กลางทางที่อันตราย

คราบเขม่าสีดำที่เปื้อนอยู่บนสันกรามคมสันของศิลาไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาดุดันของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ยามที่ดวงตาคู่คมกริบนั้นตวัดมองกองเกวียนสินค้าที่เอียงกระเทبเพราะเพลาหักกลางป่าทึบ เขากลับดูสง่างามราวกับเทพ战神ที่หลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ—หากแต่เทพองค์นี้กำลังงอกเล็บด้วยความหัวเสียเพราะเกวียนบรรจุเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีพันธุ์ดีล็อตแรกของนางเอกสาวกำลังจมดิ่งลงในโคลนตม "บอกแล้วว่าให้เลี่ยงทางลัดเลาะริมผานั่น ท่านก็ยังดึงดันว่าจะประหยัดเวลาครึ่งชั่วยาม" มิลินถอนหายใจยาว พลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าเรียวสวย ปอยผมสีดำขลับที่หลุดลุ่ยเปียกชื้นแนบแก้มไม่ได้ทำให้เธอดูงดงามน้อยลงเลย ในชุดทะมัดทะแมงสำหรับเดินทางไกลที่เธอออกแบบตัดเย็บเอง นางร้ายผู้กลับใจคนนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความลำบากแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เคยจับแต่พู่กันและเครื่องประดับราคาแพง บัดนี้กำลังถือประแจเหล็กเนื้อหยาบที่ศิลาเพิ่งส่งให้ด้วยความคล่องแคล่ว "เส้นทางนั้นมีร่องรอยการเคลื่อนไหวของกองกำลังนอกรีต ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องไปเสี่ยงตากลมหนาวอยู่กลางที่โล่งแจ้ง" ศิลาตอบเสียงทุ้มต่ำ มือหนาตวัดไขควงขันน็อตตัวใหญ่เข้ากับฐานเพลาเกวียนอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าขยับไหวตามแรงดึงจนเห็นเป็นลอนชัดเจน "ยอมเสียเวลาซ่อมเกวียนตรงนี้ ดีกว่าต้องไปเผชิญหน้ากับพวกหมาป่าหางหนาที่จ้องจะฉีกเนื้อเจ้า" "ข้าไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องให้ท่านมาปกป้องตลอดเวลาเสียหน่อย ศิลา" มิลินย้อนเสียงใส แม้ริมฝีปากจะแย้มยิ้มบางเบาจนดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ตลอดระยะเวลาสามวันที่ผ่านมาของการเดินทางเพื่อไปเปิดตลาดการค้าปุ๋ยหมักและเมล็ดพันธุ์ในหัวเมืองเหนือ ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคสารพัด ทั้งฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาจนทางเกวียนกลายเป็นทะเลโคลน ทั้งพายุลูกเห็บที่กระหน่ำซัดจนเต็นท์แทบปลิว แต่ในความวิกฤตเหล่านั้น มิลินกลับได้เห็น "ตัวตน" อีกด้านหนึ่งของวิศวกรหนุ่มผู้กุมความลับระดับชาติผู้นี้ เขาไม่ใช่แค่บุรุษปากร้ายที่เก่งแต่คำนวณโครงสร้างสะพานหรือวางผังเมือง แต่เขาคือคนที่ยอมเอาหลังกว้างๆ ของตัวเองบังลมหนาวให้เธอยามหลับใหล ยอมสละมื้ออาหารประทังชีวิตชิ้นสุดท้ายให้เธอกินก่อนโดยอ้างว่าอิ่มแล้ว ทั้งที่ท้องของเขาส่งเสียงร้องโครกคราก และที่สำคัญที่สุด... สายตาที่เขาใช้มองเคนยามที่เธอคิดค้นสูตรปุ๋ยใหม่ๆ สำเร็จ มันเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจราวกับเธอคือโลกทั้งใบของเขา "เสร็จแล้ว" ศิลาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาแผ่ทาบทับร่างระหงจนมิลินต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร ยามที่เขายื่นมือหยาบกร้านแต่Yอบอุ่นมาปัดเศษดินออกจากพวงแก้มของเธอ หัวใจของอดีตนางร้ายก็เต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "ตัวเลอะหมดแล้ว แม่มิลินคนเก่ง" "ถ้าไม่ใช่เพราะท่านดึงดันจะมาทางนี้ ข้าคงไม่ต้องเนื้อตัวมอมแมมแบบนี้หรอกค่ะ" เธอบ่นอุบ แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีสัมผัสอ่อนโยนนั้น ปลายนิ้วของเขาที่ไล้ผ่านผิวแก้มเบาๆ ทำให้หัวใจสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "ถ้าไม่พาเจ้ามาทางนี้ ข้าก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นภรรยาของตัวเองใช้ประแจซ่อมช่วงล่างเกวียนได้อย่างคล่องแคล่วเช่นนี้หรอก" เขากลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยยามที่เอ่ยคำว่า 'ภรรยา' ออกมา แม้ทั้งคู่จะยังไม่ได้เข้าพิธีวิวาห์อย่างเป็นทางการ แต่ในสายตาของศิลา มิลินคือนางเดียวในดวงใจที่เขาตีตราจองไว้ตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้ว "ใครเป็นภรรยาของท่านกัน อย่ามาพูดจาอนุมานเอาเองนะ" มิลินค้อนขวับ ทว่าสองแก้มกลับขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายอย่างปิดไม่มิด ศิลาหัวเราะร่วน บรรยากาศตึงเครียดรอบตัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่อบอวลอยู่กลางผืนป่าอันเงียบสงบ เขาก้มตัวลงหยิบถุงผ้าใบเล็กที่พกติดตัวมา ยื่นให้หญิงสาว "กินลูกพลับแห้งนี่รองท้องก่อนเถอะ อีกสามลี้ข้างหน้าเราจะถึงโรงเตี๊ยมชายแดน คืนนี้จะได้พักผ่อนอย่างสบายเสียที" มิลินรับถุงผ้ามาเปิดดู พบลูกพลับสีส้มสดที่ถูกคัดสรรมาอย่างดี กลิ่นหอมหวานละมุนเตะจมูกทันที นางหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วยื่นป้อนให้ชายหนุ่มก่อน "ท่านเหนื่อยมามากแล้ว กินด้วยกันสิคะ" ศิลาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองเรียวนิ้วของหญิงสาวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ก่อนจะยอมอ้าปากงับชิ้นลูกพลับนั้นโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเธอ รสชาติหวานละมุนกระจายไปทั่วปาก ทว่าความหวานที่แท้จริงกลับมาจากรอยยิ้มพึงพอใจของหญิงสาวตรงหน้าต่างหาก ทว่า... ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงชั่วลมหายใจ *ฉับพลัน!* เสียงฝีม้าจำนวนมากควบทะยานแหวกพุ่มไม้หนาทึบเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันดังเกรียวกราด ศิลาเปลี่ยนสีหน้าในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวมิลินแล้วดึงเธอหลบไปด้านหลังเกวียนทันที มือหนาชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ประกายคมปลาบสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า "หมอบลง!" ศิลาคำสั่งเสียงต่ำ สีหน้าเคร่งเครียดดุดันผิดจากเมื่อครู่ลิบลับ มิลินไม่ดื้อรั้น นางรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มือเรียวควักถุงบรรจุผงสมุนไพรฤทธิ์ระคายเคืองที่พกไว้สำหรับป้องกันตัวออกมาถือไว้มั่น ดวงตากวาดมองผ่านซ้อล้อเกวียนออกไปเบื้องหน้า กลุ่มเงาดำนับสิบบุกทะลวงเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ในพริบตา ทุกคนสวมชุดดำสนิทและสวมหน้ากากผ้าปิดบังใบหน้า แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยจิตสังหารพุ่งตรงรุนแรง และที่น่าตกใจที่สุดคือ... สัญลักษณ์รูปงูพิพันไขว้บนด้ามดาบของพวกมัน เป็นตราสัญลักษณ์เดียวกันกับกองกำลังลับขององค์ชายรองผู้พี่ของศิลา! "ท่านอ๋องทรงมีรับสั่ง... เก็บกวาดให้สิ้นซาก ทั้งตัววิศวกรกบฏและหญิงสาวผู้ไร้ค่าผู้นั้น!" หัวหน้ากลุ่มมือสังหารเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม พลางยกดาบขึ้นชี้ตรงมาที่ศิลา ศิลาแค่นAยิ้มเย็นเยียบ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างสูงจนมิลินที่ยืนอยู่ด้านหลังยังรู้สึกหนาวสะท้าน "ดูท่าทาง... สุนัขรับใช้ของเสด็จพี่จะร้อนใจอยากลองดีกับข้าเสียแล้วกระมัง" ก่อนที่คมดาบเล่มแรกจะพุ่งเข้าประชิดตัว ศิลาสะบัดกระบี่เข้าปะทะกับศัตรูอย่างดุเดือด ประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบงันของป่าใหญ่ มิลินกำถุงผงสมุนไพรในมือแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก นางรู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่อันตรายที่สุดตั้งแต่ข้ามมิติมา และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับบุรุษผู้กุมความลับของอาณาจักรผู้นี้! แต่ทว่า... ในจังหวะที่ศิลากำลังตวัดดาบสกัดมือสังหารสามคนที่พุ่งเข้ามาพร้อมกันนั้น สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาดำอีกสายหนึ่งที่กำลังง้างคันธนูเล็งตรงมาที่แผ่นหลังของมิลินจากมุมมืดบนต้นไม้ใหญ่! "มิลิน! ระวัง!" ศิลาตะโกนสุดเสียง ร่างสูงไม่ลังเลที่จะละทิ้งการป้องกันตัว ทิ้งกระบี่ในมือแล้วพุ่งทะยานเข้าเอาตัวบังลูกธนูอาบยาพิษที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาแทนที่หญิงสาวคนรักด้วยความเร็วแสง! *ฉึก!* เสียงลูกธนูฝังลึกเข้ากับเนื้อหนังดังขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของมิลิน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อร่างสูงของศิลาร่วงหล่นลงมาสู่อ้อมแขนของเธอ พร้อมกับหยาดโลหิตสีแดงฉานที่ไหลทะลักย้อมเสื้อคลุมสีเข้มจนชุ่มโชก... กุหลาบหนามเงินขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันในบทนี้นะคะ