คืนใจเต้น

"ถ้าคุณยังขยับปากเถียงผมอีกคำเดียว... ผมจะถือว่าคำขู่เมื่อกี้มันยังน้อยไปนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ชิดใบหู ในระยะประชิดชนิดที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ ทำเอารินรดาถึงกับตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความซ่า ความปากดี และสัญชาตญาณนักบล็อกเกอร์สาวสายลุยที่มักจะมีคำตอบโต้กลับไปได้เสมอราวกับติดเทอร์โบ พลันมลายหายไปสิ้นในอากาศธาตุ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลช้าลงกว่าปกติถึงแปดเท่าเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวของธันวาที่แผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่งของเขาพพอดี บนลานกว้างของจุดชมวิวบนยอดดอยในยามค่ำคืนนี้ ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่และเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบกาย ท้องฟ้าเบื้องบนไร้ซึ่งกลุ่มเมฆ บดบังความมืดมิดด้วยหมู่ดาวนับล้านดวงที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับมีใครเอาเพชรเม็ดเล็กๆ ไปโปรยไว้บนกำมะหยี่สีดำสนิท แต่เชื่อเถอะว่า ต่อให้ทางช้างเผือกจะสวยงามอลังการแค่ไหนในสายตาของนักเดินทางทั่วไป ในวินาทีนี้ รินรดากลับไม่ได้สนใจมวลหมู่ดาวเหล่านั้นเลยสักนิด เธอกำลังสนใจอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองที่มันดังกระหน่ำ *ตั่บๆๆ* จนกลัวว่าคนข้างหลังจะได้ยินเข้าจริงๆ "ปล่อย... ปล่อยได้แล้วมั้งคุณธันวา" รินรดาแกล้งทำเป็นกระแอมกระไอม กลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการเชิดหน้าขึ้นนิดๆ ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู "ฉันหายใจไม่ออก... ตัวคุณนี่หนักอย่างกับแบกกระสอบทรายสำรองไว้สร้างตึกเพิ่มอีกหลังแน่ะ" ธันวาถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ยอมคลายวงแขนที่กักตัวเธอไว้ออกช้าๆ แต่โดยดี ร่างสูงขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งผู้เยือกเย็นตามเดิม แม้ว่าถ้าสังเกตดีๆ ที่หูของเขาก็มีริ้วรอยสีแดงจางๆ แต่งแต้มอยู่ไม่ต่างกัน "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับคุณรินรดา" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบพลางทรุดตัวลงนั่งพับเพียบลงกับพื้นหญ้าที่ชุ่มน้ำค้างนิดๆ "นั่งลงเถอะครับ ดึกป่านนี้แล้ว ยืนคอตั้งบ่ารับลมหนาวแบบนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็ได้ไข้ขึ้น ไม่ยอมตื่นมาเดินป่าต่อพอดี ผมขี้เกียจแบกคุณลงเขาจริงๆ นะครับบอกไว้ก่อน" รินรดาเบะปากใส่ความปากร้ายที่เจือความห่วงใยแบบเนียนๆ นั่นนิดหน่อย แต่ก็ยอมทิ้งตัวลงนั่งลงข้างๆ โดยเว้นระยะห่างไว้พอสมควร เธอดึงผ้าพันคอไหมพรมผืนหนาขึ้นมาพันรอบคอแน่นขึ้น สายตากวาดมองไปรอบตัว ความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติยามค่ำคืนทำให้ความอึดอัดเมื่อครู่นี้ค่อยๆ เจือจางลง เหลือไว้เพียงความเงียบสงบที่ชวนให้คนเราเผลอทบทวนเรื่องราวต่างๆ ในหัว เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับจากหมู่บ้านเล็กๆ ในหุบเขา เหมือนดาวบนดินที่สะท้อนกับดาวบนฟ้า "นี่..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ หลังจากปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมันอยู่พักใหญ่ สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่กลุ่มดาวกลุ่มใหญ่บนฟากฟ้า "ตอนเด็กๆ ฉันเคยคิดนะ... ว่าถ้าเราเอื้อมมือไปคว้าดาวบนฟ้าได้จริงๆ ชีวิตเราคงไม่ต้องมานั่งวุ่นวายกับการวางแผนอะไรมากมายแบบนี้หรอก อยากไปไหนก็แค่คว้าดาวดวงนั้นแล้วกระโดดไปตามใจชอบ" ธันวาที่กำลังนั่งชันเข่าข้างหนึ่ง แขนอีกข้างพาดวางไว้บนหัวเข่า หันมามองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่ต้องแสงดาวรำไร ดวงตาคมกริบทอดมองรินรดาด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาเจ้าเล่ห์หรือแววตากวนประสาทที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือความนุ่มนวล... ความนุ่มนวลชนิดที่ต่อให้เป็นตึกระฟ้าที่ออกแบบยากที่สุดในโลก ก็คงไม่อ่อนโยนเท่าสายตาคู่นี้ "ดาวดวงเดิม บนฟ้าเดิม... แต่ถ้าเรายืนมองกับคนละคน ความรู้สึกมันก็คงไม่เหมือนกันหรอกนะครับ" ธันวาเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ติดตลกเหมือนทุกที รินรดาชะงัก หันขวับไปมองหน้าคนข้างๆ ทันที "หมายความว่ายังไง?" "ก็หมายความว่า..." ธันวาหันหน้ามาสบตาเธอนิ่ง ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงดาวระยิบระยับ "ปกติแล้ว สถาปนิกอย่างผมเกลียดความไม่แน่นอนที่สุดครับ ทุกอย่างต้องมีแปลน ต้องมีโครงสร้างที่ชัดเจน คำนวณรับแรงลม แรงแผ่นดินไหวไว้หมดแล้ว... แต่ทริปนี้ แปลนชีวิตที่ผมวางไว้พังไม่เป็นท่าตั้งแต่กิโลเมตรแรกที่คุณวิ่งตัดหน้ารถผมแล้วล่ะครับ" รินรดาอ้าปากค้างเล็กน้อย นึกอยากจะเถียงว่าเธอน่ะไม่ได้วิ่งตัดหน้ารถสักหน่อย แค่เดินข้ามถนนในจังหวะที่เขาขับรถมาเร็วเกินพิกัดต่างหาก แต่ก่อนที่เธอจะได้เปิดฉากปะทะคารม ธันวาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นจนเธอต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไป "แต่แปลกนะครับ..." ธันวาเว้นจังหวะ สายตาเลื่อนลงมองมือซ้ายของรินรดาที่วางอยู่บนพื้นหญ้า ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นของเขาจะยื่นมาแตะหลังมือเธอเบาๆ โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว "พอเป็นคุณ... ความโกลาหลพวกนั้น กลับทำให้ผมรู้สึกว่า โลกใบนี้มันไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด การเดินทางมันไม่ได้มีแค่จุดหมายปลายทาง แต่มันคือเรื่องราวระหว่างทางที่เราได้เดินร่วมกันต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งลงไปเฉียบพลัน หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความกลัวการผูกมัดที่เธอสร้างเป็นกำแพงหนาเตอะไว้ในใจมาตลอดหลายปี คล้ายกับมีรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้นจากการกระทำที่แสนจะอบอุ่นและคำพูดที่จริงใจเกินคาดของผู้ชายคนนี้ นี่เธอกำลังแพ้ทางผู้ชายเนี้ยบๆ คนนี้จริงๆ งั้นเหรอ? "คุณ... พูดจาแปลกๆ นะธันวา" รินรดาหลบสายตา แสร้งทำเป็นมองกลุ่มดาวลูกไก่แก้เขิน ทั้งที่แก้วหูร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด "กินยาผิดซองมาหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าอากาศบนดอยมันหนาวจนสมองคุณเริ่มเพี้ยน" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและน่าฟังที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา ชายหนุ่มไม่ได้ถือสาหาความกับคำพูดกลบเกลื่อนความเขินอายนั้น เขากลับขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่ของทั้งคู่แนบชิดกัน ส่งผ่านความอบอุ่นท่ามกลางลมหนาวที่พัดโชยมา "บางที... คนเราก็ไม่ต้องมีเหตุผลกับทุกเรื่องในชีวิตหรอกครับริน" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนเธอรับรู้ถึงสัมผัสแห่งลมหายใจอุ่นๆ "เช่นเดียวกับเรื่องที่คุณ... กับผม" รินรดานิ่งงัง สมองขาวโพลนไปหมด เธอรู้ดีว่าถ้าเธอยังนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกแค่สามวินาที หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอน่าจะกระโดดทะลุออกมานอกอกเป็นแน่แท้ เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยขัดจังหวะด้วยมุกกวนๆ ตามสไตล์ แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อกันหนาวของธันวา ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างจัง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ก่อนจะควักโทรศัพท์มือถือออกมาปัดหน้าจอเพื่อดูว่าใครกันที่กล้าส่งข้อความมาขัดจังหวะเวลาสำคัญแบบนี้ แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอแสงวาบ สีหน้าของธันวาที่เคยผ่อนคลายและเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่ ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเย็นชาขึ้นมาทันทีทันใด ราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงติดลบในพริบตา รินรดาเห็นความผิดปกติจึงอดถามไม่ได้ "ใครส่งอะไรมาเหรอ? หน้าตาคุณดูเครียดเป็นสถาปนิกตรวจรับตึกถล่มเลยนะ" ธันวานิ่งเงไปชั่วขณะ นิ้วเรียวยาวกดพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าตึงเครียด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาด้วยแววตาที่ทำให้เธอรู้สึกใจหายวาบอย่างบอกไม่ถูก "ริน..." ธันวาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนน่ากลัว "แผนการเดินทางพรุ่งนี้... เราคงต้องเปลี่ยนกระทันหันแล้วล่ะครับ" "ห๊ะ? เปลี่ยนทำไม? หรือว่าทางข้างหน้ามีดินถล่ม?" รินรดาผุดลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักเดินทางตื่นตัวเต็มที่ "เปล่าครับ..." ธันวายืนขึ้นตาม ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความกังวลลึกๆ "แต่มีคนกำลังเดินทางมาหาเราที่นี่... และเขากำลังจะมาถึงรีสอร์ตที่เราพักอยู่ ก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้นด้วยซ้ำ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เมื่อเห็นรายชื่อผู้ส่งข้อความที่ปรากฏค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของธันวาที่เขายังไม่ได้ล็อกหน้าจอ— ชื่อนั้น... คือคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เจอมากที่สุดในทริปนี้ และเป็นคนเดียวที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอดครึ่งปีหลัง! โปรดติดตามตอนต่อไป... - แบกเป้ท่องโลก -