รอยแผลที่ยังไม่จาง

"เด็กคนนั้น... คือใคร" เสียงทุ้มต่ำที่เล็ดลอดออกมาจากไรฟันของลีโอ ไพศาลภักดี แทบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่เย็นยะเยือกในห้องทำงานส่วนตัว ทว่ามันกลับหนักอึ้งราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบลงกลางอกของเขา ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ยามนี้กลับแข็งค้างเป็นหิน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มืดสนิทไปแล้วอย่างไม่ยอมกะพริบ ภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบ ดวงตากลมโต จมูกรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากเขาเองอย่างไม่มีผิดเพี้ยน มันกำลังกรีดแทงหัวใจที่ด้านชาของเขาให้ฉีกขาดเป็นวิ่นๆ ศจี เมธามาศ ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเพอร์เฟกต์นิวทรัลยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชสีห์ที่มองดูเหยื่อดิ้นรน เธอค่อยๆ เอื้อมมือเรียวไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาล็อกหน้าจออย่างไม่รีบร้อน ราวกับสิ่งที่เพิ่งปรากฏแก่สายตาของอดีตสามีเป็นเพียงภาพโฆษณาไร้สาระชิ้นหนึ่ง "ไม่ใช่ธุระอะไรที่คุณจะต้องรู้ค่ะ, ท่านประธานลีโอ" เสียงหวานใสทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาดอกไม้ที่ตวัดกลับมามองเขาด้วยความว่างเปล่า "กรุณามารยาททางธุรกิจด้วยนะคะ การมายืนประชิดโต๊ะทำงานของฉันในระยะที่เกินขอบเขตความเป็นส่วนตัวแบบนี้ มันแสดงถึงการขาดการอบรมที่ดีนะคะ" คำพูดเชือดเฉือนที่มาพร้อมรอยยิ้มหยันบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีไวน์แดง ทำให้ลีโอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน ความเย่อหยิ่งที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเจ็บปวด คือความจริงอันบ้าคลั่งที่กำลังตีรวนอยู่ในสมองของเขา *เด็กคนนั้น... หน้าเหมือนเขาตอนเด็กไม่มีเพี้ยน* หัวใจของลีโอกระหน่ำเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน เขายื่นมือออกไปหวังจะคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นเพื่อเค้นหาความจริง แต่ศจีไวกว่า เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันอันเป็นเอกลักษณ์ลอยปะทะนาสิกของเขา ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา "ถอยไปค่ะ" ศจีเอ่ยเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังจนลีโอต้องชะงักฝ่ามือที่ยื่นออกไป เธอกวาดสายตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องตัวฉัน ลืมไปแล้วหรือคะว่าเราหย่าขาดกันอย่างเป็นทางการมาสามปีแล้ว สามปีที่ฉันต้องทนอยู่กับความว่างเปล่าและความเย็นชาที่คุณมอบให้... วันนี้คุณเอาหน้าตาตื่นตระหนกแบบนี้กลับมาทำไมคะ หรือว่าของเล่นชิ้นใหม่มันน่าเบื่อ จนต้องกลับมาคุ้ยเขี่ยขยะที่คุณเป็นคนโยนทิ้งเองกับมือ?" น้ำคำแต่ละคำร้อยเรียงขึ้นมาอย่างประณีต แต่มันคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลึกลงบนรอยแผลเป็นในอดีต ลีโอกลืนก้อนสะอื้นผడుปนความโกรธลงคอ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อนึกถึงความผิดบาปที่เขาเคยก่อขึ้นในอดีต ความเย่อหยิ่งที่ทำให้เขาผลักไสภรรยาผู้เพียบพร้อมให้เดินออกจากชีวิตไปอย่างไร้เยื่อใย โดยไม่เคยเฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่า เธอกำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาไว้ "ศจี..." ลีโอเค้นเสียงเรียกชื่อเธอออกมาอย่างยากเย็น น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจและเยือกเย็น บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยความร้าวราน "เด็กคนนั้น... ลูกของเราใช่ไหม? ตอบผมมาศจี!" ศจีแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่มันเต็มไปด้วยความสะใจและหยามเหยียด เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ร้อนรุ่มของชายหนุ่ม ศจีเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววออดอ้อนและรักใคร่ในอดีต บัดนี้เหลือเพียงเปลวเพลิงแห่งความแค้นและความแข็งกร้าว "ลูกของคุณเหรอคะ?" เธอยิ้มเยาะ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาอย่างแผ่วเบา ทว่ากิริบราวกรงเล็บ "คุณเอาสมองส่วนไหนคิดคะ ถึงคิดว่าคนอย่างลีโอ ไพศาลภักดี ผู้ชายที่เคยบอกว่าการมีฉันอยู่ในชีวิตคือภาระอันน่ารังเกียจ จะมีสิทธิ์ได้เป็นพ่อของเด็กที่เกิดจากผู้หญิงคนนี้?" สัมผัสนั้นแผดเผาผิวเนื้อของลีโอยิ่งกว่าไฟ ความเร่าร้อนจากกลิ่นกายของเธอผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า ทำให้ความอดกลั้นเส้นสุดท้ายของประธานหนุ่มขาดผึ่งลงทันที มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอ รั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกับกายแกร่ง ศจีอุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่ไม่ทันได้ขัดขืน ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดปากอิ่มอย่างดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ การเรียกร้อง และการโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี ลีโอบดขยี้ริมฝีปากเธอด้วยความเร่าร้อน ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดชิมความหวานล้ำที่เขาเคยละเลยและโหยหาในเวลาเดียวกัน มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้แน่นไม่ให้หนีไปไหน ขณะที่มืออีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ศจีเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ รสจูบที่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนนี้กำลังทำให้สติของเธอเตลิดเปิดเปิง ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานปะทะเข้ากับความโหยหาลึกๆ ที่เธอพยายามฝังกลบไว้ ความหอมหวานของสัมผัสนี้เกือบจะทำให้เธอเผลอไผลยกมือขึ้นคล้องคอเขาตามสัญชาตญาณ... *เพียะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องทำงาน ศจีผลักร่างหนาออกสุดแรงเกิด ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธปนหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยแต่ไม่ยอมไหลลงมาแม้แต่หยดเดียว เธอยกมือขึ้นลูบปากตัวเองที่บวมเจ่อเล็กน้อยด้วยความเคียดแค้น "สารเลว!" เธอคำรามลอดไรฟัน "อย่าคิดว่าใช้วิธีสกปรกแบบนี้แล้วฉันจะยอมจำนนเหมือนในอดีตอีก ลีโอ! คุณมันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวที่น่าสมเพช!" ลีโอยืนนิ่งปล่อยให้ใบหน้าด้านชาขึ้นรอยแดงจากฝ่ามือของเธอ รสสัมผัสหวานล้ำยังคงติดอยู่ริมฝีปาก เขาสบตาภรรยาเก่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการและความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ลมหายใจของเขายังคงหอบกระชั้น ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างคนทั้งสองจะได้ปะทุขึ้นอีกระลอก เสียงเคาะประตูก็กรีดแทงบรรยากาศตึงเครียดให้ขาดสะบั้นลง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "คุณศจีครับ..." เสียงทุ้มของคณิน คู่แข่งทางธุรกิจผู้เจ้าเล่ห์และกำลังเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเธอ ดังลอดเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่ถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "พอดีผมเอาเอกสารโปรเจกต์ใหม่มาให้ตรวจสอบ... เอ๊ะ ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" คณินก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาคมกวาดมองสภาพที่เสื้อผ้าและทรงผมของศจีที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบไปเห็นลีโอที่ยืนหายใจหอบกระชั้นด้วยแววตาดุร้ายราวกับเสือหิว ศจีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของตัวเองให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เธอกลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยและสง่างามได้ในพริบตา ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย "ไม่รบกวนหค่ะ คุณคณิน..." ศจีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางปรายตามองลีโอที่กำลังจ้องหน้าคณินด้วยสายตาดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ "เชิญนั่งทางนี้เลยค่ะ พอดีฉันกำลังจะตกลงเรื่องสำคัญกับ *แขกไม่ได้รับเชิญ* คนนี้พอดี... ว่าแต่ คุณคณินมีเรื่องอะไรจะเสนอฉันเป็นพิเศษหรือคะ?" ลีโอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของประธานหนุ่มเมื่อเห็นศจีหันไปให้ความสนใจกับศัตรูหัวใจอย่างเปิดเผย แต่แล้ว... วินาทีที่ศจียื่นซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะที่เพิ่งหยิบมาจากลิ้นชักให้คณินดู ลีโอก็ต้องชะงักกึก เมื่อหางตาของเขาเหลือบไปเห็นชื่อที่พิมพ์อยู่บนหัวกระดาษแผ่นนั้นอย่างชัดเจน... **"ผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด"** หัวใจของลีโอหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นกำลังประกาศความจริงที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นสะเทือน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้วงอารมณ์อันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะคะ