การปกป้องเงียบๆ

กลิ่นอายคาวเลือดและคราบน้ำตาจากเหตุการณ์เมื่อค่ำวานยังคงอวลอยู่ในความรู้สึก ทว่าบนผืนดินของไร่มิลินในยามนี้ ไม่มีเวลาให้ผู้ใดมานั่งฟูมฟายกับความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวมอมแมม และดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดของ ‘ท่านปู่’ ผู้อาวุโสแห่งตระกูลศิลา ที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือต่อรองในเกมอำนาจของพวกคนชั่ว ภาพนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึงของมิลินราวกับรอยแผลเป็นสดๆ ร้อนๆ ทว่า ในความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของใบชาสมุนไพรคั่ว มือเรียวบางที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกเมล็ดพันธุ์ผักคุณภาพสูงกลับไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย สุขุม มองการณ์ไกล และเปลี่ยนความแค้นให้กลายเป็นความมั่งคั่ง—นั่นคือสิ่งที่มิลินยึดถือเสมอมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลัง ทำให้มิลินไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร ศิลา... วิศวกรหนุ่มมาดนิ่งผู้กุมความลับระดับอาณาจักร ยืนมองเรือนร่างระหงของภรรยาในนามด้วยแววตาที่ซับซ้อน ไอความอบอุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวอย่างน่าประหลาด "ปู่ปลอดภัยดีแล้ว หมอหลวงจัดการให้ยา ให้นอนพักผ่อนอยู่ที่เรือนรับรองด้านหลัง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างกัน มิลินวางกระสอบเมล็ดพันธุ์ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างเบามือ นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสามี ดวงตากลมโตฉายแววคมกริบ "พวกเขาใช้ท่านปู่เป็นเบี้ยเพื่อทดสอบเรา... แสดงว่าคนกลุ่มนั้นเริ่มร้อนรนแล้วสินะคะ คุณศิลา" ศิลาไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความเยือกเย็นของบุรุษผู้ผ่านสนามการเมืองในวังหลวงมาโชกโชนถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนยามที่สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองภรรยา มือหนายื่นออกไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่ข้างแก้มของนางแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ไร้คำพูดแต่เปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้ง "พวกมันไม่ได้แค่อยากทดสอบเรา มิลิน" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็นเข้ากระดูกดำ "พวกมันต้องการที่ดินแปลงนี้ และต้องการทุกอย่างที่คุณสร้างขึ้นจากมัน เพราะเทคโนโลยีการเกษตรและระบบชลประทานที่คุณคิดค้นขึ้นมา... กำลังจะสั่นคลอนผลประโยชน์มหาศาลที่พวกมันผูกขาดมานานหลายปี" มิลินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อยากได้นักหรือคะ? น่าเสียดาย... ของในไร่นี้ แม้แต่หญ้าสักต้น ข้าก็ไม่ยอมให้พวกมันเหยียบย่ำเข้ามาเอาไปฟรีๆ แน่นอนค่ะ" ความเด็ดเดี่ยวในแววตานั้นทำให้ศิลายกยิ้มมุมปาก ความดื้อรั้นและสู้คนของภรรยาคือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น ตั้งแต่วันแรกที่นางพลิกผันจากนางร้ายผู้ถูกตราหน้า มาเป็นเจ้าของไร่ผู้สร้างอาณาจักรความสุขและความมั่งคั่งด้วยสองมือ "ผมรู้ว่าคุณเก่งกาจในการบริหารจัดการเรื่องพวกนี้ แต่วิธีการรับมือกับ 'สุนัขป่า' ที่กระหายเลือด... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของวิศวกรคนนี้เถอะครับ เอ๊ย... เถอะค่ะ" ศิลาเผลอเปลี่ยนสรรพนามตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นหางตาเรียวตวัดมองด้วยความหมั่นไส้ มิลินปรายตามองสามีอย่างรู้ทัน "คุณนี่นะ... ปากร้ายใจดีเสียจริง แล้วนี่คุณเตรียมการอะไรไว้ล่ะคะ ถึงได้ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์เช่นนี้?" ศิลาไม่ได้เอ่ยปากอธิบายด้วยคำพูด ทว่าเขากลับฉุดมิลินให้เดินตามออกไปยังระเบียงกว้างที่มองเห็นทัศนียภาพอันเขียวขจีของไร่ทั้งแปลง ยามนี้ เบื้องล่างดูเผินๆ เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แปลงผักขั้นบันได สวนผลไม้ และโรงเรือนเพาะชำยังคงสงบเงียบ แต่อาณาเขตโดยรอบกลับมีสิ่งแปลกปลอมบางอย่างถูกติดตั้งไว้ตั้งแต่ยามวิกาลเมื่อคืน "มองไปที่แนวรั้วไม้ไผ่ด้านทิศตะวันตกสิครับ" ศิลาผายมือออกไป มิลินหรี่ตามองตามปลายนิ้วของเขา ภายใต้กอไม้ประดับและแนวรั้วที่ดูรกทึบตามธรรมชาติ บัดนี้กลับมีกลไกโลหะขนาดจิ๋วที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน มันเชื่อมต่อกับเส้นลวดทองแดงเส้นเล็กๆ ที่ฝังลึกลงไปใต้ดิน กลไกเหล่านี้ถูกออกแบบตามหลักวิศวกรรมขั้นสูงที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อนในโลกใบนี้ "นี่คือ..." มิลินพึมพำอย่างประหลาดใจ "ระบบตรวจจับความเคลื่อนไหวและสกัดกั้นอัตโนมัติ" ศิเลากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในผลงานชิ้นเอกที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องหญิงสาวคนนี้ "มันไม่ได้มีไว้แค่เตือนภัย แต่มันออกแบบมาเพื่อ 'ต้อนรับ' แขกที่ไม่ได้รับเชิญโดยเฉพาะ หากใครก็ตามที่พยายามล้ำเส้นเข้ามาเหยียบย่ำอาณาเขตนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต... กลไกแรงดันน้ำผสมสารพิษอ่อนๆ ที่ทำให้เป็นอัมพาตชั่วคราว จะทำงานทันทีโดยไม่ต้องรอให้เราออกแรงเลยล่ะครับ" ความลุ่มลึกและรอบคอบของศิลาทำให้มิลินต้องยอมรับจากใจจริง ชายผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สามีจอมกวนประสาทหรือวิศวกรตกอับ แต่เขาคือเสาหลักที่พร้อมจะกางปีกปกป้องนางจากพายุร้าย โดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำหวานเลี่ยนหูให้มากความ "รอบคอบสมกับที่เป็นคุณศิลาจริงๆ นะคะ" มิลินเงยหน้าขึ้นสบตา เขย่งปลายเท้านิดๆ เพื่อกระซิบชิดริมฝีปากของสามี "แบบนี้... ข้าก็คงมีเวลาไปจัดการเรื่องแปรรูปสินค้าล็อตใหม่ที่จะส่งเข้าตลาดมืดพรุ่งนี้ได้อย่างสบายใจไร้กังวลแล้วสิคะ" ศิลาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ร่างสูงโน้มตัวลงมาหมายจะฉกฉวยความหอมจากแก้มอิ่มของภรรยาเป็นการให้รางวัล ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะสัมผัสกัน เสียงระฆังเตือนภัยโบราณที่แขวนไว้หน้าเรือนใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นเสียก่อน! *กริ๊งงงงงงงงง!* เสียงนั้นแหลมสูงและบีบคั้นหัวใจ บ่งบอกว่ามีผู้บุกรุกฝ่าด่านเข้ามาถึงเขตวงแหวนชั้นในแล้ว! ศิลาชะงัก รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าอันหล่อเหลาหายวับไปในพริบตา แววตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็ง มือหนาเอื้อมไปคว้ากระบี่ประจำตัวที่วางพิงไว้ข้างฝาผนองทันที มิลินเองก็สีหน้าเปลี่ยนไป ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เหตุการณ์นี้รวดเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก พวกมันไม่ได้ส่งคนมาลองเชิงอีกต่อไปแล้ว แต่ส่ง 'มือสังหาร' ระดับพระกาฬมาปิดบัญชีในยามกลางวันแสกๆ! ทั้งสองก้าวออกมาที่ระเบียงเพื่อมองลงไปยังเบื้องล่าง ท่ามกลางหมอกจางๆ ที่เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมไร่ ร่างในชุดดำสนิทหลายสบึนกำลังพุ่งทะยานข้ามแนวรั้วเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับภูตผี ทว่าสิ่งที่ทำให้ศิลาและมิลินต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลมแทบจับ... ไม่ใช่ความน่ากลัวของมือสังหารเหล่านั้น หากแต่เป็นสัญลักษณ์รูป ‘ดอกกุหลาบสีเลือด’ ที่ปักอยู่บนอกเสื้อของผู้นำกลุ่มผู้บุกรุก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของ... 'องค์ชายรอง' ผู้มีอำนาจล้นฟ้าในราชสำนัก! และที่แย่ไปกว่านั้น บนมือของมือสังหารคนหนึ่งกำลังลากร่างโชกเลือดของ ‘คนสนิท’ ที่มิลินเพิ่งส่งไปสืบข่าวในเมืองเมื่อเช้าตรู่! ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเรือนพัก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยอย่างประหลาด... พร้อมกับเสียงเคาะประตูห้องรับรองที่ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "คุณนายมิลิน... นายท่านศิลา... แย่แล้วขอรับ!" เสียงสั่นเครือของพ่อบ้านเฒ่าดังลอดเข้ามา "มี... มีราชโองการด่วนจากในวังหลวง มาถึงหน้าไร่แล้วขอรับ!" รอกรุณารอติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ... - กุหลาบหนามเงิน -