ศัตรูที่มองไม่เห็น

กลิ่นหอมกรุ่นของดินชื้นหลังฝนตกยังไม่ทันจางหาย กลิ่นฉุนแปลกประหลาดราวกับยางไม้ไหม้ก็โชยปะทะนาสิกของมิลินทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าสู่แปลงปลูกสมุนไพรตระกูลจิน นิ้วเรียวสวยที่มักจะเปื้อนดินโคลนด้วยความภาคภูมิใจ ชะงักกึกอยู่กลางอากาศ ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายหยุดยืนนิ่ง ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองไปทั่วแปลงเกษตรออร์แกนิกที่นางทุ่มเทแรงกายแรงใจเนรมิตขึ้นมาหยาดเหงื่อทุกหยด ใบไม้สีเขียวขจีของโสมหิมะที่ควรจะชูช่อรับแสงยามสาย บัดนี้กลับเริ่มม้วนงอ ปลายใบเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำราวกับถูกกรดกัดกินทีละน้อย "ดูท่าทาง..." มิลินกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างระหง "พวกหนูสกปรกในเมืองหลวง จะยังไม่เข็ดหลาบกับฤทธิ์เดชของข้าสินะคะ" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่ากลับเย็นเยียบจนคนฟังต้องสันหลังวาบ ศิลาที่ก้าวตามมาติดๆ รีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกราบกรานกวาดมองความเสียหายก่อนจะขมวดมولเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด วิศวกรหนุ่มย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่ผิวดินบริเวณโคนต้นสมุนไพร หลับตาลงเพื่อวิเคราะห์สารเคมีเจือปนด้วยทักษะที่ติดตัวมาจากการสืบราชการลับ "ไม่ใช่พิษจากสัตว์ป่า หรือโรคพืชตามธรรมชาติ..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองภรรยาด้วยความห่วงใย "นี่คือ 'ผงอัคคีทมิฬ' พิษสกัดหายากที่มีขายเฉพาะในตลาดมืดชั้นในของเมืองหลวงเท่านั้น คนที่กล้าลงมือถึงขนาดนี้ ย่อมต้องเป็นคนที่มีเส้นสายและทุนหนาพอสมควร" มิลินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวย นางลูบไล้กลีบใမ်ที่เหี่ยวเฉาอย่างทะนุถนอม ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่ถูกจุดขึ้นอีกครา "ทุนหนาแล้วอย่างไร? มีเส้นสายแล้วอย่างไรกันคะ?" มิลินหันมาสบตากับสามี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ฉาบด้วยความดุร้ายอย่างงดงาม "คิดจะใช้ไม่ไม้เลวๆ มาตัดทางทำมาหากินของข้า พวกมันคงลืมไปเสียแล้วกระมัง ว่าตัวข้าในชาตินี้... ไม่ใช่สตรีอ่อนแอให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไป!" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันที ศิลามองภาพภรรยาผู้เลอโฉมแต่เด็ดเดี่ยวราวกับพยัคฆ์สาว หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเสน่หาและความเกรงกลัวในคราเดียวกัน บุรุษหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ ใช้ฝ่าหนาอบอุ่นกุมมือเรียวที่กำแน่นเข้าหาตัวเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "เจ้าอยากให้พี่จัดการอย่างไรดีล่ะ หืม?" ศิลาเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มมีพลังดึงดูดใจจนมิลินต้องผ่อนลมหายใจยาวเพื่อดึงสติกลับมา "ยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ..." มิลินส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยแผนการร้ายกาจที่กำลังก่อตัวขึ้นในสมอง "ปล่อยให้พวกมันได้ใจไปก่อน ให้พวกมันคิดว่าแผนการสำเร็จลุล่วง... ในเมื่อพวกมันกล้าส่งของขวัญอัปยศมาถึงเรือนไร่ของเรา ข้าก็จะส่ง 'คำตอบ' กลับไปให้สาสมเช่นกัน!" ตลอดช่วงบ่าย บรรยากาศภายในเรือนพักของสองสามีภรรยาเต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว มิลินขังตัวเองอยู่ในห้องแล็บลับใต้ถุนเรือน กลิ่นหอมหวานของสมุนไพรนานาชนิดถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนกึกของการผสมตัวยา นางกำลังปรุง 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ชนิดหนึ่งขึ้นมา ยาพิษที่ไร้สี ไร้กลิ่น และออกฤทธิ์ช้า ทว่าทรมานยิ่งกว่าความตายหลายเท่า หากใครได้ลิ้มลองเข้าไปแม้แต่หยดเดียว ผิวหนังก็จะเริ่มเน่าเปื่อยจากภายในสู่ภายนอกโดยไม่มีหมอหลวงคนใดวินิจฉัยออก ในขณะเดียวกัน ศิลาก็ใช้ความสามารถทางวิศวกรรมและการข่าวของตน แกะรอยคราบสารเคมีที่หลงเหลืออยู่ จนสืบทราบว่าผู้ที่นำยาพิษนี้เข้ามาซ่อนไว้ในแปลงพืช ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นบ่าวรับสายจากตระกูลเดิมของมิลินที่ถูกส่งมาสอดแนม นั่นยิ่งทำให้เพลิงโทสะในอกของมิลินโหมกระหน่ำยิ่งขึ้นไปอีก "กล้าดีนี่นา... ส่งสุนัขรับใช้มาฉกฉวยผลผลิตของข้า" มิลินพึมพำขณะบรรจุของเหลวสีอำพันใสลงในขวดแก้วจิ๋ว รอยยิ้มของนางงดงามราวกับปีศาจจำแลงกาย "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรกนัก ข้าก็จะจัดชุดใหญ่ให้ตระกูลเดิมของข้าได้ลิ้มรสชาติของความพินาศแบบถอนรากถอนโคนเช่นกัน!" เมื่อตะวันเริ่มลับขอบฟ้า แสงสีส้มแดงสาดส่องย้อมผืนนาและไร่กว้างให้กลายเป็นสีเลือด มิลินก้าวออกจากห้องแล็บพร้อมกับขวดแก้วใบเล็กในมือ นางส่งมันให้กับศิลาผู้ทำหน้าที่เป็นเงาตามตัว วิศวกรหนุ่มรับมาเก็บไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นเพื่อมอบไออุ่น ท่ามกลางความเงียบสงบของยามค่ำคืนที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทว่า ความเงียบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยฝีเท้าม้าจำนวนมากที่ควบตรงมายังทางเข้าไร่ เสียงล้อรถม้าบดขยี้พื้นถนนดังเอี๊ยดอาร์ดใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลของบ่าวไพร่ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหน้าเรือน "คุณหนู! นายท่านใหญ่... เอ่อ ฮูหยินเฒ่าจากจวนตระกูลเดิม ส่งคนมาที่หน้าไร่ค่ะ!" สาวใช้คนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงานด้วยความหวาดกลัว "พวกเขากำลังพังประตูรั้วเข้ามาแล้วเจ้าค่ะ!" มิลินชะงักฝีเท้า นางกับศิลาสบตากันนิ่ง นัยน์ตาของอดีตนางร้ายทอประกายวับวับด้วยความตื่นเต้นระคนสมเพช ช่างบังเอิญเสียจริง หรือนี่คือโชคชะตาที่ส่งเหยื่อเดินมาให้เชือดถึงที่? นางค่อยๆ ปลดผ้ากันเปื้อนออก สะบัดชายเสื้อให้เข้าที่อย่างสง่างาม รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม "มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะคะ..." มิลินเอ่ยเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินนำศิลาออกไปเผชิญหน้ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่หน้าเรือน ทว่า เมื่อประตูรั้วถูกถีบเปิดผางออก บุคคลที่ก้าวเท้าลงมาจากรถม้าคันหรูเบื้องหน้า กลับไม่ใช่บ่าวไพร่ชั้นต่ำอย่างที่นางคาดคิด... แต่เป็นสตรีสูงศักดิ์ในอาภรณ์ปักดิ้นทองอร่าม ใบหน้างดงามที่โรยราตามวัยแต่ยังคงความหยิ่งผยอง กำลังจ้องมองมาที่นางด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ พร้อมกับทหารองครักษ์หลวงที่ถือหมายค้นราชสำนักก้าวตามหลังมาเป็นพรวน! "จับตัวนางนังงูพิษนี่ไว้! ข้อหามีไว้ครอบครองและลักลอบผลิต 'ยาต้องห้าม' กบฏต่อแผ่นดิน!" เสียงหวีดแหลมของฮูหยินเฒ่าตระกูลเดิมตวาดลั่นความมืด พุ่งเป้าตรงมาที่มิลิน ท่ามกลางความตกตะลึงที่แม้แต่ศิลาเองก็ยังคาดไม่ถึง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายเกษตรและเกมอำนาจนี้ไปกับกุหลาบหนามเงินนะคะ