคามที่ทำให้คนใจไม่ถึงต้องก้าวถอยหลัง “เชิญตรวจสินค้าตามสบาย หากไม่พอใจ เชิญประตูทางโน้นได้เลย... แต่ถ้าซื้อแล้วเกิดปัญหาภายหลัง ข้าคงต้องใช้วิธีของทหารช่างในการสะสางบัญชี” ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหัวเราะรơiของหัวหน้าพ่อค้าจะดังขึ้นกลบเกลื่อนความกลัว “ฮ่าๆๆ ท่านวิศวกรก็พูดเล่นไป ใครจะกล้ามีปัญหากับสินค้าของไร่มิลินเล่า ข้าเหมาหมดนี่! สองร้อยกระสอบ! จ่ายสดเดี๋ยวนี้!” เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังสนั่นจากเหล่าคนงานและชาวบ้านที่ยืนล้อมรอบ มิลินคลายยิ้มบางๆ ออกมาอย่างโล่งอก ความสำเร็จเล็กๆ นี้ไม่ได้หมายถึงแค่เม็ดเงินมหาศาลที่จะไหลเข้าคลังของไร่ แต่คือกำแพงแห่งความเชื่อใจที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องทุกคนในชุมชนแห่งนี้จากเงื้อมมือของขุนนางกังฉิน กลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วดอกงิ้วและข้าวใหม่ปลามันเริ่มลอยฟุ้งมาจากเตายักษ์กลางลานเทศกาล แสงไฟจากคบเพลิงและโคมกระดาษส่องกระทบใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเด็กๆ ที่วิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน มิลินผ่อนลมหายใจยาว เดินปลีกตัวออกมาจากความวุ่นวายเพื่อรับลมเย็นที่ระเบียงเรือนพัก ทว่าความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของศิลาเอื้อมมาโอบเอวเธอจากด้านหลัง พร้อมกับคางคมที่เกยลงบนลาดไหล่ “เจ้าเก่งมาก มิลิน” เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ “แต่ข้าสงสัยว่า... ความลับที่เจ้าซ่อนไว้หลังแปลงเกษตรขั้นบันไดนั่น จะหอมหวานเท่ากับข้าวใหม่ในหม้อเมื่อครู่หรือเปล่า?” มิลินหันกลับมาสบตาคมเข้มของสามีในนาม รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นที่มุมปาก “อยากรู้ก็ต้องลองชิมดูเองนะคะ ท่านวิศวกร” ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่น เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับแบกรับความเป็นความตายก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน ร่างของเด็กส่งสารประจำหมู่บ้านพุ่งเข้ามาคุกเข่าตัวสั่นเทา ใบซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด “นายหญิง! นายท่าน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ... ที่ชายแดนทิศเหนือ กองกำลังปริศนาบุกเข้าเผาสะพานหลวง และคนพวกนั้น... กำลังมุ่งหน้ามาที่ไร่ของเรา!” ศิลาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีอำนาจกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันที ดวงตาดุดลพินิจมองออกไปในความมืดมิดยามวิกาล ทว่าก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำใด กลิ่นหอมประหลาดของ ‘ดอกไม้ป่าเคลือบยาพิษ’ ก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับปลายลูกศรอาบยาพิษดอกหนึ่งที่พุ่งปักลงบนเสาเรือนไม้ ห่างจากใบหน้าของมิลินเพียงแค่คืบเดียว! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" มาโดยตลอดค่ะ