การพบกันที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

“ถ้าคุณคิดว่าสัญญามูลค่าพันล้านฉบับนี้ จะแลกมาด้วยความเมตตาจากดิฉันได้ล่ะก็... คุณคงประเมินศจีต่ำไปหน่อยนะคะ, คุณลีโอ” น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ปะทะเข้ากับโสตประสาทของชายหนุ่มอย่างจัง กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและทรงอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ทำให้ห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางเมืองแทบจะขาดอากาศหายใจ ลีโอ ไพศาลภักดี ชะงักค้าง ปากกา Montblanc ในมือร่วงหล่นลงกระทบโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความระคนตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ร่างสูงใหญ่ที่เคยคุมเกมธุรกิจทั้งหมดไว้ในกำมือกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเงาของอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำและผลักไสอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้า ในฐานะ ‘ผู้บริหารสาวมือเหล็ก’ ตัวแทนสูงสุดจากกลุ่มทุนข้ามชาติที่กุมชะตากรรมของโปรเจกต์ยักษ์ที่เขาต้องแลกมาด้วยลมหายใจ หลายปีที่ผ่านมา... เขาจำภาพของเธอได้ติดตา ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เอาแต่ร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากสามีที่เย็นชา ผู้หญิงที่ยอมก้มหัวให้เขาในทุกๆ เรื่องราวกับไร้กระดูกสันหลัง แต่หญิงสาวที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาเหยียบเย็นราวกับคนแปลกหน้าในนาทีนี้ ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว เสน่ห์อันเย้ายวนที่ทรงพลัง ความมั่นใจที่ฉายชัดผ่านแววตานิ่งสงบ และรัศมีของความสำเร็จที่เปล่งประกายรอบตัวเธอ มันกรีดแทงหัวใจของเขาให้เจ็บแปลบจนต้องขบกรามแน่น “ศจี...” ชื่อนั้นหลุดรอดมาจากริมฝีปากหยักลึกที่แห้งผาก ลีโอพยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองอย่างสุดความสามารถ หัวใจที่เคยด้านชาและมั่นคงมาตลอดกลับเต้นระรัวราวกับกลองเพล “คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมคุณถึง...” “แปลกใจมากหรือคะ ที่ได้เห็น ‘อดีตภรรยาไร้ค่า’ คนนี้มายืนอยู่ตรงนี้” ศจีแย้มยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ช้าๆ ส้นสูงสั่นระฆังทองคำกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคง ทุกย่างก้าวของเธอบีบอัดพื้นที่หายใจของลีโอให้แคบลงเรื่อยๆ “โลกมันกลมดีนะคะ คุณลีโอ หรือบางที... บาปกรรมในอดีตมันอาจจะกำลังตามทวงคืนคุณในรูปแบบของ ‘คู่ค้าทางธุรกิจ’ ก็ได้” บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก คณิน นักลงทุนหนุ่มเจ้าเล่ห์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ศจี ยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก เขายื่นมือออกไปโอบไหล่กลมกลึงของหญิงสาวอย่างสนิทสนมเกินเลย ท่าทีแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของนั้นพุ่งตรงไปกระแทกตาสายตาคมกริบของลีโอเข้าอย่างจัง จนเส้นเลือดที่ขมับของประธานหนุ่มปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แล่นพล่าน “ดูเหมือนว่าคุณลีโอจะตกใจจนเสียมารยาทแล้วนะครับ” คณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แสร้งทำเป็นกระซิบกระซาบข้างใบหูของศจีอย่างจงใจ “โปรเจกต์นี้ ศจีเขาเป็นคนเคาะโต๊ะตัดสินใจเองทั้งหมด... ถ้าคุณลีโออยากได้ลายเซ็นของเธอจริงๆ สงสัยคงต้องแสดงความจริงใจให้มากกว่าแค่การนั่งอึ้งแล้วล่ะครับ” ดวงตาคมกริบของลีโอหันขวับไปจ้องมองมือของคณินที่แตะอยู่บนลาดไหล่ของศจีด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา ความหึงหวงและสำนึกแค้นตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบกระอักเลือด ผู้หญิงคนนี้... ภรรยาที่เคยเป็นของเขา เป็นคนที่เคยนอนร่วมเตียงและร้องไห้อ้อมอกเขา บัดนี้กลับปล่อยให้ผู้ชายอื่นแตะต้องเนื้อตัวต่อหน้าต่อตาเขาอย่างหน้าตาเฉย! ลีโอลุกพรวดขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่สูงใหญ่และอำนาจที่สั่งสมมานานแผ่ซ่านไปทั่วห้อง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวศจีอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความคุ้นเคยที่ศจีจดจำได้ดีพุ่งเข้าปะทะนาสิก แต่วินาทีนี้ มันไม่ได้ทำให้เธอใจสั่นไหวเหมือนในอดีตอีกต่อไป กลับกัน... เธอกลับยกยิ้มเยาะใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว “ถอยไปค่ะ” ศจีเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะหลบสายตาที่ร้อนระอุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเขา “เรากำลังคุยกันเรื่องธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว... และถ้าคุณไม่มีปัญญาเสนอเงื่อนไขที่ดีพอ ดิฉันกับคุณคณินก็คงไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาคุยกับคุณต่อแล้วล่ะค่ะ” มือเรียวยาวกำลังจะเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวเดินหนี แต่ลีโอกลับไวว่า เขารวบข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้ผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดง แต่ศจีกลับไม่แม้แต่จะนิหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมา เธอเพียงแค่ปรายตามองข้อมือตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ด้วยแววตานิ่งสนิทที่ทรงพลังยิ่งกว่าอาวุธใดๆ “ปล่อยค่ะ...” ศจีเอ่ยกระซิบเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังอำนาจ “อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ... ว่าการแตะต้องตัวฉันในตอนนี้ มันต้องมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คุณคิดหลายเท่า” ลีโอไม่ยอมปล่อย เขากลับออกแรงดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวจนชิดอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนซอกคอขาวระหงที่โผล่พ้นปกเสื้อสูท กลิ่นกายหอมหวานที่เขาโหยหาและฝันถึงมาตลอดหลายปีที่ถูกความผิดบาปกัดกินหัวใจ กลับมาอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือสัมผัส หัวใจของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความคิดถึง ความปรารถนา และความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนสติแทบกระเจิง “ศจี... พี่ขอโทษ...” คำพูดที่หลุดรอดมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างล้ำลึก “หลายปีที่ผ่านมา... พี่ไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน พี่รู้แล้วว่าพี่ทำผิดพลาดแค่ไหน ได้โปรด... ให้โอกาสพี่ได้ไถ่บาป ได้ไหมศจี?” คำขอร้องที่แสนเวทนาและน่าสมเพชสำหรับตัวเขาเอง ไม่ได้เรียกความเห็นใจจากผู้หญิงตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ศจีแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นชาและบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง “ไถ่บาปงั้นหรือคะ?” เธอกระซิบตอบช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยื่นเข้าไปใกล้ใบหูของเขาจนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับโครงหน้าคมคายของอดีตสามี “สายไปแล้วค่ะคุณลีโอ... เพราะบาปที่คุณสร้างไว้ มันไม่มีวันล้างด้วยคำขอร้องโง่ๆ ของคุณได้หรอก... และจำเอาไว้ให้ดี ว่าต่อจากนี้ไป คุณต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตาจากฉัน!” พูดจบ ศจีก็ใช้แรงทั้งหมดสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะหันไปสบตากับคณินแล้วพยักหน้ารับเบาๆ ทั้งสองคนเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องประชุมทิ้งให้ลีโอจมอยู่กับความเจ็บปวดและคราบน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ ทว่า... ในจังหวะที่ศจีหมุนตัวเดินผ่านประตูห้องประชุมออกไปนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าถือของเธอก็แผדเสียงดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาเพื่อกดตัดสาย แต่หน้าจอสว่างวาบกลับแสดงภาพสายเรียกเข้าพร้อมข้อความแจ้งเตือนจากกล้องวงจรปิดที่เชื่อมต่อกับที่พักส่วนตัวของเธอที่ถูกส่งตรงเข้ามา ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือปรากฏร่างของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดพิมพ์ทรงออกมาจากลีโอราวกับแกะ กำลังวิ่งเข้ามาโผกอดขาของเธอในวิดีโอคอลสด พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่ตะโกนเรียกดังลั่นผ่านลำโพงท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุม *"หม่าม้าฮะ! คุณปู่บอกว่าวันนี้คุณแม่จะกลับมาทานข้าวด้วย จริงไหมฮะ?"* ลีโอที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงก้าว ชะงักงือกึก ลมหายใจของเขาติดขัดทันทีเมื่อดวงตาคมกริบกวาดไปเห็นใบหน้าของเด็กชายในหน้าจอโทรศัพท์มือถือของอดีตภรรยาอย่างชัดเจน... ใบหน้าที่เหมือนกับตัวเขาเองในวัยเด็กราวกับส่องกระจกเงา! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของชฎาพรายไวน์แดงเสมอนะคะ