รอยร้าวในแบบแปลน

"อ้าว รณภพ... มาทำอะไรกันสองต่อสองในมุมมืดแบบนี้เหรอครับ หรือว่ากำลังเคลียร์ปัญหานอกรอบกันอยู่?" น้ำเสียงกวนประสาทของปรเมศวร์ รองกรรมการผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจ ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบของพื้นที่ก่อสร้างโซน VIP ชั้นสี่ แสงไฟนีออนดวงเปลือยที่ห้อยโยงจากเพดานสาดส่องลงมาสะท้อนแว่นตาไร้กรอบของเขาให้เกิดประกายวาบ รณภพไม่ได้ขยับตัวถอยหนี เขายังคงยืนตรึงร่างสูงใหญ่ของตัวเองให้อยู่ในตำแหน่งเดิม บังร่างของพิมพ์มาดาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง แม้ว่าคนข้างหลังเขาจะไม่ได้ต้องการมันเลยสักนิด "ถ้าการตรวจแบบแปลนหน้างานมันเรียกว่า 'การเคลียร์ปัญหานอกรอบ' ในสายตาคุณ ผมว่าคุณควรกลับไปทบทวนคำนิยามของคำว่ามืออาชีพใหม่นะครับ คุณปรเมศวร์" พิมพ์มาดาก้าวออกมาจากเงาไหล่กว้างของสถาปนิกหนุ่ม รอยยิ้มเย็นเยียบถูกประดับไว้บนเรียวปากสวย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัวสายตาแพรพราวที่อีกฝ่ายส่งมา ปรเมศวร์หัวเราะในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองคนทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมนะครับคุณพิมพ์... แต่ระวังหน่อยเถอะครับ บางทีการมั่นใจในตัวเองสูงเกินไป อาจทำให้มองไม่เห็น 'รอยร้าว' เล็กๆ ที่รอวันพังตึกทั้งหลังลงมาได้" ประโยคกำกวมนั้นไม่ได้ทำให้พิมพ์มาดาสั่นคลอน แต่รณภพกลับขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณสถาปนิกมือหนึ่งบอกทันทีว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่ผ่านมาเจอโดยบังเอิญ "ถ้าไม่มีอะไรทำ หรือไม่มีธุระอะไรกับหน้างานนี้ เชิญครับ" รณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และกดดันจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "ทางเราต้องการสมาธิในการตรวจสอบโครงสร้าง" "ก็ตามใจครับ ระวังตัวด้วยก็แล้วกัน... สถาปนิกผู้ไร้ที่ติ" ปรเมศวร์ยิ้มเยาะ ทิ้งท้ายด้วยสายตาคมกราบที่มองลึกมายังกระดาษพิมพ์เขียวในมือรณภพ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งความเงียบสงบกลับคืนสู่พื้นที่อีกครั้ง พิมพ์มาดาผ่อนลมหายใจยาว เธอหันกลับไปมองแบบแปลนโครงสร้างคานรับน้ำหนักในมือรณภพ สีหน้าเคร่งเครียดเข้ามาแทนที่ความมั่น andเมื่อครู่ทันที "ผู้ชายคนนี้มีลับลมคมนัย... เขารู้เรื่องโครงสร้างโซนนี้มากกว่าที่แสดงออกแน่ๆ ครับ" เธอหันมาบอกรณภพ รณภพก้มมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผม ปากร้ายๆ ของเขาเกือบจะหลุดคำว่า 'เธอต่างหากที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว' ออกไปแล้ว หากไม่ติดว่าสายตาของเขาบังเอิญกวาดไปเห็นความผิดปกติบางอย่างบนกระดาษในมือเธอเสียก่อน พิมพ์มาดากำลังถือแผ่นแปลนส่วนฐานรากและคานรับน้ำหนักโซน C ซึ่งเป็นจุดที่ปรเมศวร์เพิ่งเดินตรวจตราเมื่อครู่ นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าชี้ไปยังจุดตัดของเสาเข็มหลักที่มีตัวเลขกำกับไว้ "คุณรณภพ... ดูตรงนี้สิครับ" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดุดันจริงจังไร้ซึ่งความเล่น "ในแบบแปลนฉบับอนุมัติรอบสุดท้าย ระยะพิทช์ของเหล็กเสริมในคานตัวนี้ถูกลดลงไปสิบเปอร์เซ็นต์... แต่การคำนวณแรงเฉือนที่คุณทำไว้เมื่อเดือนก่อน มันใช้ค่ามาตรฐานเดิม" รณภพก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้รอยต่อเพื่อมองตามปลายนิ้วนั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงลงทันที นัยน์ตาคมกริบกวาดมองตัวเลขทางวิศวกรรมด้วยความรวดเร็ว สมองของสถาปนิกหนุ่มประมวลผลด้วยความเร็วสูง และพบความจริงที่น่าตกใจ นั่นคือจุดผิดพลาดระดับมหันต์! ถ้าระยะพิทช์ของเหล็กเสริมถูกลดลงจริงตามแบบแปลนที่ถูกแก้ไขลับหลัง โดยที่โครงสร้างหลักยังคงรับน้ำหนักตามดีไซน์เดิมของเขา แรงเค้นเฉือน (Shear Stress) ที่เกิดขึ้นจะเกินขีดจำกัดความปลอดภัยภายในไม่ถึงสองปีหลังตึกสร้างเสร็จ และเมื่อเกิดแผ่นดินไหวหรือแรงลมปะทะตึกสูง นี่คือจุดที่จะเกิดการวิบัติ (Failure) เป็นจุดแรก! "ใครเป็นคนแก้แบบนี้..." เสียงของรณภพต่ำทุบ ลอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธกริ้วที่ถูกจุดประกายขึ้น นัยน์ตาสสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว "ในระบบเซิร์ฟเวอร์กลาง ไม่มีบันทึกการแก้ไของค์ประกอบนี้... นี่เป็นการแก้ไขนอกระบบ" "และคนที่อนุมัติการใช้วัสดุหรือปรับเปลี่ยนหน้างานในส่วนนี้ได้โดยไม่ต้องผ่านคุณ..." พิมพ์มาดาเว้นวรรค ดวงตากลมโตฉายแวววابระยับด้วยความเข้าใจ "มีอยู่คนเดียว... ปรเมศวร์" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่มันเต็มไปด้วยกระแสความคิดที่วิ่งพล่าน รณภพหันมามองคนข้างกายอย่างเต็มตา ความรู้สึกบางอย่างตีรวนอยู่ในอก ทั้งความชื่นชมในความปราดเปรียวเฉียบ คมของเธอ และความหวาดหวั่นลึกๆ ว่าเธอกำลังเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับเกมการเมืองสกปรกในบริษัท "คุณนี่มัน..." รณภพถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าจับแขนเรียวของเธอเพื่อดึงให้ถอยห่างจากความวุ่นวายนี้ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนเนื้อผ้า เขากำลังจะดุเธออีกแล้ว... ปากเจ้ากรรมชอบพูดจาถางถางกลบเกลื่อนความห่วงใยทุกทีสิน่า "ผมอะไรครับ?" พิมพ์มาดายื่นหน้าเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงกลัวรังสีความดุที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเลยสักนิด ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย ปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับสันจมูกโด่งเป็นสันของเขาอยู่รอมร่อ "จะบอกว่าฉันยุ่งไม่เข้าเรื่องอีกแล้วใช่ไหมล่ะคะ... เอ้ย... ใช่ไหมครับ?" เธอรีบแก้คำพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องคุยกันด้วยภาษาทางการ แต่ประกายตาระHิยหยอกล้อนั้นชัดเจนว่าจงใจแกล้ง รณภพขบกรามแน่น หัวใจในอกเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความโกรธเรื่องแบบแปลน แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปจนเขาสามารถนับเส้นขนตางอนงามของคนตรงหน้าได้ กลิ่นหอมสะอาดผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนบางๆ บนตัวเธอ สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้สถาปนิกผู้เจ้าระเบียบสูญเสียการควบคุมสมาธิไปชั่วขณะ "คุณกล้ามากนะพิมพ์มาดา..." รณภพกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ลงด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว มือหนาที่ค้างอยู่เปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมากุมรอบเอวบางของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ ดึงรั้งเข้าหาตัวจนแนบชิด "รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่" พิมพ์มาดาสูดหายใจเข้าลึกเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับเสาคอนกรีตด้านหลังโดยมีอ้อมแขนแข็งแกร่งของรณภพกักตัวเธอไว้ทุกด้าน หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความซึนเดระของพ่อหนุ่มสถาปนิกหน้าตายคนนี้มักจะมาในรูปแบบที่ทำให้เธอตั้งรับไม่ทันเสมอ "ไฟเหรอครับ?" เธอเค้นเสียงตอบโต้ แม้เสียงจะสั่นพร่าไปเล็กน้อย "แต่ดูเหมือนว่า... คุณเองก็กำลังจะไหม้ไปด้วยเหมือนกันนะ" รณภพโน้มใบหน้าลงต่ำจนริมฝีปากอยู่ห่างจากเรียวปากอิ่มเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นเขี้ยวผสมความคลั่งรักที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชามานาน "ถ้าผมจะไหม้... ผมก็จะลากคุณลงไป..." ประโยคคำขู่เจือความหวานล้ำยังไม่ทันจบลง ประตูเหล็กกั้นโซนก่อสร้างทางด้านทิศเหนือก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดังสนั่น พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องตรงมายังมุมมืดที่พวกเขายืนอยู่ "คุณรณภพ! คุณพิมพ์มาดา! อยู่นี่เองเหรอครับ... แย่แล้วครับท่านประธานเรียกประชุมด่วนที่สุดที่ห้องประชุมใหญ่ มีคนส่งเอกสารลับเรื่องการทุจริตแบบโครงสร้างไปที่โต๊ะทำงานท่านแล้วตอนนี้!" เสียงตะโกนหอบแฮกของหัวหน้าฝ่ายวิศวกรหน้าตาตื่นดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังระอุ รณภพและพิมพ์มาดาผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ดวงตาคมของสถาปนิกหนุ่มตวัดกลับไปมองทางประตู ก่อนจะหันมาสบตากับพิมพ์มาดาที่นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ สงครามยังไม่ทันเริ่ม... แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับเปิดฉากโจมตีรอบด้านแล้ว! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความซึนของพี่รณภพกับน้องพิมพ์ด้วยกันนะครับ!