ความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่ง

เอกสารรายงานการตรวจสอบโครงสร้างอาคารนับร้อยหน้าถูกกองอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใส แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของพิมพ์มาดาในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่ตัวเลขความหนาของคอนกรีตเสริมเหล็ก หากแต่เป็นชื่อ "ผู้ออกแบบและรับรองความปลอดภัยเฉพาะกิจ" ที่ปรากฏอยู่บนหน้าบันทึกข้อความลับสุดยอด รณภพ... ชื่อของสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยชาชา เย่อหยิ่ง และปากร้ายที่สุดในบริษัท ปรากฏหราในฐานะบุคคลค้ำประกันและผู้ทุ่มทุนมหาศาล เพื่อซื้อเวลาให้โปรเจกต์นี้รอดพ้นจากการถูกสั่งรื้อถอน โดยแลกกับการเอาชื่อเสียงและใบประกอบวิชาชีพของตนเองไปแขวนไว้บนเส้นด้าย หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ทั้งตกใจ ซาบซึ้ง และหงุดหงิดระคนกันจนแทบหายใจไม่ออก ภาพผู้ชายท่าทางหน้าตายที่มักจะยืนกอดอกพ่นคำพูดเชือดเฉือนใส่เธอทุกครั้งที่เจอหน้า ลอยเข้ามาซ้อนทับกับภาพของคนที่ยอมเอาอนาคตทั้งชีวิตมาเสี่ยงเพื่อปกป้องเธอจากเบื้องบน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาหยุดอยู่หน้าห้องทำงาน พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ประตูบานเลื่อนถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างสูงโปรดของเจ้าของชื่อที่เพิ่งคิดถึงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น รณภพขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นสภาพของเธอบนโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือหญิงสาวแวบหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะบึ้งตึงลงถนัดตา "ใครอนุญาตให้คุณรื้อค้นโต๊ะคนอื่น ส่งเอกสารมานี่พิมพ์มาดา อย่าทำตัวเป็นพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านให้มันมากนัก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตำหนิด้วยความหงุดหงิดตามนิสัย ปากร้ายใจแข็งเหมือนเคย แต่ดวงตากลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นร่องรอยความไม่สู้ดีบนใบหน้าของเธอ พิมพ์มาดายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ เธอกำแผ่นกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ เธอไม่ได้รู้สึกโกรธที่เขาต่อว่าเหมือนทุกที กลับกัน หัวใจเธอกำลังพองโตจนแทบระเบิดออกมาจากอกเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาเสียสละให้ "เรื่องชาวบ้านเหรอคะ..." พิมพ์มาดาเค้นเสียงหัวเราะเบาๆ ทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่ยังคงยืนกอดอกตีสีหน้านิ่งเฉย "คุณรณภพคะ คุณคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกละครหลังข่าวหรือไง ถึงได้ทำอะไรบ้าๆ แบบนี้... เอาอนาคตตัวเองมาแลกกับความผิดพลาดของฉันเนี่ยนะ!" รณภพชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมหลบวูบไปทางอื่นเมื่อถูกจี้ใจดำ เขากัดกรามแน่นจนสันกล้ามขึ้นเป็นริ้ว ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นกลบเกลื่อนความรู้สึก "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ อย่าหลงตัวเองน่าพิมพ์มาดา ผมแค่ไม่อยากให้โปรเจกต์ที่ผมลงแรงออกแบบมากับมือมันต้องพังพินาศเพราะความสะดุดขาตัวเองของคุณก็เท่านั้น งานนี้มันมีชื่อผมพ่วงอยู่ด้วย ถ้ามันพัง ผมก็ซวยไปด้วย แค่คิดเลขพื้นๆ แค่นี้ทำไมคุณจะคิดไม่ได้" คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ที่พยายามทำเป็นไม่แยแสไม่ได้ผลอีกต่อไป เมื่อพิมพ์มาดาสกิดใจรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมความปากแข็งของเขาหมดเปลือกแล้ว หญิงสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือช่องว่าง รณภพผละถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิท "ปากแข็ง..." พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอสุกสกาวไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น "ปากบอกว่ากลัวงานพัง แต่เซ็นค้ำประกันด้วยเงินส่วนตัวแถมยังเอาชื่อเสียงตัวเองไปเดิมพันเนี่ยนะ คนใจร้ายที่ไหนเขาทำแบบนี้เพื่อคนอื่นกันเล่า" "พิมพ์มาดา ถอยไป" รณภพเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สันจมูกโด่งเป็นสันเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ยามที่ต้องหลบสายตาวาววับที่มองตรงเข้ามาอย่างรู้ทัน ความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นมาเพื่อกำบังหัวใจตอนนี้พังทลายไม่เป็นท่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ "ไม่ถอยค่ะ!" หญิงสาวเชิดหน้าเถียงกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยรื้นหยาดน้ำแต่กลับฉายแววดื้อรั้นเต็มเปี่ยม "คุณช่วยฉันไว้ ทำไมถึงไม่ยอมรับความจริงดีๆ ล่ะคะว่าคุณเป็นห่วงฉัน หื้ม? กลัวฉันโดนไล่ออก กลัวฉันไม่มีงานทำ หรือว่า... กลัวไม่ได้เจอหน้าฉันกันแน่คะ คุณสถาปนิกหน้าตาย" ประโยคสุดท้ายถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียนแกแกมหยอกล้อ ทว่ากลับสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความซาบซึ้งใจ รณภพเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือหนาที่เคยยกขึ้นกอดอกถูกปล่อยลงข้างลำตัวอย่างจนมุม ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดกันในระยะประชิด เคมีคุกรุ่นและความเร่าร้อนบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากความใกล้ชิด จนหัวใจของคนทั้งคู่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจำยอม ความดื้อรั้นของพิมพ์มาดามักจะเอาชนะกำแพงในใจเขาได้ราบคาบทุกครั้งไป รณภพก้มมองหญิงสาวที่ยืนจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง แววตาที่เคยมั่นคงกลับฉายประกายความคลั่งรักที่เก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิดออกมาให้เห็นเพียงเสี้ยววินาที มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าแขนเรียวให้ออกห่างจากรัศมีอันตราย ทว่าจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะแตะโดนข้อมือของเธอนั้นเอง... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต! "คุณรณภพครับ แย่แล้วครับ! ท่านประธานเรียกตัวคุณกับคุณพิมพ์มาดาด่วนที่สุดที่ห้องประชุมใหญ่ตอนนี้เลยครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 19 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!