การตลาดแบบใหม่

“คิดหรือว่ากลิ่นสาบโคลนในเรือนไม้ผุๆ นี่ จะกลบกลิ่นความทะเยอทะยานของเจ้าได้มิด มิลิน?” เสียงของ ‘ท่านหญิงวิภาดา’ ดังบาดลึกผ่านความเงียบงัน นางกวาดสายตามองไปรอบเรือนด้วยแววตาเหยียดหยาม ราวกับว่าสิ่งของที่มิลินตั้งใจจัดวางอย่างเป็นระเบียบนั้นเป็นเพียงกองขยะไร้ค่า มิลินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มือเรียวที่เปื้อนคราบดินจากการคัดแยกสมุนไพรยังคงกำมีดพกขนาดเล็กไว้แน่น แต่นางเลือกที่จะวางมันลงอย่างช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มที่ราบเรียบเกินคาดเดา “กลิ่นความทะเยอทะยานหรือคะ? หม่อมฉันนึกว่ามันคือกลิ่นของ 'เงิน' ที่กำลังจะงอกเงยในกระเป๋าของท่านหญิงเสียอีก” มิลินตอบโต้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความคมคายดุจปลายมีดอาบยาพิษ ท่านหญิงวิภาดาแค่นหัวเราะ กระโปรงผ้าไหมชั้นดีสะบัดพลิ้วยามก้าวเข้ามาใกล้ “เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่ พืชผลราคาถูกพวกนี้ เจ้าคิดว่าจะเอาไปขายแลกทองคำได้หรือ? ตลาดในเมืองมีแต่จะไล่เจ้าออกไปพร้อมกับเศษผักเน่าๆ ของเจ้าเท่านั้น” มิลินขยับตัวเล็กน้อย บังร่างของศิลาที่ก้าวเข้ามาจากเงามืดของประตูหลังบ้านพอดี แววตาของศิลานิ่งสนิท ทว่ามือแกร่งนั้นเอื้อมมาวางบนไหล่ของภรรยาอย่างปกป้อง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่แรงบีบเบาๆ ที่ไหล่นั้นส่งสัญญาณให้มิลินรู้ว่าเขาพร้อมจะเป็น ‘กำแพง’ ให้กับนางเสมอ “ผลผลิตสดน่ะขายได้ราคาต่ำค่ะท่านหญิง เพราะใครๆ ก็ปลูกได้ แต่ถ้าหากมันกลายเป็น ‘สินค้าแปรรูป’ ที่มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์และเก็บไว้ได้นานล่ะคะ?” มิลินก้าวถอยหลังไปหยิบโหลแก้วที่ผ่านการบรรจุอย่างประณีตวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในโหลบรรจุผลไม้กวนสูตรพิเศษที่นางสกัดสารจากมิติลับมาผสมผสานจนได้กลิ่นหอมอบอวลที่แปลกใหม่ กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวแตะจมูกท่านหญิงวิภาดาทันทีที่ฝาโหลถูกเปิดออก นางชะงัก สายตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความฉงน นี่ไม่ใช่แยมผลไม้ธรรมดาที่ชาวบ้านทั่วไปทำขาย แต่มันมีความใส ประกายสีทองอร่าม และกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ปรุงแต่งลงไปอย่างวิจิตรบรรจง “นี่คือ ‘ผลผลิตเพิ่มมูลค่า’ ค่ะท่านหญิง” มิลินก้าวเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง รอยยิ้มของนางเปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มของนักการค้าที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “ถ้าท่านหญิงลองชิมดูสักนิด จะเข้าใจว่าทำไมตลาดมืดที่หรูหราที่สุดในอาณาจักรถึงกำลังรอคอยสิ่งนี้อยู่ ไม่ใช่ผักสดราคาถูก... แต่เป็นรสชาติที่แม้แต่ในวังหลวงยังหาทานได้ยาก” ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ทรงพลัง “การเกษตรไม่ใช่แค่เรื่องของแรงงานครับท่านหญิง แต่มันคือเรื่องของเทคโนโลยีการจัดการที่มิลินเชี่ยวชาญ และผม... ก็พร้อมจะสนับสนุนทุกโครงสร้างพื้นฐานที่นางต้องการ” คำว่า ‘โครงสร้างพื้นฐาน’ ของศิลาไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ท่านหญิงวิภาดารู้ดีว่าเขามีความลับเกี่ยวกับกลไกการค้าของวังหลวงที่นางอยากจะครอบครอง การเผชิญหน้าครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของ ‘นางร้าย’ ที่กลับตัวมาทำไร่ แต่เป็นการเปิดหน้าชนกันของอำนาจที่อยู่เบื้องหลังกระดานหมากทางธุรกิจ “เจ้ามั่นใจมากนะ” ท่านหญิงวิภาดาเหยียดยิ้ม พยายามซ่อนความปรารถนาที่จะได้ครอบครองสูตรลับนี้ “แต่ถ้าสิ่งที่เจ้าทำมันล้มเหลว เจ้าต้องออกไปจากที่ดินผืนนี้ทันที!” “ข้อเสนอน่าสนใจค่ะ” มิลินตอบรับทันทีโดยไม่มีท่าทีลังเล “แต่หากหม่อมฉันทำยอดขายได้ทะลุเป้าในสามวัน ท่านหญิงจะต้องเซ็นสัญญาไม่มายุ่งเกี่ยวกับการผลิตของเราอีกเลย... รวมถึงต้องสนับสนุนช่องทางการขนส่งเข้าเขตพระราชฐานให้เราด้วย” ท่านหญิงวิภาดาจ้องมองดวงตาที่มุ่งมั่นของมิลิน สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของสตรีตรงหน้า นางไม่ใช่ ‘มิลินคนเดิม’ ที่อ่อนแอและโง่เขลา แต่นางคือสตรีที่มองเห็นมูลค่าของทุกสิ่งแม้กระทั่งหยาดเหงื่อบนผืนดิน “ตกลง” เมื่อท่านหญิงวิภาดาจากไปพร้อมกับคำท้าทายที่เหมือนระเบิดเวลา ศิลาก็หันมามองภรรยาด้วยความกังวลเล็กน้อย “เธอเล่นเกมใหญ่เกินไปหรือเปล่ามิลิน? การส่งสินค้าเข้าเขตพระราชฐานน่ะ ถ้าถูกจับได้ว่าเราเป็นคนจัดหา...” “ไม่ต้องห่วงค่ะศิลา” มิลินยิ้มพลางหยิบกระดาษแบบแปลนที่เขาเคยวาดทิ้งไว้มาวางคู่กับสูตรอาหารแปรรูป “เราไม่ได้แค่ขายสินค้า แต่เรากำลังขาย ‘สถานะ’ ของคนชั้นสูงที่ต้องการความแปลกใหม่ ในเมื่อพวกเขาชอบความเป็นความลับ เราก็จะจัดให้จนพวกเขาถอนตัวไม่ขึ้น” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังวางแผนการตลาดขั้นตอนสุดท้าย กลิ่นหอมฟุ้งของผลไม้กวนที่ยังไม่ทันได้บรรจุเสร็จดีกลับดึงดูดสายตาของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าเรือนตั้งนานแล้ว ประตูเรือนไม้ถูกเคาะเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่ร่างในชุดผ้าไหมชั้นสูงของ ‘ชายหนุ่ม’ ที่ดูคุ้นตาที่สุดจะก้าวเข้ามา เขาไม่ได้มีท่าทีข่มขู่เหมือนท่านหญิงวิภาดา แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความประหลาดใจและ... ความหิวโหย “กลิ่นนี้... เจ้าเป็นคนทำเองทั้งหมดเลยหรือ?” บุรุษผู้นั้นถามพลางมองไปที่มิลินสลับกับศิลา ก่อนจะขยับยิ้มที่ทำให้มิลินรู้สึกหนาววาบไปถึงกระดูกสันหลัง “ข้ากำลังมองหาผู้ที่จะมาจัดการเรื่องเสบียงในงานเลี้ยงรับรองทูตต่างเมืองพอดี... สนใจจะรับงานที่ไม่มีวันได้กลับตัวกลับใจอีกครั้งไหม?” มิลินชะงัก กลิ่นผลไม้ที่ควรจะหวานหอมกลับกลายเป็นกลิ่นอายของอันตรายที่นางเพิ่งจะตระหนักได้ว่า... การตลาดของนางกำลังจะดึงเอาตัวตนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรเข้ามาพัวพันจนยากจะถอยหลัง กุหลาบหนามเงินขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 14 นะคะ ขอให้มีความสุขกับชีวิตที่เปี่ยมไปด้วยสีสันและรสชาติในทุกๆ วันค่ะ