จังหวะหัวใจในคืนฝนตก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมผสานกับกลิ่นอายดินชื้นยามฝนพรำคละคลุ้งไปทั่วเรือนหลังน้อย หยาดโลหิตสีแดงฉานที่ไหลรินจากหัวไหล่หนาของศิลาเปรอะเปื้อนเรียวแขนของมิลินจนร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอด้วยความระแวดระวัง บัดนี้กลับเต้นรัวระคนตื่นตระหนกจนแทบกระโจนออกมานอกอก "ศิลา! ตั้งสติไว้ค่ะ!" มิลินขบกรามแน่น สลัดความตื่นกลัวทิ้งไปในเสี้ยววินาที ร่างเพรียวระหงในชุดผ้าฝ้ายดิบขยับตัวอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวรีบฉีกชายเสื้อคลุมของตนออกเป็นแถบยาวเพื่อใช้กดห้ามเลือดบริเวณแผลลึกที่เกิดจากคมธนู มิติลับในห้วงจิตสำนึกถูกเรียกใช้งานอย่างเร่งรีบ น้ำต้มสมุนไพรฤทธิ์สมานแผลและยาระงับปวดชั้นดีถูกดึงออกมาจากช่องเก็บของวิเศษในพริบตา ดึงดัน แข็งกระด้าง และดื้อรั้น—คือสิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับสามีในนามผู้นี้ แต่ยามที่ร่างสูงใหญ่ทิ้งน้ำหนักลงมาซบอยู่กับลาดไหล่ของเธออย่างอ่อนแรง ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามขีดเส้นกั้นไว้กลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง "อย่ามองฉันด้วยสายตาตื่นตระหนกเช่นนั้นเลย... มิลิน" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่อง ศิลากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน แม้ความเจ็บปวดจะแผ่ซ่านไปทั่วร่างจากพิษบาดแผล แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับยังคงฉายแววห่วงใยระคนหวงแหนยามที่มองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนหยาดเหงื่อและคราบเขม่า "พูดมากเสียจริง บาดเจ็บปางตายขนาดนี้ยังจะมีแก่ใจมาต่อรองหรือคะ" มิลินเอ็ดเสียงเขียว ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นขณะใช้มือข้างหนึ่งประคองแผ่นอกกว้างไว้ ส่วนอีกมือบรรจงโรยผงสมุนไพรสีเขียวเข้มลงบนปากแผลฉกรรจ์ "อึก..." ศิลาสูดปากด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่ยอมหลุดเสียงร้องครวญครางออกมาแม้แต่น้อย กล้ามเนื้อแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนเกร็งกระตุกภายใต้ฝ่ามือของเธอ ความใกล้ชิดอย่างไร้ระยะห่างเช่นนี้ทำให้กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นฝนและกลิ่นเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว สร้างความปั่นป่วนในท้องของมิลินอย่างประหลาด ภายนอก หน้าต่างเรือนไม้ถูกสายฝนโหมกระหน่ำสาดซัดจนเกิดเสียงดังระรัว ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงแค่คนทั้งสองที่ติดอยู่ในห้วงเวลาอันเปราะบาง มิลินก้มลงตั้งหน้าตั้งตาทำแผลต่ออย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ต้องสัมผัสกับผิวเนื้อกำยำเพื่อพันผ้าพันแผลให้แน่นหนา ความตั้งใจเดิมที่เธอเคยประกาศก้องในใจว่า จะใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว ร่ำรวย และเป็นอิสระจากความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิง บัดนี้กลับถูกรอยร้าวแห่งความห่วงใยกัดเซาะจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม "ทำไมถึงโง่เขลาเช่นนี้คะ ทำไมต้องเอาตัวมารับธนูแทนฉัน" เสียงหวานเอ่ยถามเบาหวิว ราวกับพึมพำกับตัวเองขณะที่กำลังผูกปมผ้าพันแผลให้เรียบร้อย ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาคมล้ำลึกคู่นั้นสะท้อนเงาของเธออย่างชัดเจน มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดเอื้อมขึ้นมาแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของภรรยาอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วทำให้มิลินสะดุ้งเฮือกราวกับโดนกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่าน "เพราะเจ้า... สำคัญเกินกว่าจะปล่อยให้เป็นอันตรายใดๆ" คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับค้อนเหล็กตอกลงกลางใจ ทำให้มิลินถึงกับพูดไม่ออก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้าปกคลุมหัวใจที่ด้านชามานาน บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันตา เหลือเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาและเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่สอดประสานกัน ความใกล้ชิดที่แนบ ชิดเกินความจำเป็นสร้างรอยร้าวครั้งใหญ่ในกำแพงป้องกันหัวใจที่เธอสร้างขึ้น มิลินรู้สึกราวกับว่าตัวเธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีปากร้ายของวิศวกรหนุ่มผู้นี้ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้การควบคุม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นแว่วมา2จากทางหน้าประตูเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดท่ามกลางสายฝน "พวกมันหนีมาทางนี้! ค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุม อย่าให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" ศิลาขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุจใบมีดในพริบตา ร่างสูงพยายามจะยันกายลุกขึ้นยืนแต่บาดแผลที่หัวไหล่กลับดึงรั้งจนเขาเซถลาเกือบล้ม มิลินรีบพุ่งเข้าไปประคองเอวสอบไว้แน่นโดยไม่ลังเล "อย่าขยับค่ะ! บาดแผลฉีกขาดหมดแล้ว!" มิลินเอ็ดเสียงดุ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ศิลาเหลือบมองมือเรียวที่โอบประคองเอวเขาไว้ ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยแม้สถานการณ์จะวิกฤต "ดูเหมือนว่า... คืนนี้เราคงไม่ได้พักผ่อนกันอย่างสงบเสียแล้วล่ะนะ ภรรยาข้า" ข้างนอกประตูไม้บานเก่าเริ่มมีเงาร่างทะมึนหลายร่างทาบทับเข้ามา พร้อมกับเสียงถีบประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว! มิลินหันกลับไปมองประตูที่กำลังจะพังทลายลงมา มือข้างหนึ่งแอบซ่อนขวดยาพิษฤทธิ์ร้ายแรงไว้ใต้ชายเสื้อ ขณะที่อีกมือยังคงประคองร่างของสามีผู้กุมความลับอันตรายเอาไว้แน่น—และในวินาทีที่บานประตูไม้กระเด็นหลุดออกจากวงกบพร้อมกับคมดาบวาววับที่พุ่งตรงเข้ามา... ...กุหลาบหนามเงินขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ