เกมธุรกิจเริ่มขึ้น

“ดิฉันคิดว่าข้อเสนอสามร้อยล้านพร้อมแผนพัฒนาพื้นที่สีเขียวร้อยเปอร์เซ็นต์ของเมธามาศกรุ๊ป น่าจะตอบโจทย์คณะกรรมการบริหารได้ดีกว่าตัวเลขลอยๆ จากทางไพศาลภักดีนะคะ คุณลีโอ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของศจี ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของโครงการควบรวมอสังหาริมทรัพย์ใจกลางเมือง แววตาของเธอภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงเก๋ที่เพิ่งถอดวางลงบนโต๊ะ เปล่งประกายความมั่นใจและเยือกเย็นจนผู้ชายนัยน์ตาดุดันฝั่งตรงข้ามถึงกับขยับกรามแน่นด้วยความขัดเคือง ลีโอ ไพศาลภักดี ไม่เคยคาดคิดเลยว่า... ผู้หญิงที่เคยนั่งก้มหน้าเงียบเชียบและร้องไห้อยู่ในมุมมืดของบ้านไพศาลภักดีเมื่อหลายปีก่อน วันนี้จะมายืนอยู่เบื้องหน้าเขาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจที่น่ากลัวที่สุด เธอกลายเป็นศจีคนใหม่—ผู้บริหารสาวมือเหล็กผู้สง่างาม ทรงพลัง และไม่อาจประเมินค่าความสามารถได้ต่ำเกินไปเลยแม้แต่น้อย เอกสารข้อเสนอโครงการที่ถูกพลิกดูทีละหน้าสร้างความตึงเครียดให้แก่บรรยากาศรอบตัว ลีโอกวาดสายตาคมกริบมองหญิงสาวที่นั่งตัวตรง สง่าผ่าเผยในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับผิวขาวผ่องให้ยิ่งโดดเด่น กลิ่นกายหอมละมุนเย้ายวนของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันที่ลอยมาแตะจมูก ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเงียบงัน ภาพอดีตกับปัจจุบันซ้อนทับกันจนน่าเวียนหัว... ในอดีตเธอเคยเป็นภรรยาที่เขาละเลย ทว่าในวินาทีนี้ เธอกลับเป็นเจ้าของโปรเจกต์มูลค่าหลายพันล้านที่กำลังเหยียบย่ำความมั่นใจของเขาจนจมดิน “คุณเก่งขึ้นมาก... ศจี” ลีโอเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ รอดไรฟันออกมาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธ ความทึ่ง และความกระหายอยากเอาชนะ “แต่คิดเหรอว่าแผนการตื้นๆ แค่นี้จะล้มไพศาลภักดีได้?” “ความตื้นเขินหรือความจริงใจ คุณลีโอน่าจะรู้ดีกว่าใครนะคะ... เพราะถ้าโปรเจกต์นี้พลาดไป หุ้นของไพศาลภักดีที่กำลังสั่นคลอนอยู่ คงดิ่งลงเหวจนกู้ไม่กลับแน่นอนค่ะ” ศจีแย้มยิ้มบางเบatมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย้ยหยันที่กรีดแทงหัวใจคนฟังให้เจ็บแปลบ การประชุมยืดเยื้อและดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ทุกข้อเสนอและการโต้แย้งเต็มไปด้วยชั้นเชิงทางธุรกิจที่เฉียบคม ศจีแสดงศักยภาพความสามารถระดับท็อปจนคณะกรรมการต่างพากันพยักหน้ายอมรับในวิสัยทัศน์ของเธอ ขณะที่ลีโอนั่งนิ่ง ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกอิริยาบถของอดีตภรรยา ความรู้สึกชื่นชมผสมผสานกับความโหยหาตีรวนขึ้นมาในอกอย่างรุนแรง เขารู้ดีว่าความเย็นชาของเธอในตอนนี้ คือเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นจากรอยแผลอดีตที่เขาเป็นคนฝากไว้ และยิ่งเธอยากจะเอื้อมถึงมากเท่าไหร่ ความปรารถนาที่จะดึงเธอกลับมาอยู่ในอ้อมกอดก็ยิ่งแผดเผาหัวใจเขามากเท่านั้น เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง คณะกรรมการขอตัวปรึกษาหารือเป็นการภายใน บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่จึงเหลือเพียงแค่เขากับเธอสองคน ศจีเก็บเอกสารเข้าแฟ้มอย่างใจเย็น ทว่าขณะที่เธอกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง ร่างสูงใหญ่ของลีโอก็พุ่งเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้มั่นแล้วดึงเข้าหาตัวโดยไม่ให้ตั้งหลัก “ปล่อยนะคะ! คุณกำลังทำบ้าอะไร คุณลีโอ!” ศจีอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความไม่พอใจ ขณะที่แผ่นหลังบางถูกดันให้แนบชิดกับบานประตูห้องประชุมที่ปิดสนิท “ผมแค่อยากรู้ว่า... หัวใจดวงนี้ของคุณ มันด้านชาไปหมดแล้วจริงๆ หรือศจี” ลีโอก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ทำให้สติที่เคยตั้งมั่นไว้เริ่มสั่นคลอน “กรุณาให้เกียรติฉันด้วยค่ะ เราหย่ากันขาดแล้ว และสถานะของเราตอนนี้คือคู่แข่งทางธุรกิจ ไม่ใช่อดีตสามีภรรยา!” ศจีเชิดหน้าขึ้นพยายามซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก มือเล็กพยายามผลักไดอกแกร่งออกห่าง แต่ยิ่งเผลอสัมผัส ความอบอุ่นและมัดกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าก็ยิ่งย้ำเตือนถึงความทรงจำเร่าร้อนที่ทั้งคู่เคยมีร่วมกัน “แต่ร่างกายของคุณ... มันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยสักนิด” เสียงทุ้มพร่าต่ำเอ่ยชิดริมฝีปากอิ่ม ลีโอกวาดสายตามองริมฝีปากสั่นระริกของเธอก่อนจะฉวยโอกาสก้มลงประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาครอบครองทันทีโดยไม่รอให้เธออนุญาต! “อื้อ…!” เสียงประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อรสจูบอันดุดันและโหยหาถูกโถมเข้าใส่อย่างไร้ความปรานี ลีโอระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดผ่านสัมผัสที่ทั้งวาบหวามและเรียกร้อง มือหนาเลื่อนขึ้นโอบประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนชุกชนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ศจีพยายามทุบอกเขาเพื่อปฏิเสธ แต่ทว่า... ยิ่งต้านทาน แรงปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเย็นชากลับยิ่งปะทุขึ้นราวกับไฟลามทุ่ง ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสคุ้นเคยอย่างน่าละอาย ปลายเลื้อยจิกเกร็งลงบนบ่ากว้างเมื่อความซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว รสจูบที่เริ่มจากความเร่าร้อนเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งดึงดูด ลีโอผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวขณะผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้ตักตวงอากาศ ทว่าสายตาคมคลาคล่ำด้วยไฟปรารถนากลับจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบสะั่นด้วยความปรารถนาอย่างไม่วางตา “คุณยังเป็นของผม... ศจี ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม” เขาพزิบเสียงแหบพร่าพลางซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ มือใหญ่อีกข้างสอดเข้าไปใต้สูทตัวนอก ลูบไล้แผ่นหลังบอบบางผ่านเนื้อผ้าเนื้อดีอย่างหลงใหล ศจีหอบสะั่น สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงดึงดูดระหว่างเธอกับอดีตสามีคนนี้รุนแรงเกินกว่าที่กำแพงแห่งความแค้นจะทานไหว เธอกำลังจะพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสที่เธอโหยหามาตลอดหลายปี ทว่า... ในวินาทีที่มือหนากำลังจะรูดซิปชุดสูทของเธอลง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความวาบหวามนั้นอย่างกะทันหัน! “คุณศจีคะ คณะกรรมการประชุมเสร็จแล้วค่ะ เชิญที่ห้องรับรองด้วยค่ะ” เสียงเลขาฯ หน้าห้องดังลอดเข้ามา ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว ศจีรีบผลักอกลีโอออกสุดแรง เธอกระชับเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้าแดงก่ำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความโกรธที่ปล่อยให้ตัวเองเกือบหลงกลเขาอีกครั้ง เธอปรายตามองชายหนุ่มด้วยแววตาแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม “อย่าได้ใจไปหน่อยเลยค่ะคุณลีโอ... เกมนี้ ฉันจะเป็นคนชนะคุณอย่างราบคาบแน่นอน” พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินสลัดออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ลีโอยืนหายใจหอบกระชั้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาไล่สายตามองตามร่างบางที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกที่ท้าทายและพึงพอใจอย่างที่สุด แต่ทว่า... ความเร่าร้อนเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย เมื่อลีโอก้มลงหยิบเอกสารที่ตกอยู่บนพื้นเพื่อเก็บเข้าแฟ้ม สายตากลับสะดุดเข้ากับซองกระดาษสีน้ำตาลที่หล่นออกมาจากกระเป๋าเอกสารของศจี ตราสัญลักษณ์ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังปรากฏเด่นชัด พร้อมกับหัวข้อเอกสารที่พิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาทึบ... และชื่อเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีนามสกุลพ่วงท้ายว่า 'เมธามาศ' โดดเด่นทิ่มแทงตา! หัวใจของลีโอหยุดเต้นไปชั่ววินาที... เมื่อภาพถ่ายใบเล็กที่ร่วงออกมาจากซองนั้น เผยให้เห็นใบหน้าจิမ်းลิ้มของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง ที่ถอดแบบรอยยิ้มและนัยน์ตาคมกริบของเขามาทุกกระเบียดนิ้ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ